Судзьдзяў 20 разьдзел

 

 

І выйшлі ўсе сыны Ізраілевыя, і сабралася ўсё супольства, як адзін чалавек, ад Дана да Вірсавіі, і зямля Галаадская перад Госпадам ў Масіфу.

 

Тогда вси сынове Ізраилевы вышли суть и учинили снемъ, и собралися, яко мужъ единъ, от Дана даже до Версавии, и земля Галаадъ. И сошлися к Господу Богу, на место Масфа,

І сабраліся правадыры ўсяго народа, усе плямёны Ізраілевыя, на сход народа Божага, чатырыста тысяч пешых, якія агалялі меч.

 

вси князи и вся племена Ізраилева, и было ихъ четыреста тысещей бойцевъ пешихъ.

І сыны Веньямінавыя пачулі, што сыны Ізраілевыя прыйшлі ў Масіфу. І сказалі сыны Ізраілевыя: скажэце, як адбывалася гэтае ліха?

 

И не было естъ то тайно сыновъ Венияминовыхъ, иже вси людие снидошеся до Масфы. Тогда пытали суть сынове Ізраилевы левгитина того, онже былъ жену свою розсекалъ на дванадесеть кусовъ, яко ся стал превеликий грехъ той.

Лявіт, муж той забітай жанчыны, адказваў і сказаў: я з наложніцаю маёю прыйшоў начаваць у Гіву Веньямінавую;

 

Той же отвеща имъ и рече: «Пришолъ есми во градъ Гаваонъ с женою своею и тамъ есмъ хотелъ отпочинути чересъ нощъ.

і паўсталі на мяне жыхары Гівы і атачылі празь мяне дом уначы; мяне мерыліся забіць і наложніцу маю замардавалі, так што яна памерла;

 

И се людие града того обступили суть домъ той вночи, в немъже быхъ гостемъ, хотяще мя загубити. И вземши жену мою, срамотили ю, даже и уморили ю.

я ўзяў наложніцу маю, расьсек яе і паслаў яе ва ўсе вобласьці валоданьняў Ізраілевых, бо яны ўчынілі беззаконьне і паскудную дзею ў Ізраілі;

 

Ея же тело взяхъ и на кусы розсекахъ, и розослахъ по всехъ поколенияхъ вашихъ, понеже николи такъ великий грех и тако тяжкое безаконие не сталося естъ в людехъ Ізраилевыхъ.

вось, усе вы, сыны Ізраілевыя, разгледзьце гэтую дзею і вырашыце тут.

 

Се, ныне собралися есте вси, сынове Ізраилевы, помысльте жъ о томъ, что имате учинити».

І паўстаў увесь народ, як адзін чалавек, і сказаў: ня пойдзем ніхто ў намёт свой і ня вернемся ніхто ў дом свой;

 

Тогда, стояще, вси людие якобы единого человека усты отвещали суть: «Не навратимся в домы своя,

і вось, што мы зробім сёньня з Гіваю: пойдзем на яе па жэрабі;

 

но первей пойдемъ вси вкупе на Гаваонитянъ.

і возьмем па дзесяць чалавек са ста ад усіх плямёнаў Ізраілевых, па сто ад тысячы і па тысячы ад цьмы, каб яны прынесьлі ежы народу, які пойдзе супроць Гівы Веньямінавай, пакараць яе за паскудную дзею, якую яна ўчыніла ў Ізраілі.

 

Да выберем ныне десеть мужев от ста, и сто от тысещи, и тысеща от десяти тысещей со всихъ людей Ізраилевых, иже собралися ту, и тии да идуть и привезут стравы и иныхъ потреб къ войску, да возможемъ добыти Гаваона-града сыновъ Вениаминовыхъ и помстити над ними грехъ сей превеликий, якоже заслужили суть».

І сабраліся ўсе Ізраільцяне супроць горада аднадушна, як адзін чалавек.

 

И пришли пакъ вси людие сыновъ Ізраилевыхъ ко граду Гаваону, яко мужъ единъ, единостайное мысли и рады.

І паслалі плямёны Ізраілевыя ва ўсё племя Веньямінавае сказаць: якая гэта гнюсотная дзея ўчынена ў вас!

 

И послаша послы ко всему поколению Вениаминову, глаголюще: «Прочто такъ превеликий грехъ у васъ учиненъ естъ?

