Судзьдзяў 17 разьдзел

 

 

Быў адзін чалавек на гары Яфрэмавай, імем Міха.

 

Былъ же естъ того часу мужъ единъ, именемъ Миха, з горы Ефраимли.

Ён сказаў маці сваёй: тысяча сто сікляў срэбра, якія ў цябе ўзятыя і за якія ты пры мне вымавіла праклён, гэта срэбра ў мяне, я ўзяў яго. Маці ягоная сказала: дабраславёны сын мой у Госпада!

 

Той рече матери своей, глаголя: «Тысещу и сто сребрениковъ, еже была еси отделила собе и о нихъ предо мною присягу учинила есь слышащему мне, се, азъ имамъ и у мене суть». И рече к нему мати его: «Благославен да будеть сынъ мой от Господа Бога!»

І вярнуў ён маці сваёй тысячу сто сікляў срэбра. І сказала маці ягоная: гэта срэбра ад сябе я прысьвяціла Госпаду дзеля сына майго, каб зрабіць зь яго выразанага балвана і літага куміра; дык вось аддаю яго табе.

 

И узалъa естъ Миха сребреники ты матери своей, онаже глагола к нему: «Посвятила есми сребро то и слюбила дати Господу Богу. Сего ради да возметь е от руку моих сынъ мой и да уделает с него образъ дутый и ритый. И се ныне предаю е».

Але ён вярнуў срэбра маці сваёй. Маці ягоная ўзяла дзьвесьце сікляў срэбра, і аддала іх гутніку. Ён зрабіў зь іх выразанага балвана і літага куміра, які і быў у доме ў Міхі.

 

И навратилъ естъ Миха матери своей. Та же вземши от нихъ двесте сребреникъ и дала их златарю, абы уделалъ с нихъ образъ дутый и ритый, и постави и в доме Михове.

І быў у Міхі дом Божы. І зрабіў ён наплечнік і тэрафім, і пасьвяціў аднаго сына свайго, каб ён быў у яго за сьвятара.

 

Той же учинилъ в доме своемъ образу тому храмъ молбища и наделалъ ризъ жреческихъ и идоловъ, и наполнилъ руце кадила единому от сыновъ своихъ и учинилъ его собе жерцемъ.b

У тыя дні ня было цара ў Ізраіля; кожны рабіў, што яму здавалася правільным.

 

В тыхъ днехъ не было царя в людей Ізраилевыхъ, но единый каждый, еже ся ему видело добро, то чиняше.c

Адзін хлопец зь Віфляема Юдэйскага, зь племя Юдавага, лявіт, тады жыў там.

 

И былъ естъ в то жъ время юноша единый от Вефлиома Іюдина и от племеня его, сей былъ роду Левгиева и живяше во Вефлиоме.

Гэты чалавек пайшоў з горада Віфляема Юдэйскага, каб пажыць, дзе выпадзе, і, ідучы дарогаю, прыйшоў на гару Яфрэмавую да дома Міхі.

 

Потомъ вышолъ із Вифлеома и иде, где бы собе место добро к житию знашолъ; и егда прииде на гору Ефраимлю, идя путем, мало уклонися до дому Михова.

І сказаў яму Міха: адкуль ты ідзеш? Ён сказаў яму: я лявіт зь Віфляема Юдэйскага, і іду пажыць, дзе давядзецца.

 

И спыталъ его Миха, глаголя: «Откуду еси и камо идеши?» Он же отвеща и рече: «Леввитянинъ есми от Вифлеома Іюдина и иду жити, игдеже бы ми ся нагодило место добро и пожиточно».

І сказаў яму Міха: застанься пры мне, і будзь у мяне за бацьку і сьвятара; я буду даваць табе па дзесяць сікляў срэбра ў год, патрэбную вопратку і ежу.

 

Тогда рече к нему Миха: «Пребуди у мене вместо отца моего и вместо жерца, и дамъ тобе на кождый годъ десеть сребреник и двое ризы и страву».

Лявіт пайшоў да яго, і згадзіўся лявіт застацца ў гэтага чалавека, і быў хлопец у яго, як адзін з сыноў ягоных.

 

Той же призволилъ к тому, и былъ у него за сына место.

Міха пасьвяціў лявіта, і гэты хлопец быў у яго за сьвятара, і жыў у доме ў Міхі.

 

И наполнилъ естъ Миха руце его кадила, и бяше у него юноша той жерцемъ.

І сказаў Міха: цяпер я ведаю, што Гасподзь будзе мне дабраволіць, бо лявіт у мяне за сьвятара.

 

И рече Миха: «Нынечи учинилъ мне Господь Богъ добро, яко имамъ у себе жерца Левгиева роду».