Судзьдзяў 1 разьдзел

 

 

Пасьля сьмерці Ісуса пыталіся сыны Ізраілевыя, кажучы: хто з нас раней пойдзе на Хананэяў — ваяваць зь імі?

 

По смерти Исуса, сына Навина, воспрошаху сынове Ізраилевы Господа Бога, глаголюще: «Кто пойдеть предъ нами на Хананеа и будеть воеводою нашимъ?»

І сказаў Гасподзь: Юда пойдзе; вось, Я аддаю зямлю ў яго рукі.

 

И рече к нимъ Господь Богъ: «Іюда пойдеть предъ вами. Се дахъ землю в руце его».

А Юда сказаў Сымону, брату свайму: увайдзі са мною ў надзел мой, і будзем ваяваць з Хананэямі; і я ўвайду з табою ў твой надзел. І пайшоў зь ім Сымон.

 

Тогда рече Іюда Симеону, брату своему, глаголя: «Пойди со мною в причастие мое и воюймо с Хананеи, потомъ пакъ и я пойду с тобою до причастия твоего». И иде с нимъ Симеонъ.

І пайшоў Юда, і аддаў Гасподзь Хананэяў і Фэрэзэяў у рукі іхнія, і пабілі яны зь іх у Вэзэку дзесяць тысяч чалавек.

 

В той часъ пойде Іюда на войну. И предалъ естъ Господь Богъ Хананеанъ и Ферезеанъ в руце ихъ, и поразили их у места Везехъ десеть тысещей мужев.

У Вэзэку сустрэліся яны з Адоні-Вэзэкам, біліся зь ім і разьбілі Хананэяў і Фэрэзэяў.

 

И знашли сут царя Адони-Везеха в томъ граде Везехъ, и воевашеся с нимъ, и побиша людей Хананейских и Ферезейских.

Адоні-Вэзэк пабег, але яны пагналіся за ім і злавілі яго і адсеклі вялікія пальцы на руках ягоных і на нагах ягоных.

 

И побежа пред ними царь Адони-Везехъ, они же, погонивши, иняша его и обсекоша ему руце и нозе.

Тады сказаў Адоні-Вэзэк: семдзесят цароў з адсечанымі на руках і на нагах у іх вялікімі пальцамі зьбіралі пад сталом маім; як рабіў я, так і мне даў Бог. І прывялі яго ў Ерусалім, і ён памёр там.

 

И рече АдониВезехъ: «Седмиде[се]ти царемъ обсекохъ руце и нозе, ониже збираху крохи, ползающи под столомъ моим. Якоже учинихъ имъ, тако и Господь Богъ воздалъ мне». И потомъ привезоша и до Ерусалима, и умре ту.

І ваявалі сыны Юдавыя супроць Ерусаліма і ўзялі яго, і пабілі яго мечам і горад аддалі агню.

 

Тогда сынове Іюдины облегши Ерусалимъ и добыша и, и побиша людей оружиемъ и градъ выпалиша огнемъ.

Потым пайшлі сыны Юдавыя ваяваць з Хананэямі, якія жылі на горах і на паўдзённай зямлі і на нізінных мясьцінах.

 

Оттоле же идучи, Іюда с войскомъ воевашеся с Хананеаны, живущими на горахъ, и ко стране полуденной и в ровнинахъ.

І пайшоў Юда на Хананэяў, якія жылі ў Хэўроне (імя Хэўрону было раней Кірыяф-Арбы), і пабілі Шэшая, Ахімана і Талмая.

 

И оттоле пакъ иде Іюда на Хананеанъ, пребывающих въ Хевроне, иже пред тым от стародавна прозывашеся Кариаф-Арбе, и поразил естъ Зизая, и Гаимана, и Толмая.

Адтуль пайшоў ён супроць жыхароў Давіра; імя ў Давіра было раней Кірыят-Сэфэр.

 

И оттоле идя со всимъ войском, и прииде ко живущимъ града Давира, еже первей слылъ естъ Кариат-Сеферъ, то естъ «градъ писомъ».