выдайце тых распусных людзей, якія ў Гіве; мы аддамо іх сьмерці і выкарчуем зло зь Ізраіля. Але сыны Веньямінавыя не хацелі слухаць голасу братоў сваіх, сыноў Ізраілевых;

 

Выдайте намъ людей тыхъ ізъ Гаваона, ониже безаконие сее мерзкое уделали суть, да погубимъ ихъ и отдалим злое от людей Ізраилевыхъ». Гаваонитяне же не хотеша послухати братии своей посолства,

а сабраліся сыны Веньямінавыя з гарадоў у Гіву, каб пайсьці вайною супроць сыноў Ізраілевых.

 

но собрали к собе мужевъ на помощъ со всехъ местъ околичныхъ, иже прилежали к нимъ, до Гаваона-града, абы воевалися со всеми сынми Ізраилевыми.

І налічылася таго дня сыноў Веньямінавых з гарадоў дваццаць шэсьць тысяч чалавек, якія агалілі меч: апрача таго з жыхароў Гівы налічана сямсот адборных;

 

И было естъ всехъ людей от всего поколения Вениаминова двадцеть и пят тысещей мужевъ, ониже могли суть оружиемъ воевати, кроме мужевъ, живущихъ во граде Гаваоне,

з усяго народу гэтага было сямсот чалавек адборных, якія былі ляўчукі, і ўсе гэтыя, кідаючы з прашчы камень у волас, ня кідалі міма.

 

ихже было естъ седмъсот воиновъ пресилныхъ, тако левою рукою, яко и правою умеющихъ битися; и такъ метне умели каменемъ с праще метати, иже влас улучеваху.

А Ізраільцянаў, апрача сыноў Веньямінавых, налічвалася чатырыста тысяч чалавек, што агалялі меч; усе яны былі здольныя да вайны.

 

Всих же людей Ізраилевыхъ, кроме сыновъ Венияминовыхъ, было естъ четыреста тысещей бойцевъ, уготованныхъ на брань.

І ўсталі і пайшлі ў дом Божы, і пыталіся ў Бога і сказалі сыны Ізраілевыя: хто з нас раней пойдзе на вайну з сынамі Веньяміна? І сказаў Гасподзь: Юда наперадзе.

 

Тии же вси шли суть ко храму Божиему, на место, игдеже стоаше Кивотъ Завета Господьня, рекомое Силомъ, и воспрошаху ту Господа Бога, глаголюще: «Кто пойдеть воеводою пред нами, егда будемы ся воевати со сынми Венияминовыми?» И рече к нимъ Господь Бог: «Іюда будеть воеводою вашимъ».

І ўсталі сыны Ізраілевыя раніцай і атабарыліся каля Гівы;

 

Тогда назаутрей воставши, вси сынове Ізраилевы облягоша градъ Гаваонъ

і выступілі Ізраільцяне на вайну супроць Веньяміна, і сталі сыны Ізраілевыя ў баявы парадак каля Гівы.

 

и гарцевали суть пред нимъ.

І выйшлі сыны Веньямінавыя зь Гівы і паклалі ў той дзень дваццаць дзьве тысячы Ізраільцянаў на зямлю.

 

И вышедши из града, сынове Вениаминовы стекоша на нихъ, и убили от сынов Ізраилевых в той день двадцеть и две тысещи мужевъ.

Але народ Ізраільскі падбадзёрыўся, і зноў сталі ў баявы парадак на тым месцы, дзе стаялі першы дзень.

 

Потомъ опять сынове Ізраилевы, надеющеся на множество силы своея, собралися на то жъ место, игде поражены быша, и справоваша на немъ полки своя.

І пайшлі сыны Ізраілевыя, і плакалі перад Госпадам да вечара, і пыталіся ў Госпада: ці ўступаць мне яшчэ ў бітву з сынамі Веньяміна, брата майго? Гасподзь сказаў: ідзеце супроць яго.

 

Первей же ходиша к Господу и плакаша пред Нимъ целый день даже до вечера. И воспросяше Господа, глаголюще: «Имаемы ли еще ити на сыны Вениаминовы, чи ли ни?» К ним же отвеща Господь: «Идите и бийтеся».

І падступілі сыны Ізраілевыя да сыноў Веньяміна ў другі дзень.

 

И егда сынове Ізраилевы на другый день шли к бою противъ людей Вениаминовых,

Веньямін выступіў супроць іх з Гівы на другі дзень, і яшчэ паклалі на зямлю з сыноў Ізраілевых васемнаццаць тысяч чалавек, што агаляюць меч.

 

выскочили суть из вратъ града Гаваона людие Венияминовы, и стретившися с ними, тако ся силне били, иже опять осмънадесять тысещей убили суть от сыновъ Ізраилевыхъ, мужевъ военныхъ.

