1 царстваў 1 разьдзел

 

 

Быў адзін чалавек у Раматаіме, Цуфіт з гары Эфраіма, імем Элькана, сын Ерахама, сына Элігу, сына Таку, сына Цуфа, Эфрацянін.

 

a Человекъ бе единъ от места Рамафаима Зофийска, от горы Ефремли, имя ему Гелькана, сынъ Еровоамль, сына Гелиина, сына Фауня, сына Зуфова, Ефратеанинъ,

Ён меў дзьве жонкі: імя адной Ганна, а імя другой Пэніна. У Пэніны былі сыны, а ў Ганны дзяцей не было.

 

и сей имеаше две жене: имя единой Анна, а второй — Фененна; и беша Фененне дети, Анне же не бе отрочате.

Штогод той чалавек хадзіў з гораду свайго ў Шыло, каб пакланіцца і скласьці ахвяру ГОСПАДУ Магуцьцяў. Былі там два сыны Гэлія: Хофні і Пінхас, сьвятары ГОСПАДА.

 

И ходилъ естъ той человекъ Гелкана из града своего во урченыи дни поклонятися и приносити жертвы Господу, Богу Саваофу,b въ Силомъ; и были суть ту Гелиины два сыны, Офний и Финиесъ, жерци Господьни.

Калі Элькана складаў ахвяру, у той дзень даваў жонцы сваёй Пэніне і ўсім сынам і дочкам ейным па частцы складанай ахвяры,

 

И прииде день, и принесе жертву Гелкана, и далъ естъ Фененне и всемъ сыномъ ея и дщерамъ ея части;

а Ганьне даваў падвойную частку, бо Ганну ён любіў. Але ГОСПАД не даваў ёй нарадзіць.

 

Анне же далъ часть едину, скорбенъ сый, занеже Анну любляше Гелкана более Фененны, Господь же затвори ложесна ея и не далъ ей чада.

Суперніца ейная дакучала ёй, і дрэнчыла яе, бо ГОСПАД замкнуў улоньне ейнае.

 

И оскорбляше ю ненависницаc ея, и великие ей прикоры чиняше, и срамотяше ю, глаголюще: «Се, Господь затворилъ естъ утробу твою и неплодна есь».

Так цягнулася шмат гадоў; колькі разоў ішла яна ў сьвятыню ГОСПАДА, тая засмучала яе. Ганна дзеля таго плакала і ня ела.

 

И тако чиняше ей по вся лета, внегда входяху до храму Божия, смутящи ю; Анна же плакаше и не ядяше.

І сказаў ёй Элькана, муж ейны: «Чаму ты плачаш і чаму не ясі? Чаму сумуе сэрца тваё? Ці ж я табе не мілейшы, чым дзесяць сыноў?»

 

Тогда рече к ней Гелкана, мужъ ея: «Анно, чему плачешь и прочто не яси? И чему смутиши серце свое? Еда ли азъ не лепший есмъ тобе, нежели десеть сыновъ?»

Калі ў Шыло скончылі есьці і піць, Ганна ўстала. А сьвятар Гэлій сядзеў на крэсьле перад брамай сьвятыні ГОСПАДА.

 

И въста Анна по ядении и по питии, еже чиняху в Силоме, и ста предъ Господемъ. Гелий же, жрець, седяше на кресле своемъ при дверяхъ храму Божия.

І Ганна, сумная душою, малілася да ГОСПАДА, горка плачучы.

 

И помолися Анна Господу Богу в горкости серца своего с плачемъ великимъ,

І шлюбавала яна, кажучы: «ГОСПАД Магуцьцяў, калі Ты спагадна глянеш на прыніжэньне служкі Тваёй, і прыгадаеш мяне, і не забудзешся пра служку Тваю, і дасі мне дзіця мужчынскага роду, я аддам яго ГОСПАДУ на ўсе дні жыцьця ягонага, і лязо не кранецца галавы ягонай».

 

и слюбъ учинила предъ Господемъ, глаголющи: «Господи, Боже силъ! Аще призряй и возриши на смирение рабы Своея, и воспомянеши мя, и даси рабе Своей семя мужеско, дамъ и в даръ Тобе, Господи, Боже мой,d по вся дни живота его, и бритва не взыйдеть на главу его».

Калі яна так шчыра і доўга малілася перад ГОСПАДАМ, Гэлій прыглядаўся да вуснаў ейных.

 

И бысть, внегда она умножала молитвы предъ Господемь Богом, Гелий-жрець гледяше на уста ея

А Ганна гаварыла ў глыбіні сэрца свайго, і толькі варушыліся вусны ейныя, але голасу не было чуваць, і Гэлій думаў, што яна п’яная,

 

Анна же воистинну моляшеся в серци своем, толико уста ея двизахуся и гласа никтоже слышаху. И творяше ю Гелий пияну быти,

і сказаў ёй: «Дакуль будзеш п’яная? Ацьверазіся ад віна».

 

и рече к ней: «Доколе пияна будеши? Иди и выспися первей, и от[ъ]ими вино твое от тебе, имже упилася есь».

