1 царстваў 1 разьдзел

 

 

Быў адзін чалавек з Раматаім-Цофіма, з гары Яфрэмавай, імя яго Элкана, сын Ерахама, сына Ілія, сына Тоху, сына Цуфа, — Эфрацянін;

 

a Человекъ бе единъ от места Рамафаима Зофийска, от горы Ефремли, имя ему Гелькана, сынъ Еровоамль, сына Гелиина, сына Фауня, сына Зуфова, Ефратеанинъ,

у яго былі дзьве жонкі: імя адной Ганна, а імя другой Фэнана; у Фэнаны былі дзеці, а ў Ганны ня было дзяцей.

 

и сей имеаше две жене: имя единой Анна, а второй — Фененна; и беша Фененне дети, Анне же не бе отрочате.

І хадзіў гэты чалавек з горада свайго ў адпаведныя дні пакланяцца і прыносіць ахвяру Госпаду Саваофу ў Сілом; і там былі два сыны ягоныя, Офні і Фэнэес, сьвятарамі Госпада.

 

И ходилъ естъ той человекъ Гелкана из града своего во урченыи дни поклонятися и приносити жертвы Господу, Богу Саваофу,b въ Силомъ; и были суть ту Гелиины два сыны, Офний и Финиесъ, жерци Господьни.

У той дзень, калі Элкана прыносіў ахвяру, даваў Фэнане, жонцы сваёй, і ўсім сынам яе і дочкам яе долі;

 

И прииде день, и принесе жертву Гелкана, и далъ естъ Фененне и всемъ сыномъ ея и дщерамъ ея части;

а Ганьне даваў долю адмысловую, бо кахаў Ганну, хоць Гасподзь замкнуў улоньне яе.

 

Анне же далъ часть едину, скорбенъ сый, занеже Анну любляше Гелкана более Фененны, Господь же затвори ложесна ея и не далъ ей чада.

Суперніца яе моцна засмучала яе, падбіваючы яе да нараканьняў на тое, што Гасподзь замкнуў улоньне яе.

 

И оскорбляше ю ненависницаc ея, и великие ей прикоры чиняше, и срамотяше ю, глаголюще: «Се, Господь затворилъ естъ утробу твою и неплодна есь».

Так бывала кожны год, калі хадзіла яна ў дом Гасподні: тая засмучала яе, а гэтая плакала і ня ела.

 

И тако чиняше ей по вся лета, внегда входяху до храму Божия, смутящи ю; Анна же плакаше и не ядяше.

І сказаў ёй Элкана, муж яе: Ганна! Чаго ты плачаш і чаму не ясі, і, чаго смуткуе сэрца тваё? ці ж ня лепшы я табе за дзесяць сыноў?

 

Тогда рече к ней Гелкана, мужъ ея: «Анно, чему плачешь и прочто не яси? И чему смутиши серце свое? Еда ли азъ не лепший есмъ тобе, нежели десеть сыновъ?»

І ўстала Ганна пасьля таго, як яны елі і пілі ў Сіломе. А Ілій сьвятар сядзеў тады на сядзеньні каля ўваходу ў храм Гасподні.

 

И въста Анна по ядении и по питии, еже чиняху в Силоме, и ста предъ Господемъ. Гелий же, жрець, седяше на кресле своемъ при дверяхъ храму Божия.

І была яна ў скрусе душы, і малілася Госпаду, і горка плакала,

 

И помолися Анна Господу Богу в горкости серца своего с плачемъ великимъ,

і дала абяцаньне, кажучы: Госпадзе Саваоф! Калі Ты ўважыш скрусе рабы Тваёй і спамянеш пра мяне, і не забудзеш рабы Тваёй і дасі рабе Тваёй дзіця мужчынскага полу, дык я аддам яго Госпаду на ўсе дні жыцьця яго, і брытва не кране галавы ягонай.

 

и слюбъ учинила предъ Господемъ, глаголющи: «Господи, Боже силъ! Аще призряй и возриши на смирение рабы Своея, и воспомянеши мя, и даси рабе Своей семя мужеско, дамъ и в даръ Тобе, Господи, Боже мой,d по вся дни живота его, и бритва не взыйдеть на главу его».

Тым часам як яна доўга малілася прад Госпадам, Ілій глядзеў на вусны яе;

 

И бысть, внегда она умножала молитвы предъ Господемь Богом, Гелий-жрець гледяше на уста ея

і як Ганна гаварыла ў сэрцы сваім, а вусны яе толькі варушыліся, і ня было чуваць голасу яе, дык Ілій прыняў яе за п’яную.

 

Анна же воистинну моляшеся в серци своем, толико уста ея двизахуся и гласа никтоже слышаху. И творяше ю Гелий пияну быти,

І сказаў ёй Ілій: дакуль ты будзеш п’яная? працьверазіся зь віна твайго.

 

и рече к ней: «Доколе пияна будеши? Иди и выспися первей, и от[ъ]ими вино твое от тебе, имже упилася есь».