І сказаў Халеў: хто паб’е Кірыят-Сэфэр і возьме яго, таму аддам Ахсу, дачку маю, за жонку.

 

И рече Калефъ: «Кто добудеть Кариат-Сефера и сказить и, дам тому Аксу, дщеру свою, за жену».a

І ўзяў яго Гатанііл, сын Кеназа, малодшага брата Халева, і Халеў аддаў за жонку яму Ахсу, дачку сваю.

 

И егда добылъ естъ града того Офониель, сынъ Ценезеовъ, брата Калефова младшего, далъ ему дщеру свою за жену.

Калі мелася яна ісьці, Гатанііл навучыў яе прасіць у бацькі яе поле, і яна сышла з асла. Халеў сказаў ёй: чаго табе?

 

И егда идяше с нею путемъ мужъ ея, припомянул ей, абы просила у отца своего поля; она же уздыхала, седящи на осле. И рече к ней Калефъ, отець ее: «Что ти ест, яко смутна еси?»

Ахса сказала яму: дай мне дабраславеньне: ты даў мне зямлю паўднёвую, дай мне і крыніцы вады. І даў ёй крыніцы верхнія і крыніцы паўднёвыя.

 

Она же отвеща ему: «Дай ми благославение! Землю сухую далъ мне еси, придай теже и мокрое». И далъ естъ ей Калеф поле, мокрое на горе и на доле.

І сыны Кэнэяніна, цесьця Майсеевага, пайшлі з горада Пальм з сынамі Юдавымі ў пустыню Юдавую, якая на поўдзень ад Арада, і прыйшлі і пасяліліся сярод народу.

 

Сынове пакъ Ценесовы, приетеля Моисеова, идоша из града, иже звашеся Фуниковъ, со сынми Іюдины въ пустыню достоания ихъ, еже естъ к полудню Арада, и живяше с ними.

І пайшоў Юда з Сымонам, братам сваім, і пабілі Хананэяў, якія жылі ў Цэфаце, і аддалі яго праклёну, і таму называецца горад гэты Хорма.

 

Тогда идоша Іюда съ Симеономъ, братомъ своимъ, и оба вкупе поразили суть Хананеанъb, иже живяху во граде Сефат, и побили их, и прозвали имя граду тому Орма, то естъ «проклятие».

Юда ўзяў таксама Газу зь межамі яе, Аскалон зь межамі яго, і Экрон зь межамі яго.

 

И взялъ естъ Іюда Газам и вся пределы его и Ашкалонъ и Акаронъ со всими пределы ихъ.

Гасподзь быў зь Юдам, і ён авалодаў гарою; але жыхароў даліны ня мог прагнаць, бо ў іх былі жалезныя калясьніцы.

 

И былъ естъ Господь Богъ со Июдою, и добылъ земли горнее; живущих же в долинахъ не возможе погубити, яко многы колеснице имеаху с косами.

І аддалі Халеву Хэўрон, як казаў Майсей, і прагнаў адтуль трох сыноў Энакавых.

 

И дали суть Хевронъ Калефови, якоже былъ имъ приказал Моисей. Той же Калефъ погубилъ ест в немъ три сыны Енаковы.

Але Евусэяў, якія жылі ў Ерусаліме, не прагналі сыны Веньямінавыя, і жывуць Евусэі з сынамі Веньяміна ў Ерусаліме да сёньня.

 

Евузея пакъ, иже живяше въ Ерусалиме, не погубили суть сынове Веньаминовы, и живяше Евузеи со сынми Веньаминовыми въ Ерусалиме даже до днешнего дня.

І сыны Язэпа пайшлі таксама на Вэтыль, і Гасподзь быў зь імі.

 

Поколение пак Іосифово вънииде во Вефиль, и бе Господь с ними,

І віжавалі сыны Язэпавыя Вэтыль.

 

понеже егда были обълягли град, иже первей слыл ест Луза,

І ўбачылі вартавыя чалавека, які ішоў у горад, і сказалі яму: пакажы нам уваход у горад, і зробім табе літасьць.

