Судзьдзяў 17 разьдзел

 

 

Быў чалавек на гары Яхрэмавай, наймя Міха.

 

Былъ же естъ того часу мужъ единъ, именемъ Миха, з горы Ефраимли.

І сказаў ён маці сваёй: «Тысяча а сто срэбра, каторыя былі ўзяты ў цябе, за каторыя ты праклінала а таксама гукала ў вушы мае, вось, срэбра ў мяне, я ўзяў яго». Маці ягоная сказала: «Дабраславёны сын мой у СПАДАРА».

 

Той рече матери своей, глаголя: «Тысещу и сто сребрениковъ, еже была еси отделила собе и о нихъ предо мною присягу учинила есь слышащему мне, се, азъ имамъ и у мене суть». И рече к нему мати его: «Благославен да будеть сынъ мой от Господа Бога!»

І зьвярнуў ён тысяча а сто срэбра маці сваёй, і сказала маці ягоная: «Я супоўна пасьвяціла гэтае срэбра СПАДАРУ з рукі свае дзеля сына свайго, каб зрабіў выразаны абраз а выліваны абраз; дык я зварачаю табе яго».

 

И узалъa естъ Миха сребреники ты матери своей, онаже глагола к нему: «Посвятила есми сребро то и слюбила дати Господу Богу. Сего ради да возметь е от руку моих сынъ мой и да уделает с него образъ дутый и ритый. И се ныне предаю е».

Але зьвярнуў ён срэбра маці сваёй. І ўзяла маці ягоная дзьвесьце срэбра, і дала іх літоўніку, каторы зрабіў зь яго выразаны абраз а выліваны абраз; і было гэта ў доме Мішыным.

 

И навратилъ естъ Миха матери своей. Та же вземши от нихъ двесте сребреникъ и дала их златарю, абы уделалъ с нихъ образъ дутый и ритый, и постави и в доме Михове.

І ў гэтага чалавека, Міхі, быў дом Божы. І зрабіў ён наплечнік а тэрафім, і напоўніў руку аднаго із сыноў сваіх, і быў у яго за сьвятара.

 

Той же учинилъ в доме своемъ образу тому храмъ молбища и наделалъ ризъ жреческихъ и идоловъ, и наполнилъ руце кадила единому от сыновъ своихъ и учинилъ его собе жерцемъ.b

Тых дзён ня было караля ў Ізраеля; кажны рабіў, што належыла ў ваччу ягоным.

 

В тыхъ днехъ не было царя в людей Ізраилевыхъ, но единый каждый, еже ся ему видело добро, то чиняше.c

І быў дзяцюк із Бэтлеему Юдэйскага, з плямені Юдзінага, і ён Левіт, і ён жыў там.

 

И былъ естъ в то жъ время юноша единый от Вефлиома Іюдина и от племеня его, сей былъ роду Левгиева и живяше во Вефлиоме.

І пайшоў гэты чалавек ізь места Бэтлеему Юдэйскага, каб пажыць, ідзе луча, і прышоў на гару Яхрэмаву аж да дому Мішынага, каб ісьці ў дальшую дарогу.

 

Потомъ вышолъ із Вифлеома и иде, где бы собе место добро к житию знашолъ; и егда прииде на гору Ефраимлю, идя путем, мало уклонися до дому Михова.

І сказаў яму Міха: «Скуль ты прышоў?» І ён сказаў яму: «Я Левіт із Бэтлеему Юдэйскага, і йду пажыць, ідзе луча».

 

И спыталъ его Миха, глаголя: «Откуду еси и камо идеши?» Он же отвеща и рече: «Леввитянинъ есми от Вифлеома Іюдина и иду жити, игдеже бы ми ся нагодило место добро и пожиточно».

І сказаў яму Міха: «Жыві ў мяне, і будзь у мяне за айца а за сьвятара; я дам табе па дзесяць срэбра на год, і цэласьць убораў, і емя».

 

Тогда рече к нему Миха: «Пребуди у мене вместо отца моего и вместо жерца, и дамъ тобе на кождый годъ десеть сребреник и двое ризы и страву».

І пайшоў Левіт да яго, і зычыў Левіт жыць у гэтага чалавека, і быў дзяцюк яму, як адзін із сыноў ягоных.

 

Той же призволилъ к тому, и былъ у него за сына место.

Міха напоўніў руку Левітаву, і гэты дзяцюк быў у яго за сьвятара, і быў ён у доме ў Міхі.

 

И наполнилъ естъ Миха руце его кадила, и бяше у него юноша той жерцемъ.

І сказаў Міха: «Цяпер я ведаю, што СПАДАР будзе імне добра дзеяць, бо Левіт стаў у мяне за сьвятара».

 

И рече Миха: «Нынечи учинилъ мне Господь Богъ добро, яко имамъ у себе жерца Левгиева роду».