1 царстваў 27 разьдзел

 

 

І сказаў Давід у сэрцы сваім: калі-небудзь траплю я ў рукі Саўлу, і няма мне нічога лепшага, як уцячы ў зямлю Філістымскую; і адчэпіцца ад мяне Саўл і ня будзе шукаць мяне болей па ўсіх межах Ізраільскіх, і я выратуюся ад рукі ягонай.

 

Тогда помыслил Давыдъ въ сердци своем и рече: «Некоего дня упаду я в руце Саулове, прото лепей ми естъ, да побегу и пребуду в земли Филистымской, да не имат к тому надежи Саулъ и престанеть искати мя по всех странах Ізраилевыхъ, и тако убегу от рук его».

І ўстаў Давід, і выправіўся сам і шэсьцьсот мужчын, якія былі зь ім, да Анхуса, сына Маоха, цара Гэцкага.

 

И въсталъ ест Давыдъ, и идяше самъ и шестьсотъ мужей с ним къ Ахису, сыну Маонову, царю Ефскому.

І жыў Давід у Анхуса ў Гэце, сам і людзі ягоныя, кожны зь сям’ёю сваёю, Давід і абедзьве жонкі ягоныя — Ахінаама Ізрэеліцянка і Авігея, былая жонка Навала, Кармэліцянка.

 

И живяше Давыдъ съ Ахисомъ въ Ефе самъ и мужи его, и родина его, и обе жене его — Ахинома Езраелиская и Авигаиль, иже была первей жена Навала Кармелскаго.a

І данесьлі Саўлу, што Давід уцёк у Гэт, і перастаў ён болей шукаць яго.

 

И возвестиша Саулу, яко побежа Давыдъ въ Ефъ-градъ, и преста к тому искати его.

І сказаў Давід Анхусу: калі я здабыў упадабаньне ў вачах тваіх, дык няхай дадзена будзе мне месца ў адным з малых гарадоў, і я буду жыць там; навошта рабу твайму жыць у царскім горадзе разам з табою?

 

Тогда рече Давыдъ къ Ахису: «Естъли же есмъ знашол ласку предъ очима твоима, дай ми место въ единомъ от градъ земли сея, да живу в немъ, понеже не годится рабу пребывати съ царем въ единомъ граде».

Тады даў яму Анхус Сэкелаг; таму Сэкелаг і застаўся за царамі Юдэйскімі да сёньня.

 

И далъ ест ему Ахисъ в той день градъ Сицелехъ, и от того часу Сицелех прислушал ест къ царемъ Іюдинымъ даже и до днешнего дня.

Усяго часу, які пражыў Давід у краіне Філістымскай, было год і чатыры месяцы.

 

И былъ естъ Давыдъ в земли Филистымской четыри месеци.

І выходзіў Давід зь людзьмі сваімі і нападаў на Гесуранаў і Гірзэянаў і Амалікіцянаў, якія здаўна насялялі гэтую краіну да Сура і да зямлі Егіпецкай.

 

И ходяше Давыдъ и мужи его на брание и на користь въ страну Есурску, и въ Етрейску, и во Амалехску, сии убо трои пребывали сут здавна по селахъ, идущи от Есура даже до Египта.

І спусташаў Давід тую краіну, і не пакідаў жывых ні мужчыны, ні жанчыны, і забіраў авечак і валоў, і аслоў і вярблюдаў і вопратку, і вяртаўся і прыходзіў да Анхуса.

 

И губляше Давыдъ всю страну ту, и не живляше мужа ни жены, и побираше имъ овце, волы, ослы, и велблюды, и ризы, и навращахуся, и прихожаху къ Ахису.

І сказаў Анхус Давіду: на каго нападалі сёньня? Давід сказаў: на паўднёвую краіну Юдэі і на паўднёвую краіну Ерахмээла і на паўднёвую краіну Кенэі.

 

И пыташе его Ахисъ: «Где есте брали ныне?» Отвеща же ему Давыд: «На полудне Іюдеи, на полудне Ерамеля и на полудне Цеины».

І не пакідаў Давід жывых ні мужчыны, ні жанчыны і ня прыводзіў у Гэт, кажучы: яны могуць данесьці на нас і сказаць: так зрабіў Давід, і такі лад дзеяў ягоных праз увесь час, пакуль ён жыве ў краіне Філістымскай.

 

Побиаше бо Давыдъ мужей и женъ и не хотелъ привести ни единаго жива въ градъ Ефъ, глаголя: «Да некогда жаловали ся бы на насъ». И тако чиняше по вся дни Давыдъ, покуле жилъ ест в земли Филистымской.

І даверыўся Анхус Давіду, кажучы: ён збрыдзеў народу свайму Ізраілю і будзе слугою маім вечна.

 

И верил ест Ахисъ Давыдови, глаголя: «Много злого учинилъ естъ людем Ізраилевым, прото будет у мене служити въ веки».