1 царстваў 30 разьдзел

 

 

На трэці дзень пасьля таго, як Давід і людзі ягоныя пайшлі ў Сэкелаг, Амалікіцяне напалі з поўдня на Сэкелаг і ўзялі Сэкелаг і спалілі яго агнём,

 

Внегда же идяше Давыдъ и мужи его въ Сицелехъ-градъ, третий день пред тымъ Амалехитяне наехали были на градъ Сицелех от страны полуденное, и добыша Сицелеха, и зажгоша и;

а жанчын і ўсіх, што былі ў ім, ад малога да вялікага, не забілі, а забралі ў палон, і пайшлі сваёй дарогаю.

 

и поимаша жены и дети от мала и до велика, иже были во граде. Не убиша же от них ни едина, но ведоша их всехъ с собою и идоша въ страну свою.

І прыйшоў Давід і людзі ягоныя да горада, і вось, ён спалены агнём, а жонкі іхнія і сыны іхнія і дочкі іхнія пабраныя ў палон.

 

И егда прииде Давыдъ и мужи его во град, и знайдоша и позженый огнемъ; жены пакъ их, и сынове их, и дщеры их беху полонены.

І падняў Давід і люд, што быў зь ім, плач, і плакалі, пакуль не засталося ў іх сілы плакаць.

 

И возпи Давыдъ и мужи, иже беша с нимъ, и великим криком плакали сут, дондеже не доставашеся имъ слезъ.

Узятыя былі ў палон і абедзьве жонкі Давіда, Ахінаама Ізрэеліцянка і Авігея, былая жонка Навала, Кармэліцянка.

 

Теже бо и обе жене Давыдовы были взяты, то естъ Ахинома, Езъраильтянины, и Авигаиль, жена Навалева Кармельскаго.a

Давід моцна быў зьбянтэжаны, бо люд хацеў пабіць яго камянямі, бо ўбольваўся душою ўвесь люд, кожны за сыноў сваіх і дочак сваіх.

 

И стошнилъ ест собе Давыдъ, велми хотяху бо людие камением убити его прото, иже въ горькости была душа единаго каждого мужа по сынехъ и по дщерахъ своих. Укрепи же ся Давыдъ о Господе, Бозе своемъ,

Але Давід умацаваўся спадзяваньнем на Госпада Бога свайго, і сказаў Давід Авіятару сьвятару, сыну Авімэлэхаваму: прынясі мне наплечнік. І прынёс Авіятар наплечнік Давіду.

 

и рече ко Авиафару-жерцу, сыну Ахимелехову: «Облечися при мне въ ризу жреческую»b. И облечеся при немъ Авиафаръ въ ризу жреческую;

І спытаўся Давід у Госпада, кажучы: ці перасьледаваць мне гэтае полчышча, і ці даганю іх? І сказана яму: перасьледуй, дагоніш і адбярэш.

 

тогда въспроси Давыдъ Господа, глаголя: «Поженуся ли за користовниками сими и поимаю ли их чили не?» Отвеща ему Господь: «Поженися, воистинну бо поимаеши их и от[ъ]имеши всю користь имъ».

І пайшоў Давід сам і шэсьцьсот мужчын, якія былі зь ім; і прыйшлі да патока Васор і стомленыя спыніліся там.

 

И погнашеся Давыдъ и шестьсотъ мужей, иже беша с нимъ, и приидоша къ реце Весоре. И осталися суть ту некои з них, ониже ся были утомили,

І перасьледаваў Давід сам і чатырыста чалавек; а дзьвесьце чалавек заставаліся, бо ня мелі сілы перайсьці паток Васорскі.

 

Давыд пак и четыриста муж с нимъ гнашеся воследъ их, понеже остало с нихъ было мужей двесте у реки Весоры, еже были пристали и не могоша переплыти ея.

І знайшлі Егіпцяніна ў полі, і прывялі яго да Давіда, і далі яму хлеба, і ён еў, і напаілі яго вадою;

 

И знайдоша мужа Египетскаго на поли, и приведоша его къ Давыду, и дали суть ему хлеба ясти и воды пити,

і далі яму частку зь вязанкі смокваў і дзьве вязанкі разынак, і ён еў і ўмацаваўся, бо ён ня еў хлеба і ня піў вады тры дні і тры ночы.

 

и к тому мало фиковъ и два гроздны вина сухого. Он же внегда наелся, навратися духъ его и укрепился ест, яко бо не елъ былъ хлеба и не пилъ воды три дни и три нощи.c

І сказаў яму Давід: чый ты і адкуль ты? І сказаў ён: я — хлопец Егіпцянін, раб аднаго Амалікіцяніна, і кінуў мяне гаспадар мой, бо ўжо тры дні, як я захварэў;

 

И рече к нему Давыдъ: «Чий еси ты, и откуду есь, и камо идешъ?» Он же отвеща ему: «Мужъ Египтянинъ есмъ, рабъ мужа Амалехитянина; остави же мя господин мой, яко рознемоглся есмъ былъ, днес третий день.

мы прарваліся ў паўднёвую частку Керэці і ў вобласьць Юдавую і ў паўднёвую частку Халева, а Сэкелаг спалілі агнём.

 

И были есмо выскочивши ко стране полуденной от Церефа, и противу Іюдеи, и на полдень от Калефа, и ударили есмо на градъ Сицелехъ, и выжгли и».

І сказаў яму Давід: ці давядзеш мяне да гэтага полчышча? І сказаў ён: прысягні мне Богам, што ты не заб’еш мяне і не перадасі мяне ў рукі гаспадара майго, і я давяду цябе да гэтага полчышча.

