Ёва 3 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Пасьля гэтага Ёў расчыніў вусны свае і наракаў на дзень свой.
«Няхай прападзе дзень, у які я нарадзіўся, і ноч, у якую было сказана: “Зачаты хлопец”.
Няхай дзень той пераменіцца ў цемру; няхай ня рупіцца пра яго Бог з вышыні, і няхай ня будзе ён асьветлены сьвятлом.
Няхай зацемняць яго цемра і цень сьмерці, няхай схавае яго змрок, і няхай напоўніцца ён хмарамі.
Няхай ноч тую агарне цемра, няхай ня будзе яна ўлічана ў днях году, і няхай ня ўзгадваецца ў ліку месяцаў.
Няхай тая ноч будзе бясплодная, і няхай радасьць да яе не завітае.
Няхай праклінаюць яе тыя, што дзень праклінаюць, што гатовыя абудзіць Левіятана.
Няхай сьцямнеюць зоркі сьвітаньня ейнага, каб чакала сьвятла і не дачакалася, і няхай ня ўбачыць яна зараніцы новага дня,
бо яна не зачыніла ўлоньня, якое нарадзіла мяне, і не ўхіліла гора з вачэй маіх.
Чаму яшчэ ненароджаным, я не памёр? Чаму народжаны, не памёр раптам?
Навошта я быў прыняты каленямі? І навошта быў кормлены грудзьмі?
І цяпер спаў бы я моўчкі, і адпачываў бы ў-ва сьне сваім
з валадарамі і радцамі зямлі, якія пабудавалі сабе дамы магілы,
і з князямі, якія багатыя золатам і якія срэбрам вылажылі дамы свае.
І як спарон схаваны быў бы я, або як немаўля, што ня бачыла сьвятла.
Там злачынцы больш не шалеюць, а змораныя працай там адпачываюць.
Там усе вязьні жывуць бяз страху і ня чуюць крыку вартаўніка.
Там разам малы і вялікі, і слуга вольны ад пана свайго.
Навошта беднаму даецца сьвятло, і жыцьцё тым, што жывуць з горыччу душы,
якія чакаюць сьмерці і не дачакаюцца, і шукаюць яе больш, чым скарб,
і вельмі радуюцца і цешацца, калі знойдуць.
Якая радасьць чалавеку, перад якім шлях закрыты і якога Бог атачае цемраю?
Уздыханьні мае апярэджваюць хлеб мой, і скаргі мае ільюцца як вада.
Бо страх, якога я баяўся, прыйшоў да мяне, і тое, перад чым я дрыжэў, напаткала мяне.
Не супакойваўся я, не маўчаў і не адпачываў, але прыйшло да мяне няшчасьце».
