2 царстваў 1 разьдзел

 

 

І было па сьмерці Саўлы, што Давід зьвярнуўся ад паразы Амалічан і прабыў у Цыклазе два дні.

 

І бысть, внегда умерлъ естъ царь Саул,a Давыдъ же в то время, поразивъши Амалехитянъ, пребываше во граде Сицелеху два дни.

І сталася напазаўтрае, што, вось, прыходзе чалавек із табару ад Саўлы, і адзежа ягоная разьдзертая, і пыл на галаве ў яго, і, як ён прышоў да Давіда, паў на зямлю й пакланіўся.

 

Въ третий пакъ день прииде мужъ з войска Саулова, растерзавый ризы своя и посыпавый прахом главу свою.b И внегда вниде къ Давыду, паде на лице свое, кланяючися ему.

І сказаў яму Давід: «Скуль ты прышоў?» І сказаў яму: «Я ўцёк із табару Ізраельскага».

 

И рече к нему Давыдъ: «Отколе идеши?» Он же рече: «З войска Ізраильскаго убежалъ есмъ».

І сказаў яму Давід: «Што зьдзеялася? скажы ж імне». І тый сказаў, што люд уцёк ізь бітвы, і таксама шмат пала зь люду а памерла, і таксама Саўла а Ёнафан, сын ягоны, памерлі.

 

То паки рече к нему Давыдъ: «Яко ся стало тамъ, споведай ми». Он же отвеща и рече: «Побежаша люди Ізраилевы з бою, и мнози з нихъ падоша и умроша, но и Саулъ, и Енафа, сынъ его, убиты суть».

І сказаў Давід дзяцюку, што наказаў яму: «Як ты ведаеш, што памер Саўла а Ёнафан, сын ягоны».

 

И рече Давыдъ къ человеку тому, онже поведал ему новину сию: «Како веси тое, иже убитъ ест Саулъ и Енафа, сынъ его?»

І сказаў дзяцюк, каторы наказаў яму: «Я лучыў, лучыў на гару Ґілвоаскую, і вось, Саўла налёг на сваю дзіду, і вось, адны цялежкі а коньнікі даганялі яго.

 

Отвеща к нему отрокъ той: «Утекаючи, и приидохъ на гору Ельвое, и се, Саулъ наляжаше на оружии своем; возы же и ездци приближахуся к нему.

Тады ён азірнуўся назад, і абачыў мяне, і гукнуў мяне.

 

И озревшися за собою, увиделъ мя и возвал мя,

І я сказаў: "Во я!" Ён сказаў імне: "Хто ты?" І я сказаў яму: "Я Амалічанін".

 

емуже рекохъ: “Се азъ”. И глагола ко мне: “Кто еси ты?” Отвещахъ к нему: “Аз есмъ мужъ Амалехитянин”.

Тады ён сказаў імне: "Стань ля мяне й забі мяне, бо сьмяротная туга абняла мяне, душа мая ўсе яшчэ ў імне".

 

Тогда ми рече: “Приступи ко мне и добий мя, понеже скорби одержат мя и еще вся душа моя во мне ест”.

І я стаў ля яго, і забіў яго, бо ведаў, што ён ня будзе жыць просьле свайго паду; і ўзяў я карону, што была на галаве ў яго, і бружлет, што быў на руццэ ў яго, і прынёс іх спадару майму сюды».

 

И я, стоя над нимъ, добих его, видехъ бо, яко не будеть живъ, тако велми зранен сый. И взяхъ венець царский, иже бе на главе его, и запону съ рамени его, и принесохъ е к тобе, господину моему».

Тады схапіў Давід адзецьці свае й разьдзер іх, таксама й усі людзі, што былі зь ім.

 

Взявъ же Давыдъ ризы своя, раздра е на собе, и вси мужи, иже беша с нимъ;c

І мелі жалобу, і плакалі, і поставалі аж да вечара па Саўлу а сыну ягоным Ёнафану а па людзе СПАДАРОВЫМ, а па доме Ізраельскім, што палі яны ад мяча.

 

и плакашеся, и рыдашася, и постишеся до вечера, жалуючи Саула и Енафы, сына его, и людей Господьних, и дому Ізраилева, яко побиены быша оружиемъ.

І сказаў Давід дзяцюку, што наказаў яму: «Скуль ты?» І сказаў: «Я — сын прыходнага, Амалічаніна».