 

И рече к нему Давыдъ: «Можеши ли мя довести к войску тому?» Он же отвеща ему: «Клини ми ся Богомъ, яко не убиеши мя и не даси мя в руце господину моему, а я приведу тебе к войску тому».d

Давід прысягнуў яму, і ён павёў яго. І вось Амалікіцяне, рассыпаўшыся па ўсёй той краіне, ядуць і п’юць і сьвяткуюць з прычыны вялікай здабычы, якую яны ўзялі зь зямлі Філістымскай і зь зямлі Юдэйскай.

 

И клялся ему Давыд; тогда приведе е к войску, и се, они лежаху по земли, ядуще и пиюще, и якобы празникъ чиняще о всей користи, еже были набрали в земли Іюдиной и в земли Филистымской.

І пабіваў іх Давід ад зьмярканьня да вечара другога дня, і ніхто зь іх не ўратаваўся, апрача чатырохсот юнакоў, якія селі на вярблюды і паўцякалі.

 

И билъ ихъ Давыд от вечера даже и до вечера другаго дня, и не утече от нихъ ни един, толико четыриста мужъ младыхъ, ониже, въседши на вельблюды, утекли суть.

І адабраў Давід усё, што ўзялі Амалікіцяне, і абедзьвюх жонак сваіх адабраў Давід,

 

И отнял естъ Давыдъ всю користь, юже были побрали Амалехитяне, и обе жене свое взялъ ест.

і не прапала ў іх нічога, ні малога, ні вялікага, ні з сыноў, ні з дачок, ні са здабычы, ні з усяго, што Амалікіцяне ўзялі ў іх: усё вярнуў Давід.

 

И ниже кто загинулъ от мала и до велика от сыновъ и од дщеръ и от всего имения их. И вся, елика были побрали, отнял имъ Давыдъ;

І ўзяў Давід усё дробнае і буйное быдла, і гналі яго перад сваім быдлам і казалі: гэта — Давідава здабыча.

 

взялъ теже и стада вся, овце и волы, и гнал их предъ собою. И рекли суть вси: «Сей естъ полонъ Давыдовъ».

І прыйшоў Давід да тых дзьвюх сотняў чалавек, якія ня мелі сілы ісьці за ім, і якіх ён пакінуў каля патока Васор, і выйшлі яны насустрач Давіду і насустрач людзям, якія былі зь ім. І падышоў Давід да гэтых людзей і прывітаў іх.

 

Тогда пришол ест Давыдъ ко двемастомъ мужем, ониже были пристали и не могоша ити и повелелъ былъ имъ остати у реки Весоры; тии же изыдоша во стретеніе Давыду и мужемъ, иже беша с ним, и приступи к нимъ Давыд, и прия их словы мирными.

Тады ліхія і нягодныя зь людзей, якія хадзілі з Давідам, пачалі гаварыць: за тое, што яны не хадзілі з намі, не дамо ім са здабычы, якую мы адабралі: няхай кожны возьме толькі сваю жонку і дзяцей і йдзе.

 

Тогда рекоша некии мужи злыи и гладъственыи, иже беша съ Давыдомъ: «Понеже не были суть сии с нами, протож не даймо имъ ничего с користей тыхъ, еже отняхомъ, но досыть имъ будеть того, внегда единый каждый возметь жену свою и дети, и вземши то, да идуть прочь».

Але Давід сказаў, не рабеце так, братове мае, пасьля таго, як Гасподзь даў нам гэта і захаваў нас і перадаў у рукі нашыя полчышча, што прыходзіла супраць нас.

 

Рече же к ним Давыдъ: «Не тако уделайте, братия моя, с тою користию, юже далъ ест намъ Господь Богъ, и сохранилъ насъ, и предалъ користовники, еже выжгли были градъ нашъ, в руце наше».

І хто паслухаецца вас у гэтай справе? Якая частка тым, што хадзілі на вайну, такая частка павінна быць і тым, што заставаліся пры абозе: на ўсіх трэба падзяліць.

 

И никтоже, услышавый слова сия ваша, похвалить е, eно ровная часть да будеть яко тымъ, ониже ходиша на войну, тако и тымъ, ониже стрежаху бременъ, и заровно вси делитися будуть.

Так было з гэтага часу і пасьля; і паставіў ён гэта ў закон і ў правіла Ізраілю да сёньня.

 

И сталося то за обычай, и якобы за право вошло въ люди Ізраилевы от дня того даже и по днесь.

І прыйшоў Давід у Сэкелаг і паслаў са здабычы старэйшынам Юдавым, сябрам сваім, кажучы: «вось вам дарунак са здабычы, узятай у ворагаў Гасподніх», —

 

И навратися паки Давыдъ во градъ Сицелехъ, и послал дары с користей тыхъ старшим Іюдиным, приателемъ своимъ, глаголя: «Приимите благославение от полона, иже полониша врази Божии», — темъ,

тым, якія ў Вэтылі і ў Раме паўднёвай і ў Ятыры,

 

еже беша во Вефиле и во Рамофе к полудню, и во Ефире,

і ў Араіры і ў Шыфмоце, і ў Эстэмоа,

 

и во Ароире, и иже беша въ Сефамофе, и въ Есгаме, и въ Рахелиме,

і ў Рахале і ў гарадах Ерахмэельскіх і ў гарадах Кенэйскіх,

 

и теже иже быша во градехъ Ерамелийскихъ и во градехъ Ценийскихъ,

і ў Хорме, і ў Харашане, і ў Атаху,

 

и иже въ Раме, и иже около озера Азанъ, и иже у Афаху,

і ў Хэўроне і ва ўсіх мясьцінах, дзе хадзіў Давід сам і людзі ягоныя.

 

и иже въ Хевроне, и инымъ, ониже жили суть на тыхъ местехъ, в нихже пребываше Давыдъ и мужи его.