1 царстваў 28 разьдзел

 

 

У той час Філістымляне сабралі войскі свае на вайну, каб ваяваць зь Ізраілем. І сказаў Анхус Давіду: хай будзе табе вядома, што ты пойдзеш са мною ў рушэньне, і ты і людзі твае.

 

Бысть же во дни ты, собраша войско Филистымляне, абы воевалися съ Ізраилтяны. Тогда рече Ахисъ къ Давыду: «Ведай сее, иже пойдеши со мною на войну ты и мужи твои».

І сказаў Давід Анхусу: сёньня ты даведаешся, што зробіць раб твой. І сказаў Анхус Давіду: за тое я зраблю цябе ахоўцам галавы маёй на ўсе часіны.

 

И рече Давыдъ къ Ахису: «Ныне увеси, что я учиню, рабъ твой». Рече паки Ахисъ къ Давыду: «Се, я уделаю тебе стражемъ главы моея по вся дни живота моего».

І памёр Самуіл, і аплаквалі яго ўсе Ізраільцяне і пахавалі яго ў Раме, у горадзе ягоным, а Саўл прагнаў чараўнікоў і варажбітоў з краіны.

 

Самуилъ пакъ вже умерлъ былъ, и плакашеся по немъ вси людие Ізраилевы, и погребенъ беше въ граде своем, въ Рамафе.a Саулъ же тогда погубил былъ в земли своей всехъ волхвов, и весцевъ, и чародейцевъ и побил их.

І сабраліся Філістымляне і пайшлі і атабарыліся ў Сонаме; сабраў і Саўл увесь народ Ізраільскі, і атабарыліся ў Гэлвуе.

 

И в то время собравше войско, Филистымляне приидоша и положишеся на месте Суманъ. Собралъ теже и Саулъ войско всехъ сыновъ Ізраилевых и прииде на горы Ельвое.

І ўбачыў Саўл табар Філістымскі і спалохаўся, і моцна ўздрыгнула сэрца ягонае.

 

И согледа Саулъ полки Филистымские, и убояся, и ужеснеся сердце его велми.

І спытаўся Саўл у Госпада; але Гасподзь не адказваў яму ні ў сьне, ні праз урым, ні праз прарокаў.

 

Тогда въспроси Господа, и не отвеща ему ани во снах, ани въ жертвах, ани въ ереохъ, ани въ пророцех.b

Тады Саўл сказаў слугам сваім: знайдзеце мне жанчыну-чараўніцу, і я пайду да яе і спытаюся ў яе. І адказвалі яму слугі ягоныя: тут у Аэндоры ёсьць жанчына-чараўніца.

 

И рече Саулъ отроком своим: «Поищите ми жены чародеици и вещее, да иду к ней и звемъ от нея». И отвещаша к нему отроци его: «Ест жена вещая и чародеица въ градеc Ендоре».

І зьняў зь сябе Саўл вопратку сваю і апрануў іншую, і пайшоў сам і двое людзей зь ім, і прыйшлі яны да жанчыны ўначы. І сказаў ёй Саўл: прашу цябе, паваражы мне і выведзі мне, пра каго я скажу табе.

 

Зменил же Саулъ одежу свою, и облечеся въ ризы ины, и иде, а два мужа с ним; и приидоша к жене в ночи, и рече к ней: «Чаруйd и възбуди ми, егоже ти повелю».

Але жанчына адказвала яму: ты ведаеш, што зрабіў Саўл, як выгнаў ён з краіны чараўнікоў і варажбітоў; навошта ж ты раскідаеш сетку на душу маю і на пагібель мне?

 

И отвеща ему жена: «Се, ты веси, елика учинил ест Саулъ и яко погубил в земли всехъ чародейниць и весцевъ. Прото чему ныне ловиши душу мою и хощеши умертвити мя?»

І прысягнуў ёй Саўл Госпадам, кажучы: жывы Гасподзь! ня будзе табе бяды за гэтую дзею.

 

Тогда клялся ест ей Саулъ Господемъ, глаголя: «Живъ ест Господь, яко не будеть тобе ничего злого за то».

Тады жанчына спыталася: каго ж табе вывесьці? І адказваў ён: Самуіла выведзі мне.

 

И рече к нему жена: «Кого ж ти имам възбудити?» Он же рече: «Самуила ми възбуди».

І ўбачыла жанчына Самуіла і гучна ўскрыкнула; і зьвярнулася жанчына да Саўла, кажучы: навошта ты ашукаў мяне? ты — Саўл.

 

И внегда чаровала жена, узрела Самуила и крикла гласомъ великимъ на Саула, глаголюще: «Почто прельстил мя еси? Се, ты сам Саулъ есь».

І сказаў ёй цар: ня бойся, што ты бачыш? І адказвала жанчына: бачу як бы бога, які выходзіць зь зямлі.

 

И рече к ней царь Саулъ: «Не бойся, но поведь ми, что видиши». Рече жена: «Богы вижу, въступующие от земли».