 

Рече же Давыдъ ко отроку, возвестившему ему новину сию: «Откуду еси ты?» Онъ же отвеща к нему и рече: «Сынъ человека Амалехитянина, пришельца, есмъ азъ».

Тады Давід сказаў яму: «Як не баяўся ты падняць руку, каб зьнішчыць памазанца СПАДАРОВАГА?»

 

И рече к нему Давыдъ: «Како не боялся еси воздвигнути руки своея и убити помазанника Божия?»

І гукнуў Давід аднаго зь дзяцюкоў, і сказаў яму: «Дабліжся й нападзі на яго». І паразіў яго, і ён памер.

 

Тогда позвалъ Давыдъ единаго от слугъ своихъ и рече ему: «Приступи к нему и убий и».

І сказаў яму Давід: «Кроў твая на галаве тваёй, бо вусны твае сьветчылі на цябе, кажучы: "Я забіў памазанца СПАДАРОВАГА"».

 

И уби его, и умре; и рече Давыдъ: «Кровь твоя да будеть на главу твою, уста бо твоя поведили суть на тя, глаголюще: “Азъ убихъ помазанника Господьня”».

І галасіў Давід гэткім галашэньням па Саўлу а па Ёнафану, сыну ягоным,

 

И плакалъd ест Давыдъ Саула и Енафы, сына его,

І сказаў наўчыць сыноў Юдзіных Луку. Вось, ён напісаны ў кнізе Яшара:

 

и повелел сыном Іюдинымъ учитися стрельбе, яко же писано естъ во «Книгахъ справедливыхъ». И рече Давыдъ:

«Краса твая, о Ізраелю, ранена на вышынях тваіх! як палі дужыя!

 

«Знаменай, Ізраилю, и погледи на горы, яко славнии твои и сильнии ранены суть и побиты на горахъ! И како падоша крепции въ бои?

Не наказуйце ў Ґафе, не агалашайце на вуліцах Ашкелону, каб не радаваліся дачкі Пілісцкія, каб не весяліліся надта дачкі неабрэзаных.

 

Не поведайте сего въ Еффе и ни на путехъ Аскалонских, да не возрадуются о том дщеры Филистымъския и да не возвеселятся тому дочки необрезанныхъ.

Горы Ґілвоаскія! хай не падзець на вас раса ані дождж, і хай ня будзе палёў з пладамі; бо там ськінены шчыт дужых, шчыт Саўлаў, бы ня быў ён памазаны алеям.

 

Горы Ельвое! ани роса, ани дождь да не исходить на васъ, и да не будуть на васъ поля первыхъ плодовъ, понеже ту пали суть щитове силныхъ. Щитъ Сауловъ якобы не былъ помазанъ елеомъ,

Бяз крыві раненых, бяз туку дужых не адступаў назад лук Ёнафаноў, і меч Саўлаў не зварачаўся пустым.

 

поскверненъ ест от крови убитыхъ и от туку силныхъ.e Стрела Енафова никогда не возвратилася воспять, мечь Сауловъ николи жъ не естъ дармо извлеченъ.

Саўла а Ёнафан, любячыя й прыемныя ў жыцьцю сваім, і ў сьмерці сваёй не разлучыліся; быстрэйшыя за арлы, дужшыя за лявы.

 

Саулъ и Енафа, милы и красни в животе своем, и при смерти не суть розделены; были суть скорейшии, нежели орли, и сильнейшии, нежели львы.

Дачкі Ізраельскія! Плачча па Саўлу, каторы адзяваў вас у шкарлат із прыборамі і ўскладаў залатыя прыборы на адзежы вашыя.

 

Дщеры Ізраилевы! плачте Саула, онъ убо облачаше вас в ризы червцевые, и чиняше на васъ пиры, и давалъ запоны златыи на окрашение ваше.

Як палі дужыя сярод вайны! Ёнафан на вышынях тваіх забіты.

 

Яко падоша сильнии в бои, Енафа на горахъ твоихъ убитъ естъ?

Немарасьць імне па табе, браце мой Ёнафане: ты быў надта прыемны імне; над любоў жаноцкую была імне любоў твая.

 

Жаль ми тебе, брате мой Енафо, хороший вельми и милый паче всехъ женъ; яко матка любить сына своего единаго, тако и я возлюбихъ тебе.

Як палі дужыя, і загінулі зброі ваенныя!»

 

Яко поражени суть силныи и вдатныи и погибе зброя ихъ, къ бою приправленая?»