Ганна адказала: «Не, гаспадару мой. Я — нешчасьлівая жанчына. Я ня піла нічога такога, каб ап’янець, ані віна, ані сікеры, але я выліваю душу сваю перад ГОСПАДАМ.

 

Отвеща к нему Анна и рече: «Ни, господине мой; жена воистинну нещасливая есмъ азъ, вина и пития пияного не пихъ, но излиахъ душу свою предъ лицемъ Господьнимъ.

Не лічы служкі тваёй за адну з дачок Бэліяла, бо я дзеля вялікага болю і смутку свайго гаварыла ўвесь час».

 

Не мни жъ быти мене, рабы твоея, яко едину от дщерей Велиаловыхъe, понеже во множестве уныния и въ горкости души моея молихся даже и до днесь».

І Гэлій засмуціўся, і сказаў ёй: «Ідзі ў супакоі, а Бог Ізраіля няхай споўніць просьбу тваю, пра што маліла Яго».

 

Тогда рече к ней Гелий: «Иди с миромf, Богъ Ізраилев дай жъ тобе прошение твое, чего же просила еси от Него».

А яна сказала: «О, няхай знойдзе служанка твая ласку ў вачах тваіх». І адыйшла тая жанчына дарогаю сваёй, і ела, і аблічча ейнае не было ўжо такім, як раней.

 

И рече она: «О да обрящет раба твоя благодат предъ очима твоима!» И иде Анна путемъ своимъ, и вниде въ обитель, и яде и пие с мужемъ своимъ, и лице ея не изменися к тому.

І падняліся назаўтра рана, і пакланіліся перад ГОСПАДАМ, і пайшлі ў дарогу зваротную, і прыйшлі ў дом свой у Раме. І Элькана спазнаў жонку сваю Ганну, і ГОСПАД узгадаў просьбу ейную.

 

Тогда, въставши рано, помолившеся Господу Богу, навратилися суть до дому своего, въ Рамафаим-градъ. И позна Гелкана жену свою Анну, и воспомянулъ естъ на нея Господь Бог, и зача.

Ганна зачала па нейкім часе, і нарадзіла сына, і дала яму імя Самуэль, таму што ад ГОСПАДА выпрасіла яго.

 

И бысть по времени дней, и роди Анна сына, и нарече ему имя Самуилъ, прото иже от Господа Бога выпроси его.

Муж ейны Элькана і ўвесь дом ягоны пайшоў злажыць штогадовую ахвяру ГОСПАДУ і споўніць шлюбаваньні.

 

И иде Гелкана и весь домъ его принести жертву славную и наполнити молитвы своя въ Силомъ.

Але Ганна не пайшла. Яна сказала мужу свайму: «Не пайду, пакуль хлопчык ня будзе адняты ад грудзей і падрасьце, а тады завяду яго, і ён стане перад абліччам ГОСПАДА, і застанецца там назаўсёды».

 

Анна же не иде с нимъ, и рече мужу своему: «Не пойду, дондеже откормлю отроча и поведу его с собою, да явится лицу Господьню и пребудеть тамъ всегда».

Адказаў ёй Элькана, муж ейны: «Рабі, што добра ў вачах тваіх. Заставайся, пакуль яго не адымеш ад грудзей. Толькі няхай ГОСПАД зьдзейсьніць словы Свае». І засталася маці дома, і карміла сына свайго, пакуль не адняла яго ад грудзей сваіх.

 

Тогда рече к ней Гелкана, мужъ ея: «Уделай, якоже добро ся мнить быти пред очима твоима, и остани дома, дондеже откормиши и. И помолися Господу, да исполнить слово Свое». И остала естъ жена дома, и кормила отроча, даже и откормила его.

Калі ўжо адняла, павяла яго з сабою, і ўзяла таксама трохгадовага бычка, адну эфу мукі і буклак віна, і прывяла яго ў Дом ГОСПАДА ў Шыло. А хлопец быў яшчэ дзіцём.

 

И егда оставила его, вела и с собою до храму Божия въ Силом со треми тельци, и съ треми мерами муки пшеничное, и з збаномъ вина.

І забілі бычка, і занесьлі хлопца да Гэлія.

 

И привела его до храму Божия въ Силомъ; отрокъ же Самуилъ еще былъ младъ велми.

І сказала [Ганна]: «Прашу, гаспадару мой, няхай жыве душа твая, гаспадару. Я — тая самая жанчына, якая стаяла тут перад табой і маліла ГОСПАДА.

 

И принесе Гелкана жертву Господу — тельца единого, и привели отроча, и дали и Гелии-жерцу.

Маліла я пра гэтае дзіця, і споўніў ГОСПАД просьбу маю, што я прасіла ў Яго.

 

И рече Анна: «Молю ти ся, господине мой, жива ест душа твоя! Се азъ есми жена тая, иже стоях пред тобою, молячися Господу, абы ми дал сына сего.

Таму я аддаю яго ГОСПАДУ на ўсе дні; колькі будзе жыць, ён аддадзены для ГОСПАДА». І пакланіліся там ГОСПАДУ.

 

Помолихся Ему, и дал ми ест Господь прошение мое, егоже просих у Него;