Тады ўсе сыны Ізраілевыя і ўвесь народ пайшлі і прышлі ў дом Божы і, седзячы там, плакалі перад Госпадам, і пасьціліся ў той дзень да вечара, і прынесьлі цэласпаленьні і мірныя ахвяры прад Госпадам.

 

Тогда вси сынове Ізраилевы пришли суть ко храму Божию, и седше ту, плакаша предъ Господемъ. И постишеся той день даже до вечера, и приносили Ему жертвы мирныя и всясозжения,

І пыталіся сыны Ізраілевыя ў Госпада,

 

и пытахуся, что будеть с ними на конець. В то время былъ ест Кивотъ Божий в Силоме.

ці выходзіць мне яшчэ на бітву з сынамі Веньяміна, брата майго, ці не? Гасподзь сказаў: ідзеце: Я заўтра аддам яго ў рукі вашыя.

 

Финеисъ же, сынъ Елиазаровъ, сына Ааронова, былъ естъ рядителемъ храму Божия. И воспрошали Господа, глаголюще: «Еще ли пойдемы битися с братиею нашею, сынми Вениаминовыми, или престанем?» Отвеща имъ Господь: «Идите. Се за утра предамъ ихъ в руце ваше».

І паставіў Ізраіль засаду вакол Гівы.

 

Тогда сынове Ізраилевы поделали суть залоги около града Гаваона.

І пайшлі сыны Ізраілевыя на сыноў Веньяміна на трэці дзень і сталі ў баявы парадак перад Гіваю, як раней.

 

И утретее, по тому же, яко упервое и удругое, справовали суть войско на томъ месте противъ сыномъ Вениаминовымъ.

Сыны Веньямінавыя выступілі супроць народу і аддаліліся ад горада, і пачалі, як раней, забіваць з народу на дарогах, зь якіх адна ідзе да Вэтыля, а другая да Гівы полем, і забілі да трыццаці чалавек зь Ізраільцянаў.

 

Узревши же тое, сынове Вениаминовы смеле выскочили із града и ударили на нихъ, и гонили ихъ, утекающихъ, поодаль от града, абы могли побити ихъ такъ много, яко перваго и другаго дня. И гонили суть их двема пути, утекающихъ: единымъ, иже идеть до Вефиля, а другимъ, иже хилится до Гавая. И убили суть якобы-ка тридцеть мужевъ; надеялися, иже такъ много ихъ убиють, яко и первей.

І сказалі сыны Веньямінавыя: яны падаюць перад намі, як і раней. А сыны Ізраілевыя сказалі: пабяжым ад іх і адцягнем іх ад горада на дарогі.

 

Сынове пакъ Ізраилевы прото учинилися, якобы утекали, абы ихъ тымъ далей за собою от града отвели и на залоги привели.

І ўсе Ізраільцяне ўсталі з свайго месца і выстраіліся ў Ваал-Тамары. І засада Ізраілевая кінулася са свайго месца, з заходняга боку Гівы.

 

Тогда людие Ізраилевы, иже были в залогахъ, воставши з местъ своихъ, идоша на место, рекомое Баал-Тамаръ. Залога теже, иже подле града была, почала ся указывати от западнее страны.

І прыйшлі да Гівы дзесяць тысяч чалавек адборных з усяго Ізраіля, і пачалася жорсткая бітва; але сыны Веньяміна ня ведалі, што іх чакае бяда.

 

Иныи также людие, десеть тысещей от сыновъ Ізраилевыхъ, к самому граду с ыное страны гарцовали, абы останокъ людей из града вывабили. И обтяжился естъ бой на сыны Венияминовы, и не поразумеша того, еже со всихъ сторон устроено было имъ загинутие.

І пабіў Гасподзь Веньяміна перад Ізраільцянамі, і паклалі ў той дзень Ізраільцяне з сыноў Веньяміна дваццаць пяць тысяч сто чалавек, што агалілі меч.

 

И поразилъ естъ ихъ Господь Богъ пред лицем сыновъ Ізраилевых, и поразили суть их в той день двадцеть и пять тысещей и сто мужевъ всехъ воевниковъ.

Калі сыны Веньяміна ўбачылі, што яны пабітыя, тады Ізраільцяне саступілі месца сынам Веньяміна, бо спадзяваліся на засаду, якую яны пакінулі паблізу Гівы.

 

Узревши же сее сынове Вениаминовы, иже суть поражены, начаша утекати; людие пакъ Ізраилевы, видяще тое, яко утекають пред ними, даша имъ путь ко утеканию, абы тымъ борздее впали на залоги, еже были поставлены подле града.

