1 царстваў 1 разьдзел

 

 

І быў адзін чалавек із Рамафаім-Цофіму, з гары Яхрэмавае; а імя ягонае Елкана, сын Ерогама, сына Елігу, сына Тогу Цуфянка, Ефрафянін.

 

a Человекъ бе единъ от места Рамафаима Зофийска, от горы Ефремли, имя ему Гелькана, сынъ Еровоамль, сына Гелиина, сына Фауня, сына Зуфова, Ефратеанинъ,

І ў яго былі дзьве жонкі: імя аднае Ганна, а імя другое Пенінна; і былі ў Пенінны дзеці, у Ганны ж ня было дзяцей.

 

и сей имеаше две жене: имя единой Анна, а второй — Фененна; и беша Фененне дети, Анне же не бе отрочате.

І ўзыходзіў чалавек гэты зь места свайго год у год кланяцца а абракаць СПАДАРУ войскаў у Шыле; і там два сыны Ілевы, Гофні а Фінегас, сьвятары СПАДАРОВЫ.

 

И ходилъ естъ той человекъ Гелкана из града своего во урченыи дни поклонятися и приносити жертвы Господу, Богу Саваофу,b въ Силомъ; и были суть ту Гелиины два сыны, Офний и Финиесъ, жерци Господьни.

І быў дзень, і абракаў Елкана, і даў Пенінне, жонцы сваёй, і ўсім сыном ейным а дачкам ейным часьці;

 

И прииде день, и принесе жертву Гелкана, и далъ естъ Фененне и всемъ сыномъ ея и дщерамъ ея части;

Ганьне даў часьць падвойную, бо Ганну любіў, а СПАДАР зачыніў дзетніцу ейную.

 

Анне же далъ часть едину, скорбенъ сый, занеже Анну любляше Гелкана более Фененны, Господь же затвори ложесна ея и не далъ ей чада.

І ўражала яе супарка ейная аж да гневу а дрыготы, што СПАДАР зачыніў дзетніцу ейную.

 

И оскорбляше ю ненависницаc ея, и великие ей прикоры чиняше, и срамотяше ю, глаголюще: «Се, Господь затворилъ естъ утробу твою и неплодна есь».

І гэтак бывала кажны год, як узыходзіла яна да дому СПАДАРОВАГА; тая ўражала яе да гневу, а гэта плакала й ня ела.

 

И тако чиняше ей по вся лета, внегда входяху до храму Божия, смутящи ю; Анна же плакаше и не ядяше.

І сказаў ёй Елкана, муж ейны: «Ганна! чаму ты плачаш, і чаму не ясі, і чаму блага сэрцу твайму? Ці ня лепшы я табе за дзесяцёх сыноў?»

 

Тогда рече к ней Гелкана, мужъ ея: «Анно, чему плачешь и прочто не яси? И чему смутиши серце свое? Еда ли азъ не лепший есмъ тобе, нежели десеть сыновъ?»

І ўстала Ганна просьле тога, як ела ў Шыле, і просьле тога, што піла. Іль жа сьвятар сядзеў на седаве ля вушака сьвятыні СПАДАРОВАЕ.

 

И въста Анна по ядении и по питии, еже чиняху в Силоме, и ста предъ Господемъ. Гелий же, жрець, седяше на кресле своемъ при дверяхъ храму Божия.

І была яна ў гарчэлі душы, і малілася СПАДАРУ, і плачма плакала.

 

И помолися Анна Господу Богу в горкости серца своего с плачемъ великимъ,

І абяцала абятніцу, і сказала: «СПАДАРУ войскаў! калі Ты запраўды глянеш на немарасьць служэбкі Свае, і ўспомніш мяне, і не забудзешся служэбкі Свае, і дасі служэбцы Сваёй насеньне мужчынскае, то я аддам яго СПАДАРУ на ўсі дні жыцьця ягонага, і брытва ня ўзыйдзе на галаву ягоную».

 

и слюбъ учинила предъ Господемъ, глаголющи: «Господи, Боже силъ! Аще призряй и возриши на смирение рабы Своея, и воспомянеши мя, и даси рабе Своей семя мужеско, дамъ и в даръ Тобе, Господи, Боже мой,d по вся дни живота его, и бритва не взыйдеть на главу его».

І сталася, як яна далей малілася перад відам СПАДАРОВЫМ, і Іль назіраў за вуснамі ейнымі,

 

И бысть, внегда она умножала молитвы предъ Господемь Богом, Гелий-жрець гледяше на уста ея

І Ганна гукала ў сэрцу сваім, і вусны ейныя толькі краталіся, а голасу ня было чутна ейнага, дык Іль замеў яе за п’яніцу.

 

Анна же воистинну моляшеся в серци своем, толико уста ея двизахуся и гласа никтоже слышаху. И творяше ю Гелий пияну быти,

І сказаў ёй Іль: «Пакуль ты будзеш п’яная? аддаль віно свае ад сябе».

 

и рече к ней: «Доколе пияна будеши? Иди и выспися первей, и от[ъ]ими вино твое от тебе, имже упилася есь».

