Судзьдзяў 15 разьдзел

 

 

Празь некалькі дзён, у час жніва пшаніцы, прыйшоў Самсон пабачыцца з жонкаю сваёю, прынёсшы з сабою казьляня; і сказаў ёй: «увайду да жонкі маёй у спальню», бацька яе ня даў яму ўвайсьці.

 

По некоих же часехъ, егда настала естъ жатва пшеници, навратися опять Самсон к жене своей, абывиделъ ее, неся козля от стада. И егда хотелъ вниити до ложници ея, якоже обычай имеаше первей, не далъ ему отець ея,

І сказаў бацька яе: я падумаў, што ты зьненавідзеў яе, і я аддаў яе дружку твайму; вось, меншая сястра прыгажэйшая за яе; няхай яна будзе табе замест яе.

 

глаголя: «Реклъ есми, иже ненавидиши ея и прото ж дахъ ю иному, другу твоему. Но имамъ сестру ее, младъшую и краснейшую, сию возми собе в нея место».

Але Самсон сказаў ім: цяпер я буду справядлівы перад Філістымлянамі, калі ўчыню ім благое.

 

Тогда рече к нему Самсонъ: «Так ли же естъ, от сего дня не будуть винити мене Филистымляне, отдам убо вамъ сее всимъ злымъ».

І пайшоў Самсон, і злавіў трыста лісаў, і ўзяў паходні, і зьвязаў хвост з хвастом, і прывязаў па паходні паміж двума хвастамі;

 

И шедъ оттоле, иззымалъ триста лисиць, и связалъ всихъ едину съ другою хвосты уместо, и ко средине хвостовъ привязал лучнице,

і запаліў паходні, і пусьціў іх на жніво Філістымскае, і выпаліў капіцы і няжаты хлеб, і вінаградныя сады і аліўкавыя.

 

и зажегъши е, розогналъ лисицъ, да бы бежали тамо и семо розно. Тии же бежаша до нив Филистымских и попалиша вся жита их нежатая и у копнах пожатая такъ, иже и винограды, и древа маслинная огонь попалил.

І казалі Філістымляне: хто гэта зрабіў? І казалі: Самсон, зяць Філістымлянаў; бо гэты ўзяў жонку ягоную і аддаў сябру ягонаму. І пайшлі Філістымляне, і спалілі агнём яе і бацьку яе.

 

И пыташеся Филистымляне, глаголюще: «Кто сее уделалъ?»a А поведено естъ имъ, иже Самсонъ, зять Фамнатовъ, понеже взялъ жену его и далъ ю иному, той учинилъ естъ сее. Тогда идоша Филистымляне и спалиша жену Самсонову и отца ея.

Самсон сказаў ім: хоць вы зрабілі гэта, але я адпомшчу вам самім, і толькі тады супакоюся.

 

Имъ же рече Самсонъ: «Ачкольве[к] есте сее уделали, прото еще буду ся мстити над вами, и по томъ почию».

І перабіў ён ім галені і клубы, і пайшоў і засеў у цясьніне скалы Этама.

 

И поразилъ естъ ихъ по сем Самсонъ раною великою вельми такъ, иже, боячися его, корчилися и лытки свое ко стегномъ пригибали. И иде оттоле Самсонъ, и живяше в пещере каменне, именемъ Ефанъ.

І пайшлі Філістымляне, і атабарыліся ў Юдэі, і працягнуліся да Лэхі.

 

В ты часы Филистымляне, собравшися, вниидоша до земли Іюдины и положишеся с войском своим на месте, еже слыло естъ Лехи, зовемое «щека», и гдеже потомъ поражено было войско ихъ.

І сказалі жыхары Юдэі: за што вы выйшлі супраць нас? Яны сказалі: мы прыйшлі зьвязаць Самсона, каб зрабіць зь ім так, як ён зрабіў з намі.

 

И рекоша к нимъ мужи от племеня Іюдина: «Прочто пришли есте на насъ?» Отвещаша имъ Филистымляне: «Иняти и связати Самсона приидохомъ и хощемъ учинити ему, яко и онъ учинилъ естъ намъ».