А засада пасьпяшалася і памкнулася да Гівы, і ўступіла і пабіла ўвесь горад мечам.

 

Тыи же, из залогъ, скоро выскочили на сыны Вениаминовы, и бившися с ними, поразиша ихъ и гнашеся за ними во градъ. И тако взяли суть сынове Ізраилевы градъ и побиша всехъ живущихъ в немъ оружиемъ.

Ізраільцяне паставілі з засадаю ўмоўленым знакам да нападу дым слупам з горада.

 

Знамя пакъ дали суть сынове Ізраилевы тымъ, иже быша предъ градомъ: егда въ градъ ускочиша, запалиша и огнемъ. И внегда дым возносящийся узреша, то разумеша, иже взятъ естъ градъ.

І вось, калі Ізраільцяне адступілі зь месца бітвы, і Веньямін пачаў пабіваць і пабіў Ізраільцянаў да трыццаці чалавек і казаў: «зноў падаюць яны перад намі, як і ў ранейшых бітвах»,

 

Сее егда деашеся, сынове теже Ізраилевы в битве, иже ся были учинили прежде якобы утекающие, а людие Вениаминовы смеле гоняще е, убивши от нихъ тридцеть и единаго мужа, узреша,

тады пачаў падымацца з горада дым слупам. Веньямін азірнуўся назад, і вось, дым ад усяго града падымаецца ў неба.

 

яко столпъ, дымъ из града воступовати. И озревшися теже, сынове Вениаминовы видеша град зазженый огнем и дымъ, возносящийся к небеси.

Ізраільцяне вярнуліся, а Веньямін спалохаўся, бо ўбачыў, што спасьцігла яго бяда.

 

Тогда тии людие, ониже первее пред ними якобы утекали, обратилися на нихъ и силне ихъ побияху.

І пабеглі яны ад Ізраільцянаў па дарозе да пустыні; але сеча перасьледавала іх, і тыя, што выходзілі з гарадоў, пабівалі іх там;

 

Сее видячи, сынове Вениаминовы начаша утекати путем, иже ведеть въ пустыню. И егда гониша ихъ людие Ізраилевы, тогда тые, иже были градъ запалили, споткалися с ними.

атачылі Веньяміна і перасьледавалі яго да Мэнухі і пабівалі да самага ўсходняга боку Гівы.

 

И тако нападоша на нихъ съ обу сторонъ неприатели и не дали имъ отпочинения. И поражены быша, и побиты сынове Вениаминовы на выходъ солнца от града Гаваона.

І загінула з сыноў Веньяміна васямнаццаць тысяч чалавек, людзей дужых.

 

И было ихъ, иже на том месте побитыхъ, осмънадесеть тысещей мужей велми силныхъ.

Астатнія павярнуліся і пабеглі да пустыні, да скалы Рымона, і пабілі яшчэ на дарогах пяць тысяч чалавек; і гналіся за імі да Гідома і яшчэ забілі зь іх дзьве тысячы чалавек.

 

Сие пакъ видечи, остальци от сыновъ Вениаминовыхъ бежаху в пустыню и вниидоша до скалы, рекомое Ремонъ. Иныхъ же утекающих побили суть сынове Ізраилевы ту и онде, внегда розбеглися были, пять тысещей мужевъ; и егда далей утекали, побили опять ихъ две тысещи.

А ўсіх сыноў Веньямінавых, якія загінулі ў той дзень, было дваццаць пяць тысяч чалавек, што агалілі меч, і ўсе яны былі мужчыны дужыя.

 

И тако сталося естъ, иже всехъ сыновъ Вениаминовыхъ, еже побиты были на войне той, двадцеть и пять тысещей, мужей велми силныхъ и в бои умелыхъ.

І ўцяклі астатнія ў пустыню, да скалы Рымона, шэсьцьсот чалавек, і заставаліся там у каменнай гары Рымоне чатыры месяцы.

 

Толико же остало естъ от сыновъ Вениаминовых, ониже утекоша в пустыню и сокришеся во скале Ремонъ, шестьсотъ мужевъ, и пребыша в ней четыри месеци.

А Ізраільцяне зноў пайшлі да сыноў Веньямінавых і пабілі іх там, і людзей у горадзе, і быдла, і ўсё, што ні сустракалася, і ўсе, што былі на дарозе, гарады спалілі агнём.

 

Тогда навративъшися сынове Ізраилевы по гонении, погубили суть все, еже знайдоша въ Гаваоне — от человека и до скота; и вси иные грады и села, еже беша поколения Вениаминова, попалиша огнемъ.