1 царстваў 5 разьдзел

 

 

А Філістымляне ўзялі каўчэг Божы і прынесьлі яго з Авэн-Эзэра ў Азот.

 

Тогда Филистымляне взяли суть Кивот Божий и несоша и от того места, еже словеть Камень Помощи, въ Азотъ.

І ўзялі Філістымляне каўчэг Божы, і ўнесьлі яго ў храм Дагона, і паставілі яго каля Дагона.

 

И вземши Филистымляне Кивотъ Божий, внесоша и въ храмъ Дагонь и поставили суть и подле Дагона.

І ўсталі Азацяне рана на другі дзень, і вось, Дагон ляжыць тварам сваім да зямлі перад каўчэгам Гасподнім. І ўзялі яны Дагона і зноў паставілі яго на сваё месца.

 

И внегда было другаго дня, въсташа на свитании Азотяне, и се, Дагонъ лежаше ниць на земли предъ Кивотомъ Божиимъ. И воздвигоша и, и поставиша на своемъ месте.

І ўсталі яны раніцай на другі дзень, і вось, Дагон ляжыць ніцма на зямлі перад каўчэгам Гасподнім; галава Дагонава і абедзьве нагі яго і абедзьве рукі ягоныя адцятыя, кожная асобна, на парозе, засталося толькі тулава Дагонава.

 

И бысть на утрии, въсташа рано и знайдоша Дагона лежащего на лици своем предъ Кивотомъ Божиимъ, глава же его и обе длане руку отражены были на прагу, токмо самъ хребетъ Дагоновъ осталъ естъ на месте своемъ.

Таму жрацы Дагонавы і ўсе, хто прыходзіў у капішча Дагона ў Азот, ня ступаюць на парог Дагонаў да сёньня.

 

И сего для не ступають жерци Дагонови и вси входящие во храмъ его на порогъ Дагоновъ въ Азоте даже до днешнего дня.

І ацяжэла рука Гасподняя над Азацянамі, і Ён пабіваў іх і пакараў іх пакутлівымі нарасьцямі, у Азоце і ў навакольлі яго.

 

И обътяжися рука Господьня на Азотянъ, и сотре их, и ранилъ е при тайнейшой стране лядвейa, градъ весь и вся пределы его. И въскипеша села и поля посреди земли тое, и зродишеся мыши, и бысть розмножение мору великого во граде.

І ўгледзелі гэта Азацяне і сказалі: хай не застанецца каўчэг Бога Ізраілевага ў нас, бо цяжкая рука ў Яго і для нас і для Дагона, бога нашага.

 

Тогда видевши мужи Азотъстии такову язву, рекоша: «Да не пребудеть Кивотъb Бога Ізраилева в насъ, яко люта ест рука Его на насъ и на Дагона, бога нашего».

І паслалі, і сабралі да сябе ўсіх уладароў Філістымскіх, і сказалі: што нам рабіць з каўчэгам Бога Ізраілевага? І сказалі: няхай каўчэг Бога Ізраілевага пяройдзе ў Гэт. І адправілі каўчэг Бога Ізраілевага ў Гэт.

 

И пославши, созваша всехъ воеводъ Филистымских к собе и реша: «Что имамы чинити съ Кивотомъ Бога Ізраилева?»c И отвещаша мужи Гетфейстиі: «Да обвезен будет Кивотъ около по всехъ градехъ».

Пасьля таго, як адправілі яго, была рука Гасподняя на горадзе — жудасьць вельмі вялікая, і пабіў Гасподзь жыхароў горада ад малога да вялікага, і паказаліся на іх нарасьці.

 

И объвезли суть Кивотъ Бога Ізраилева; и внегда и вожаху, бысть рука Господа Бога по всехъ градехъ, побиающи их моромъ великимъ зело, и ранилъ естъ мужей въ единомъ каждомъ граде от мала даже и до велика тако, иже згнивши чрева их с них исхожаху.

І паслалі яны каўчэг Божы ў Аскалон. І калі прыйшоў каўчэг Божы ў Аскалон, заенчылі Аскаланіцяне, кажучы: прынесьлі да нас каўчэг Бога Ізраілевага, каб аддаць сьмерці нас і народ наш.

 

Тогда, порадившися, Гетфейстии зделали собе кресла кожаные и послали суть Кивотъ Господень въ Аккаронъ. И внегда принесенъ естъ Кивотъ Божий въ Аккаронъ, возпиаху Аккаронитяне, глаголюще: «Принесосте к намъ Кивотъ Бога Ізраилева, абы поморилъ насъ и людей нашихъ!»

І паслалі, і сабралі ўсіх уладароў Філістымскіх, і сказалі: вышліце каўчэг Бога Ізраілевага; няхай ён вернецца на сваё месца, каб ня ўсьмерціў ён нас і народ наш. Бо сьмяротная жудасьць была на ўсім горадзе: вельмі ацяжэла рука Божая на іх.

 

d Тогда послаша и созваша всехъ воеводъ Филистымскихъ, ониже реша к нимъ: «Пошлите Кивотъ Бога Ізраилева, и да навратится на место свое, да не поморит насъ и людей наших». Былъ бо воистинну страхъ смерти по всехъ градехъ и велми тяжка рука Господьня.

І тыя, якія не памерлі, пакараныя былі нарасьцямі, так што енк горада падымаўся да нябёсаў.

 

Тые же мужи, которыи были не изомрели, терпели суть тяжкую велми немощь чревную, и вопль единаго кажного града въступовал даже до небесъ.