Які ён з выгляду? — спытаўся ў яе Саўл. Яна сказала: выходзіць зь зямлі мужчына вельмі стары, апрануты ў доўгае адзеньне. Тады пазнаў Саўл, што гэта Самуіл, і ўпаў тварам на зямлю і пакланіўся.

 

И рече к ней: «Якова ест постава его?» Она же рече: «Мужъ старый естъ, одеаный плащем». Тогда поразумелъ Саулъ, иже ест Самуилъ, съклони лице свое к земли и поклонися.

І сказаў Самуіл Саўлу: навошта ты трывожыш мяне, каб я выйшаў? І адказваў Саўл: цяжка мне вельмі: Філістымляне ваююць супроць мяне, а Бог адступіўся ад мяне і больш не адказвае мне ні праз прарокаў, ні ўва сьне; таму я выклікаў цябе, каб ты навучыў мяне, што мне рабіць.

 

И рече Самуилъ къ Саулу: «Прочто нудилъ еси мя възбудити?» Отвеща Саулъ: «Стисненъ есмъ велми, Филистымляне убо воюють на мя и Господь Богъ от[ъ] иде от мене и не хощеть послушати мене ни во снахъ, ани в жертвахъ, ани въ пророцехъ, сего для возвахъ тебе, да явиши ми, что имамъ чинити».

І сказаў Самуіл: навошта ж ты пытаешся ў мяне, калі Гасподзь адступіўся ад цябе і зрабіўся ворагам табе?

 

И рече к нему Самуилъ: «Что пытаеши мя, понеже Господь Богъ отступилъ от тебе и приступилъ ко врагу твоему?

Гасподзь зробіць тое, што казаў празь мяне: забярэ Гасподзь царства з рук тваіх і аддасьць яго блізкаму твайму Давіду.

 

Учинить тобе Господь Богъ по тому, якоже глаголал ест мною,e и от[ъ] иметь царство твое от руку твоих и дасть е ближнему твоему, Давыду,

Таму што ты не паслухаўся голасу Гасподняга і не абярнуў гневу Ягонага на Амаліка, дык Гасподзь і робіць гэта над табою сёньня.

 

прото иже не послушалъ еси гласа Господьня и не наполънилъ еси ярости гневу Его на Амалеха. И сего ради еже терпиши днес, Господь сотворил ест сее.

І аддасьць Гасподзь Ізраіля разам з табою ў рукі Філістымлянаў: заўтра ты і сыны твае будуць са мною, і табар Ізраільскі аддасьць Гасподзь у рукі Філістымлянаў.

 

И предасть теже Богъ и Израиля с тобою в руце Филистымскыя; за утра пак ты и сынове твои будете со мною, но и полки Ізраилевы дасть Господь в руце иноплеменникомъ».

Тады Саўл раптам упаў усім целам сваім на зямлю, бо моцна спалохаўся слоў Самуіла; прытым і сілы ня стала ў ім, бо ён ня еў хлеба цэлы той дзень і цэлую ноч.

 

Сия внегда услышалъ Саулъ, палъ ест скоро на землю, яко ужаснулся былъ вельми словъ Самуиловыхъ, и не бе к тому крепости в немъ, понеже не яде хлеба целый день той.

І падышла жанчына тая да Саўла, і ўбачыла, што ён вельмі спалохаўся, і сказала: вось, рабыня твая паслухалася голасу твайго і паставіла жыцьцё сваё пад небясьпеку і выканала загад, які ты даў мне;

 

Тогда приступи к нему жена чародейная тая, узрела бо его смутна вельми, и рече ему: «Се я, раба твоя, послушна была гласу твоему, и положила есмъ душу свою в руце твое, и послушала есми словъ твоих, еже молвилъ еси ко мне.

цяпер прашу, паслухайся і ты голасу рабыні тваёй: я прапаную табе кавалак хлеба, паясі, і будзе ў табе моц, калі пойдзеш у дарогу.

 

Сего для и ты ныне послухай мене, и положу пред тобою хлебъ, да яси и укрепишися и будеш мочи ити в путь свой».

Але ён адмовіўся і сказаў: ня буду есьці. І пачалі ўгаворваць яго слугі ягоныя, а таксама і жанчына; і ён паслухаўся голасу іхняга, і ўстаў зь зямлі, і сеў на ложак.

 

Он же отмолвял ей, глаголя: «Не буду ясти». И принудили и отроци его и жена, и послухал их, и въставъ от земля, и сяде на ложи.

А ў жанчыны было дома ўкормленае цяля, і яна пасьпяшалася закалоць яго і, узяўшы мукі, замясіла і сьпякла праснакі,

 

Жена же та имеаше теля кормленое в дому своем, тогда поспеши и закла е, и вземши муки, наделала пресноцевъ

і прапанавала Саўлу і слугам ягоным; і яны паелі, і ўсталі, і пайшлі тае ж ночы.

 

и положила предъ Саула и предъ отроки его, ониже внегда наелися, въсташа и идоша всю нощъ ту.