2 царстваў 22 разьдзел

 

 

І гукаў Давід словы гэтае песьні СПАДАРУ таго дня, як СПАДАР вывальніў яго з рукі ўсіх непрыяцеляў ягоных і з рукі Саўлавае.

 

Глаголал же естъ царь Давыдъ къ Господу Богу слова песни сия въ день, в оньже избавилъ его Господь Богъ из руку Сауловыхъ и из руку всехъ враговъ его, и рече: «Возлюблю тя, Господи, крепость моя!

І ён казаў: «СПАДАР — скала мая, і горад мой, і выбавіцель мой.

 

Господь — утвержение мое, и прибежище мое, и избавитель мой!

СПАДАР — скала мая, я абаранюся Ім; шчыт мой, рог спасеньня майго, высокая вежа мая, уцёк мой; Спасе мой, ад усілства Ты выбавіў мяне!

 

Богъ мой силный — помощникъ мой, и уповаю на Нь, защититель мой и моць спасения моего.a Той воздвиже мя и естъ заступление мое. Спасителю мой, и избавиши мя от безаконія моего!

Хвалы годнага я пагукаю СПАДАРА, і ад непрыяцеляў сваіх вывальнюся.

 

Хваляй, призову Господа, и от врагъ моихъ спасуся.

Бо абнялі мяне хвалі сьмерці, і цур’і Веляла напалохалі мяне;

 

Одержаша бо мя болезни смертныя и потоци безакония смутиша мя;

Ланцугі шэолю акружылі мяне, і сеці сьмерці выперадзілі мяне.

 

соузы адовы обыдоша мя, упредиша мя сети смертныя.

Але ў бядзе сваёй я пагукаў СПАДАРА, і да Бога свайго загукаў, і Ён пачуў з палацу Свайго голас мой, і галашэньне мае ў вушшу Ягоным.

 

Въ скорби моей призову Господа и к Богу моему вопиати буду, и услышит от Церкви святыя своея гласъ мой, и вопль мой вниидеть во уши Его.

Захісталася, затрэслася зямля, дрыганулі а захісталіся поды нябёс, бо ўгневаўся.

 

Подвизася и трепетна бысть земля, и основания горъ смутишася и подвизашася, яко прогневася на ня Бог.

Узьняўся дым ад гневу Ягонага, і з вуснаў Ягоных цяпло зьядаючае; вугальле загарэлася ад Яго.

 

И зыйдеть дымъ от ноздрей Его, и огнь воспалаеть из устъ Его, и углие розгорешеся от Него.

Нахінуў Ён нябёсы й зышоў, і цемнь пад нагамі ў Яго.

 

Преклони небеса и сниде; и примракъ под ногама Его;

І ехаў на херуве, і ляцеў, і бачаны быў на крылах ветру.

 

и взыйде на херувимъ, и возлете на крилу ветреню;

І пастанавіў цемнь навокал Сябе, як будан, згусьціў воды булакоў нябёсных.

 

положилъ около Себе тму за кровъ свой и якобы решетом розсевая воду со облаков воздушных;

Ад зьзяньня перад Ім жар угараўся.

 

от блистания пред Нимъ облаци возгорешася, яко углие огняно.

Загрымеў зь нябёс СПАДАР, і Навышні даў Голас Свой;

 

Возгримить с небеси Господь и Вышний дасть гласъ Свой;

Пусьціў стрэлы, і расьцярушыў іх; маланку, і зрабіў замятню ў іх.

 

пустилъ стрелы своя, и разгналъ я; молния умножилъ, и смутилъ их.

І паказаліся цур’і мора, агаліліся поды сьвету ад ганеньня СПАДАРА, ад тхненьня духа ноздраў Ягоных.

 

И явишеся вылитія морская, и откришеся основания вселенныя от запрещения Твоего, Господи, и от дхновения духа гнева Твоего.

Ён паслаў з вышы, і ўзяў мяне, і выцягнуў мяне зь вялікіх водаў;

 

Послалъ с небеси и приятъ мя, и изорвалъ мя от водъ многъ;

Выбавіў мяне ад майго дужога непрыяцеля, ад ненавідзячых мяне, бо былі дужшыя за мяне.

 

и избавил мя от врагъ моихъ силныхъ и от ненавидящих мя, яко укрепишеся паче мене.

Яны перанялі мяне ў дзень бяды мае, але СПАДАР быў апораю імне,

 

Предшол естъ мя въ день озлобления моего; и бысть Господь утвержение мое,

І вывеў на прастору мяне, уратаваў мяне; бо Ён прыяе імне.