І адказала Ганна, і сказала: «Не, спадару мой; жонка цяжкога духу я, а віна а хмельнага напітку я ня піла, але вылівала душу сваю перад СПАДАРОМ.

 

Отвеща к нему Анна и рече: «Ни, господине мой; жена воистинну нещасливая есмъ азъ, вина и пития пияного не пихъ, но излиахъ душу свою предъ лицемъ Господьнимъ.

Ня май служэбкі свае за дачку Веляла, бо зь вялікага мышленьня свайго а гневу свайго я гукала дагэтуль».

 

Не мни жъ быти мене, рабы твоея, яко едину от дщерей Велиаловыхъe, понеже во множестве уныния и въ горкости души моея молихся даже и до днесь».

І адказаў Іль, і сказаў: «Ідзі ў супакою, і Бог Ізраеляў дай жа табе на просьбу тваю, чаго ты прасіла ў Яго».

 

Тогда рече к ней Гелий: «Иди с миромf, Богъ Ізраилев дай жъ тобе прошение твое, чего же просила еси от Него».

Яна сказала: «Хай прыдбае нявольніца твая ласку ў ваччу тваім!» І пайшла тая жонка ў дарогу сваю, і ела, і від ейны ня быў ужо, як уперад. І ўсталі яны нараніцы, і пакланіліся перад СПАДАРОМ, і зьвярнуліся, і прышлі да дому свайго, да Рамы.

 

И рече она: «О да обрящет раба твоя благодат предъ очима твоима!» И иде Анна путемъ своимъ, и вниде въ обитель, и яде и пие с мужемъ своимъ, и лице ея не изменися к тому.

І пазнаў Елкана Ганну, жонку сваю, і ўспомніў празь яе СПАДАР.

 

Тогда, въставши рано, помолившеся Господу Богу, навратилися суть до дому своего, въ Рамафаим-градъ. И позна Гелкана жену свою Анну, и воспомянулъ естъ на нея Господь Бог, и зача.

І было ў прызначанай пары: зачала Ганна, і нарадзіла сына, і назвала імя ягонае: Самуйла; бо: «У СПАДАРА я выпрасіла яго».

 

И бысть по времени дней, и роди Анна сына, и нарече ему имя Самуилъ, прото иже от Господа Бога выпроси его.

І ўзышоў чалавек тый Елкана і ўся радзіма ягоная абрачы СПАДАРУ аброк годні й абятніцы свае.

 

И иде Гелкана и весь домъ его принести жертву славную и наполнити молитвы своя въ Силомъ.

А Ганна ня ўзышла, бо сказала яна мужу свайму: «Не пайду, пакуль не адвучу хлопчыка, і тады я прывяду яго, і мы абачым від СПАДАРОЎ, і застанецца там назаўсёды».

 

Анна же не иде с нимъ, и рече мужу своему: «Не пойду, дондеже откормлю отроча и поведу его с собою, да явится лицу Господьню и пребудеть тамъ всегда».

І сказаў ёй Елкана, муж ейны: «Рабі, што добра ў ваччу тваім; заставайся, пакуль не адвучыш яго; адно хай зацьвердзе СПАДАР слова Свае». І засталася жонка, і саіла сына свайго, пакуль не адвучыла яго.

 

Тогда рече к ней Гелкана, мужъ ея: «Уделай, якоже добро ся мнить быти пред очима твоима, и остани дома, дондеже откормиши и. И помолися Господу, да исполнить слово Свое». И остала естъ жена дома, и кормила отроча, даже и откормила его.

І ўзьвяла яго із сабою, як адвучыла, узяўшы тры цяляты-бычкі а ефу мукі а скураны мех віна, і прывяла яго да дому СПАДАРОВАГА ў Шыле; а хлопчык быў яшчэ дзецянё.

 

И егда оставила его, вела и с собою до храму Божия въ Силом со треми тельци, и съ треми мерами муки пшеничное, и з збаномъ вина.

І зарэзала цялё, і прывялі хлопчыка да Іля.

 

И привела его до храму Божия въ Силомъ; отрокъ же Самуилъ еще былъ младъ велми.

І сказала: «О спадару мой! хай жывець душа твая, спадару мой! Я — тая жонка, каторая стаяла тут із табою, каб маліцца СПАДАРУ;

 

И принесе Гелкана жертву Господу — тельца единого, и привели отроча, и дали и Гелии-жерцу.

Праз гэтага хлопчыка малілася я, і даў імне СПАДАР на просьбу маю, чаго я прасіла ў Яго;

 

И рече Анна: «Молю ти ся, господине мой, жива ест душа твоя! Се азъ есми жена тая, иже стоях пред тобою, молячися Господу, абы ми дал сына сего.

І таксама я пазычаю яго СПАДАРУ на ўсі дні, на каторыя ён пазычаны СПАДАРУ». І пакланілася там СПАДАРУ.

 

Помолихся Ему, и дал ми ест Господь прошение мое, егоже просих у Него;