1 царстваў 3 разьдзел

 

 

Хлопчык Самуіл служыў Госпаду пры Іліі; слова Гасподняе было рэдкае ў тыя дні, відзежы былі ня частыя.

 

Отрокъ же Самуилъ бе служай Господеви пред Гелиимъ, и глаголъ Господень былъ ест честен, понеже во днехъ тыхъ не бывало видение открываемо.

І было ў той час, калі Ілій ляжаў на сваім месцы, — і ў вачах ягоных пачало цямнець, і ён ня мог бачыць, —

 

И бысть въ единъ день, Гелий лежаше на ложи своемъ и очи его бесте пошли, ниже можаше видетиa светилника Божия, внегда угасаше.

і сьвяцільня Божая яшчэ не патухла, і Самуіл ляжаў у храме Гасподнім, дзе каўчэг Божы:

 

Самуил же спаше въ церкви Господьней, где былъ ест Кивотъ Божий;

паклікаў Гасподзь Самуіла. І адказаў ён: вось я!

 

и возва Господь Самуила, онъже отвеща, глаголя: «Се азъ!»

І пабег да Ілія і сказаў: вось я! ты клікаў мяне. Але той сказаў: я ня клікаў цябе; ідзі назад, кладзіся. І ён пайшоў і лёг.

 

И бежа къ Гелии, и рече: «Се азъ, яко звалъ мя еси». Онъ же отвещалъ ему: «Не звахъ тебе, сыну; навратися и спи». От[ъ]иде же и спаше.

Але Гасподзь другі раз паклікаў Самуіла. Ён устаў і прыйшоў да Ілія другі раз і сказаў: вось я! ты клікаў мяне. Але той сказаў: я ня клікаў цябе, сыне мой; ідзі назад, кладзіся.

 

И приложи Господь еще возвати Самуила. Тогда въставъ Самуилъ, и иде къ Гелии вторицею, и рече: «Се азъ, понеже звалъ мя еси». Ему же отвеща Гелий: «Не звахъ тебе, чадо; навратися а спи».

Самуіл яшчэ ня ведаў тады голасу Госпада, і яшчэ не адкрывалася яму слова Гасподняе.

 

Самуилъ убо еще былъ не зналъ Господа и ниже откровен былъ ему глагол Господень.

І паклікаў Гасподзь Самуіла яшчэ трэці раз. Ён устаў і прыйшоў да Ілія і сказаў: вось я! ты клікаў мяне. Тады зразумеў Ілій, што Гасподзь кліча хлопчыка.

 

Тогда еще вътретее возвал ест Господь Самуила. Онъ же, въставъ, иде къ Гелии и рече: «Се азъ, яко звал мя еси». Поразумев же Гелий, иже Господь призываеть отроча,

І сказаў Ілій Самуілу: ідзі назад і кладзіся, і калі пакліча цябе Той, Які кліча, ты скажы: кажы, Госпадзе, бо чуе раб Твой. І пайшоў Самуіл і лёг на месцы сваім.

 

и рече къ Самуилови: «Иди жъ и спи; а ест ли же потомъ възовет тя, рцеши: Глаголи, Господи, яко слышить рабъ Твой». Тогда отшедъ Самуилъ и спаше на месте своемъ.

І прыйшоў Гасподзь, і стаў, і паклікаў, як таго і другога разу: Самуіле! Самуіле! І сказаў Самуіл: кажы, Госпадзе, бо чуе раб Твой.

 

И приде Господь, и ста, и возва и, якоже възывалъ былъ первое и второе: «Самуиле, Самуиле!» И рече Самуилъ: «Глаголи, Господи, яко слышит рабъ Твой».

І сказаў Гасподзь Самуілу: вось, Я ўчыню дзею ў Ізраілі, пра якую калі хто пачуе, дык у таго зазьвініць у вушах;

 

И рече Господь къ Самуилу: «Се Азъ чиню слово въ Ізраилили, ащели же кто услышить е, възбръмятb обе уши его;c

у той дзень Я ўчыню над Ізраілем усё тое, што Я казаў пра дом ягоны; Я пачну і закончу;

 

d въ той день възбужу на Гелию вся, елика глаголахъ на домъ его; се, почну и сконъчаю,

Я абвясьціў яму, што Я пакараю дом яго навекі за тую віну, што ён ведаў, як сыны ягоныя ліхадзейнічаюць, і ня цугляў іх;

 

яко преды поведехъ ему, иже мстити буду над домом его даже во веки безакония ради его, понеже зналъ ест, иже зле чинять сынове его и не казнилъ их;

і таму прысягаю дому Ілія, што віна дома Іліевага не загладзіцца ні ахвярамі, ні прынашэньнямі хлебнымі вавек.

 

сего для кляхся роду Гелиину, иже не очистится безаконие дому его в дарехъ и ни в жертвахъ до века».

І спаў Самуіл да раніцы, і адчыніў дзьверы дома Гасподняга; і баяўся Самуіл абвясьціць відзеж гэты Ілію.

 

И спалъ естъ Самуилъ даже до утра, и рано вставъ, отворил двери Дому Господьня; и боялся ест Самуилъ поведити видения Гелии.

Але Ілій паклікаў Самуіла і сказаў: сыне мой Самуіле! Той сказаў: вось я!

 

Тогда возвалъ Самуила Гелий и рече ему: «Самуиле, сыну мой!» Онъ же отвеща к нему: «Се азъ есмъ!»

І сказаў Ілій: што сказана табе? не хавай ад мяне, тое і тое зробіць з табою Бог, і яшчэ болей зробіць, калі ты ўтоіш ад мяне што-колечы з усяго таго, што сказана табе.

 

И пыталъ его: «Что естъ речь, иже глаголалъ Господь к тобе? Молю ти ся, не утаи предо мноюe: сия учинить тобе Господь и сия приложить, естъли же затаиши от мене речь от всехъ словъ, глаголаныхъ к тобе».

І абвясьціў яму Самуіл і ня ўтоіў ад яго нічога. Тады сказаў Ілій: Ён — Гасподзь; што Яму заўгодна, тое і ўтворыць.

 

И поведелъ ему Самуилъ вся слова, и не съкрилъ пред нимъ. И рече Гилий: «Господь естъ: еже добро ест пред очима Его, да учинит».

І вырас Самуіл, і Гасподзь быў зь ім; і не засталося ніводнага слова ягонага, каб ня спраўдзілася.

 

И ростлъ ест Самуилъ, и Господь бяше с нимъ, и не поминул от всехъ словъ его ни единъ глаголъ на земли.

І даведаўся ўвесь Ізраіль ад Дана да Вірсавіі, што Самуілу выпаў гонар быць прарокам Гасподнім.

 

Тогда познаша вси людие Ізраилеви, от Дана даже до Версавии, иже верный Самуилъ пророкъ Господень.

І прадаўжаў Гасподзь зьяўляцца ў Сіломе пасьля таго, як адкрыў Сябе Самуілу ў Сіломе праз слова Гасподняе.

 

И опят приложилъ ест Господь, абы ся указалъ въ Силоме, понеже явился естъ былъ Господь Самуилови въ Силоме.