 

узреша человека, идуща из града, и рекоша ему: «Покажи намъ, куды имамы увойти во градъ, и учинимъ с тобою милость».c

Ён паказаў ім уваход у горад, і пабілі яны горад мечам, а чалавека гэтага і ўсю радню ягоную адпусьцілі.

 

Той же егда показалъ имъ, погубили суть всехъ людей во граде оружием; человека же того и всю родину его пустили живыхъ.

Чалавек гэты пайшоў у зямлю Хэтэяў і пабудаваў горад і назваў яго Луз. Гэта імя ў яго да сёньня.

 

Он же от[ъ]иде и живяше в земли Ефимъ, и учинилъ тамъ градъ, и прозвалъ и Луза; и словеть такъ даже и до днешнего дня.

І Манасія ня выгнаў жыхароў Бэтсана і залежных ад яго гарадоў, Таанаха і залежных ад яго гарадоў, жыхароў Дора і залежных ад яго гарадоў, жыхароў Іўлеама і залежных ад яго гарадоў, жыхароў Мэгідона і залежных ад яго гарадоў; і засталіся Хананэі жыць у зямлі гэтай.

 

Поколение пакъ Манасиино не выгубило естъ града Веф-Зана и Афаната съ пределы ихъ и живущихъ в Доре, и во Евламе, и в Маедоме ис селы их. И живяху Хананеане с сынми Ізраилевыми.

Калі Ізраіль увабраўся ў сілу, тады зрабіў ён Хананэяў даньнікамі, але выганяць не выганяў іх.

 

Егда же укрепишеся и розмножишеся сынове Ізраилевы, тогда учинили суть собе Хананеанъ дающихъ дани и не хотеша выгубити их.

А Яфрэм ня выгнаў Хананэяў, якія жылі ў Газэры; і жылі Хананэі сярод іх у Газэры.

 

Поколение теже Ефраимле не хотело естъ погубити Хананеанъ, иже живяху во граде Газеръ, но пребываху вкупе с ними.

І Завулон ня выгнаў жыхароў Катрона і жыхароў Наглола, і жыхары Хананэі жылі сярод іх і плацілі ім даніну.

 

Завлоново также племя не выкоренило людей, живущих во граде Цефеоне и во граде Наалоне, но живяху посреде ихъ Хананеане и даваху имъ дани.

І Асір ня выгнаў жыхароў Ако і жыхароў Сідона і Ахлава, Ахзіва, Хэлвы, Афэка і Рэхова.

 

Поколение теже Асерово не погубили суть живущих града Ахона, Сидона, Алава, Ахазива, Алвана, Афека и Роова,

І жыў Асір сярод Хананэяў, жыхароў зямлі той, бо ня выгнаў іх.

 

и живяху посреди Хананеанъ, пребывающих во градехъ тыхъ, и не выгнаша ихъ.

І Нэфталім ня выгнаў жыхароў Бэтсаміса і жыхароў Бэтаната і жыў сярод Хананэяў, жыхароў зямлі той; а жыхары Бэтсаміса і Бэтаната былі ягонымі даньнікамі.

 

Нефталимово пакиd племя не сказили суть градовъ Вет-Самеса и Вет-Аната и не побили живущихъ в нихъ, и живяху посполу с ними. И даяли суть имъ мужи из градовъ тыхъ дани.

І заціснулі Амарэі сыноў Данавых у горах, бо не давалі ім сыходзіць у даліну.

 

И вогнали суть Амореане сынов Дановых на горы, и не даша имъ жити на ровнинахъ.

І засталіся Амарэі жыць на гары Хэрэс у Аялоне і Шаалвіме; але рука сыноў Язэпавых адолела, і зрабіліся яны даньнікамі ім.

 

И живяху сынове Дановы на горе Гаресе, еже исказуется «свидение», и въ Гаилоне, и въ Салабиме. И обтяжена естъ рука Іосифова, и бысть имъ данникомъ.

Межы Амарэяў ад узвышша Акравім і ад Сэлы прасьціраліся і далей.

 

И были суть пределы Аморейские от верху горы Скорпиевы даже до Скалы, вся горняя места.