Ёва 41 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Вось, спадзяваньне тваё фальшывае. На выгляд ягоны ты ўпадзеш.
Няма сьмелых, каб будзіць яго. А хто тады можа стаць перад абліччам Маім?
Хто стане перада Мною, і застанецца цэлым? Пад усім небам ён — Мой.
Ня буду маўчаць пра часткі цела яго, пра сілу і прыгажосьць іхнюю.
Хто можа адкрыць аблічча адзеньня ягонага, і хто падыйдзе да падвойных сківіцаў ягоных?
Хто можа адкрыць браму аблічча ягонага? Навокал зубоў ягоных жах!
Сьпіна ягоная — як моцныя шчыты, скрэпленыя краменнай пячаткай.
Адзін з адным злучаныя, нават паветра праз іх ня пройдзе.
Адзін да аднаго шчыльна прылягае, і трымаюцца моцна, і нельга разьдзяліць іх.
Чханьне ягонае бліскае сьвятлом, а вочы ягоныя — як павекі зараніцы.
З пашчы ягонай выходзіць полымя, выскокваюць іскры агністыя.
З ноздраў ягоных выходзіць дым, як з гаршчка нагрэтага, што кіпіць.
Подых ягоны распальвае вуглі, і з пашчы ягонай выходзіць полымя.
У шыі ягонай начуе сіла, і перад ім жах уцякае.
Мяса нутра ягонага сьціснутае, цьвёрдае, не здрыганецца.
Сэрца ягонае цьвёрдае, як камень, цьвёрдае, як ніжні камень млынавы.
Калі ён устае, дрыжаць асілкі, і хаваюцца ад жаху.
Меч, які кранецца яго, не ўстаіць, ані дзіда, ані страла, ані рагаціна.
Жалеза лічыць ён за салому, а медзь — за дрэва гнілое.
Не палохае яго сын луку, і камень з пушчалкі яму як сена.
Доўбня яму як сьцяблінка, і сьмяецца ён з дзіды, што ляціць.
Пад ім вострыя камяні, і ён на вострых камянях ляжыць як у балоце.
Ён глыбіню водаў разаграе як кацёл, і мора ператварае ў кіпень.
За сабой пакідае сьветлую сьцежку, і бездань падаецца сівізною.
Няма яму роўнага на зямлі, ён створаны бясстрашным.
На ўсё магутнае ён глядзіць з вышыні, ён — валадар над усімі сынамі пыхлівасьці».
