Ёва 30 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
А цяпер сьмяюцца з мяне маладзейшыя за мяне днямі, бацькоў якіх я грэбаваў пакласьці разам з сабакамі пры авечках маіх.
Бо сіла рук іхніх мне была не патрэбная. Поўня сілы іх мінула.
З бяды і з голаду яны зьнемагліся, і жывіліся ў [зямлі] бясплоднай, зруйнаванай і спустошанай.
Зьбіралі лебяду і хмызьнякі, і корань ядлоўца быў хлебам іхнім.
Спасярод сябе іх выкідалі і крычалі на іх, як на злодзеяў.
І жылі яны ў сухіх ярах, у ямах зямлі і ў скалах.
Раўлі яны ў хмызьняках і зьбіраліся пад цернямі,
сыны неразумных і сыны без імя, выгнаныя з зямлі.
А цяпер стаўся я для іх насьмешкай і зрабіўся ім у прыказку.
Яны брыдзяцца мяне і ўцякаюць далёка ад мяне, і не саромеюцца пляваць мне ў твар,
бо Ён разьвязаў пояс мой, і ўдарыў мяне, і яны скінулі вузду [з сябе] перад абліччам маім.
Праваруч паўстаюць падшыванцы і падстаўляюць нагу мне, і накіроўваюць на мяне сьцежкі загубы сваёй.
Папсулі яны дарогі мае, карыстаюцца з пакутаў маіх, і ня трэба ім дапамога.
Як праз вылом муру напалі яны на мяне, і спад руінаў выскокваюць.
Жахі агарнулі мяне; як вецер зьнікла веліч мая, і збаўленьне маё, як хмара, праляцела.
І цяпер выліваецца з мяне душа мая, і дні гора нахлынулі на мяне.
Ноччу [боль] пранізвае косткі мае, і тыя, што ядуць мяне, ня сьпяць.
Моцна прыстала да мяне адзеньне маё, і прыліпла сукня мая да мяне.
Ён кінуў мяне ў балота, і я стаўся падобны да пылу і попелу.
Я клічу Цябе, але Ты не адказваеш мне; стаю, але Ты не глядзіш на мяне.
Ты стаўся бязьлітасным для мяне і з моцаю бічуеш мяне рукою Тваёй.
Ты падняў мяне і пусьціў на вецер, і спустошыў мяне.
Ведаю, што Ты на сьмерць вядзеш мяне, і ў дом, дзе зьбярэцца ўсё жывое.
Хіба не працягвае рукі зруйнаваны? Ці не крычыць ён у няшчасьці сваім?
Ці ня плакаў я над пакрыўджаным? Ці душа мая не спагадала ўбогаму?
Чакаў я дабра, а прыйшло ліха, і шукаў сьвятла, але прыйшла цемра.
Нутро маё кіпіць і не змаўкае, нахлынулі на мяне дні гора майго.
Хаджу я счарнелы, але не ад сонца, устаю ў грамадзе і крычу.
Я стаўся братам для шакалаў і бліжнім для страусаў.
Скура мая счарнела на мне, і косткі мае высахлі ад сьпякоты.
Сталіся сумнымі гусьлі мае, і жалейка мая з плачам галосіць.