І адказвала Ганна і сказала: не, спадару мой; я — жонка, што засмучаецца духам, віна і сікеру я ня піла; а выліваю душу маю прад Госпадам;

 

Отвеща к нему Анна и рече: «Ни, господине мой; жена воистинну нещасливая есмъ азъ, вина и пития пияного не пихъ, но излиахъ душу свою предъ лицемъ Господьнимъ.

ня лічы рабы тваёй нягоднаю жанчынаю, бо ад вялікай журбы маёй і ад скрухі маёй я гаварыла дагэтуль.

 

Не мни жъ быти мене, рабы твоея, яко едину от дщерей Велиаловыхъe, понеже во множестве уныния и въ горкости души моея молихся даже и до днесь».

І адказваў Ілій і сказаў: ідзі зь мірам, і Бог Ізраілеў спраўдзіць просьбу тваю, чаго ты прасіла ў Яго.

 

Тогда рече к ней Гелий: «Иди с миромf, Богъ Ізраилев дай жъ тобе прошение твое, чего же просила еси от Него».

А яна сказала: хай жа знойдзе раба твая літасьць у вачах тваіх! І пайшла яна ў дарогу сваю, і ела, і аблічча яе ня было ўжо журботнае, як раней.

 

И рече она: «О да обрящет раба твоя благодат предъ очима твоима!» И иде Анна путемъ своимъ, и вниде въ обитель, и яде и пие с мужемъ своимъ, и лице ея не изменися к тому.

І ўсталі яны раніцай, і пакланіліся прад Госпадам, і вярнуліся, і прыйшлі ў дом свой у Раму. І паклікаў Элкана Ганну, жонку сваю, і спамянуў пра яе Гасподзь.

 

Тогда, въставши рано, помолившеся Господу Богу, навратилися суть до дому своего, въ Рамафаим-градъ. И позна Гелкана жену свою Анну, и воспомянулъ естъ на нея Господь Бог, и зача.

Празь некаторы час зачала Ганна і нарадзіла сына і дала яму імя Самуіл, бо, «у Госпада я выпрасіла яго».

 

И бысть по времени дней, и роди Анна сына, и нарече ему имя Самуилъ, прото иже от Господа Бога выпроси его.

І пайшоў муж яе Элкана і ўся сям’я ягоная прынесьці гадавую ахвяру Госпаду і абяцаньні свае.

 

И иде Гелкана и весь домъ его принести жертву славную и наполнити молитвы своя въ Силомъ.

А Ганна не пайшла, сказаўшы мужу свайму: калі дзіця будзе аднята ад грудзей і падрасьце, тады я завяду яго, і ён зьявіцца прад Госпадам і застанецца там назаўсёды.

 

Анна же не иде с нимъ, и рече мужу своему: «Не пойду, дондеже откормлю отроча и поведу его с собою, да явится лицу Господьню и пребудеть тамъ всегда».

І сказаў ёй Элкана, муж яе: рабі, што табе заўгодна; заставайся, пакуль ня выкарміш яго грудзьмі; толькі хай спраўдзіць Гасподзь слова, якое выйшла з вуснаў тваіх. І засталася жонка ягоная і карміла грудзямі сына свайго, пакуль ня выкарміла.

 

Тогда рече к ней Гелкана, мужъ ея: «Уделай, якоже добро ся мнить быти пред очима твоима, и остани дома, дондеже откормиши и. И помолися Господу, да исполнить слово Свое». И остала естъ жена дома, и кормила отроча, даже и откормила его.

А калі выкарміла яго, пайшла зь ім у Сілом, узяўшы тры цяляці і адну эфу мукі і мех віна, і прыйшла ў дом Госпада ў Сіломе; а хлопчык быў яшчэ дзіця.

 

И егда оставила его, вела и с собою до храму Божия въ Силом со треми тельци, и съ треми мерами муки пшеничное, и з збаномъ вина.

І закалолі цяля; і прывялі хлопчыка да Ілія,

 

И привела его до храму Божия въ Силомъ; отрокъ же Самуилъ еще былъ младъ велми.

і сказала: о, спадару мой! хай жыве душа твая, спадару мой! я — тая самая жанчына, якая тут пры табе стаяла і малілася Госпаду;

 

И принесе Гелкана жертву Господу — тельца единого, и привели отроча, и дали и Гелии-жерцу.

за гэтае дзіця малілася я, і спраўдзіў мне Гасподзь просьбу маю, чаго я прасіла ў Яго;

 

И рече Анна: «Молю ти ся, господине мой, жива ест душа твоя! Се азъ есми жена тая, иже стоях пред тобою, молячися Господу, абы ми дал сына сего.

і я аддаю яго Госпаду на ўсе дні жыцьця ягонага — служыць Госпаду. І пакланілася там Госпаду.

 

Помолихся Ему, и дал ми ест Господь прошение мое, егоже просих у Него;