І пайшлі тры тысячы чалавек зь Юдэі да цясьніны скалы Этама, і сказалі Самсону: хіба ты ня ведаеш, што Філістымляне пануюць над намі? што гэта ты зрабіў нам? Ён сказаў ім: як яны са мною зрабілі, так і я зрабіў зь імі.

 

Тогда шли суть три тысещи мужей от сынов Іюдиных к пещере каменной Ефан, в нейже живяше Самсонъ, и рекоша ему: «Не веси ли того, иже владеють над нами Филистымляне? И прочто еси учинилъ сее?» К ним же отповеделъ Самсонъ: «Яко они учинили суть мне, тако и азъ учинихъ имъ».

І сказалі яму: мы прыйшлі зьвязаць цябе, каб аддаць цябе ў рукі Філістымлянам. І сказаў ім Самсон: прысягнеце мне, што вы не заб’яце мяне.

 

Рекоша к нему паки: «Пришли есмо к тобе, да свяжемъ тя и предадимъ в руце Филистымляномъ». Отвеща имъ Самсонъ: «Слюбите ми и присягните, яко не убиете мя».

І сказалі яму: не, мы толькі зьвяжам цябе і аддамо цябе ім у рукі, а забіваць не заб’ем. І зьвязалі дзьвюма новымі вяроўкамі, і павялі яго зь цясьніны.

 

Они же рекоша: «Не убиемъ тя, но связана предадимъ». И связали суть его двема вервями новыми и вывели с пещеры Ефамли.

калі ён падышоў да Лэхі, Філістымляне з крыкамі сустрэлі яго. І сышоў на Яго Дух Гасподні, і вяроўкі, што былі на руках ягоных, зрабіліся, як перагарэлы лён, і ўпалі повязі з рук ягоных.

 

И егда привели его на место то, игде стояло естъ войско Филистымское, и выбегоша противу ему Филистымляне, кричаще. И ступилъ естъ Духъ Божий на Самсона, и быша верви на руках его, яко паздеро, егда захватить и огнь, и разторга е скоро.

Знайшоў ён сьвежую асьліную сківіцу, і, працягнуўшы руку сваю, узяў яе, і забіў ёю тысячу чалавек.

 

И знайде щеку ослову, еже лежала ту, и похвативъ ю, забилъ ею тысещу мужев.

І сказаў Самсон: сківіцай асьлінаю натоўп, два натоўпы, сківіцай асьлінаю забіў я тысячу чалавек.

 

И рече: «Щекою ословою и челюстию осляти ослицьb поразилъ есми их и убихъ тысещу мужей».

Сказаўшы гэта, кінуў сківіцу з рукі сваёй, і назваў тое месца — Рамат-Лэхі.

 

И егда сия слова домолвилъ, поверже щеку из руки на землю, и прозва место то Рамаф-Лехи, еже исказуется «възятие щеки».

І адчуў моцную смагу, і паклікаў Госпада і сказаў: Ты зрабіў рукою раба Твайго вялікае выратаваньне гэтае; а цяпер памру я ад смагі, і траплю ў рукі неабрэзаных.

 

И хотяй пити велми, вопил к Господу Богу, глаголя: «Господи! Ты еси далъ рукою раба Твоего высвобожение сее и победу великую. И се безпитиемъ умру и впаду в руце необрезанныхъ».

І адчыніў Бог яміну ў Лэсе, і пацякла зь яе вада. Ён напіўся, і вярнуўся дух ягоны, і ён ажыў; таму і названа месца гэтае: «крыніца таго, хто заклікае», якая ў Лэсе да сёньня.

 

И отворилъ естъ Господь Богъ зубъ кутний у щеки ословы, и выплынули суть с него воды. И пие, и навратися духъ его, и укрепися. Прото ж названо ест место то Источник призывающего от щеки даже до днешнего дня.

І быў ён судзьдзя Ізраіля ў дні Філістымлянаў дваццаць гадоў.

 

И судилъ естъ Самсонъ во времена ты людей Ізраилевыхъ двадцеть летъ.