 

и изведе мя на широту, избави мя, яко возлюби мя.

Заплаціў імне СПАДАР подле справядлівасьці мае, подле чысьціні рук маіх зьвярнуў.

 

И воздасть мне Господь по правде моей и по чистоте руку моею учинить мне,

Бо я глядзеў дарогаў СПАДАРОВЫХ і не адтыргнуўся нягодна ад Бога свайго;

 

яко сохраних пути Господьня и не чинихъ зле предъ Богомъ моимъ,

Бо ўсі суды Ягоныя перад імною, і ўставаў Ягоных я не адсуваў ад сябе.

 

вся бо суды Его предо мною суть и заповедей Его не завергохъ от мене,

І быў бязганны перад Ім, сьцярогся бяспраўя свайго.

 

и буду непороченъ пред Нимъ, и сохранюся от безакония моего.

І адплаціў імне СПАДАР подле справядлівасьці мае, подле чысьціні мае ў ваччу Яго.

 

И воздасть ми Господь по правде моей и по чистоте рукъ моих предъ очима Своима.

Зь міласэрным Ты абходзішся міласэрна, зь беззаганным — беззаганна,

 

Съ светымъ святъ будеши, и с мужемъ силным совершенъ будешъ,

З чыстым — чыста, а з крутадухам Ты ходаешся.

 

и со избранным избранъ будеш, и съ развращеннымъ развратишися.

І люд убогі Ты выбаўляеш, і ачыма сваімі паніжаеш пышак.

 

И людей смиреныхъ Ты спасеши, и очима Твоима гордыхъ смириши,

Ты, СПАДАРУ, сьветач мой; і СПАДАР асьвячае цемнь Маю.

 

яко Ты еси светилникъ мой, Господи, и Ты, Боже, просветиши тмы мое.

Бо Табою я бягу на вятку; з Богам сваім пераскочу сьцяну.

 

В силе убо Твоей побегну, препоясанъ сый, и о Бозе моемъ прескочу стену.

БОГ! — беззаганная дарога Ягоная, слова СПАДАРОВА пералітаванае, шчыт Ён усім, што спадзяюцца на Яго.

 

Бог мой, непороченъ путь Его и словеса Господьня огнемъ искушенна, защититель естъ всемъ уповающимъ на Нь.

Бо хто БОГ, апрача СПАДАРА, і хто скала, апрача Бога нашага?

 

И кто естъ Богъ, кромъ Господа, Бога нашего? И кто ест Богъ силный, развей Бога нашего?

БОГ — Ён мацніня, сіла мая, Ён пракладае дасканальна дарогу маю;

 

Богъ, иже препоясалъ мя силою и сровнал совершеный путь мой,

Робе простымі ногі мае, як аленія, і на вышынях маіх ставе мяне;

 

прировнавая нозе мое еленемъ и на высокихъ поставляя мя,

Вуча рукі мае вайны, і гбаю лук мядзяны рукамі сваімі.

 

научая руце мое на брань и полагая, яко лукъ медянъ, мышца моя.

І Ты даў імне шчыт спасеньня Свайго, і кунежнасьць Твая ўзьвялічыла мяне.

 

Далъ ми еси щитъ спасения твоего и тихость Твояb розмножила мене.

Ты пашыраеш сігень мой пад імною, і ня хістаюцца шчыкалаткі мае.

 

Розширил еси стопы моя подо мною, и не изнемогут глезне мое.

Ганяюся за варагамі сваімі, і гублю іх, і не зварачаюся, пакуль ня зьнішчу іх;

 

Пожену врагы моя и потру я, и не возвращуся, дондеже искончаю их;

І гублю іх, і раню іх, і не ўстаюць, і валяцца пад ногі мае.

 

оскорблю е и скажу, и не возмогуть стати, и падуть под ногама моима.

Ты паперазуеш мяне сілаю на вайну, прычыняеш, каб праціўнікі мае ўгбаліся пад імною.

 

Препоясалъ мя еси силою на брань и наклонил еси востающих на мя под мя,

А варагоў маіх Ты даў імне патыліцы, ненавідзячых мяне я зьнішчу.

 

и врагъ моихъ далъ ми еси хребетъ, и ненавидящихъ мя погубилъ еси.

Яны гукалі, але ня было ратаўніка; — да СПАДАРА, але Ён не адказаў ім.

 

Възопиша — и не будеть спасающего е, — къ Господу, и не услышить ихъ.

Я расьцер іх, як пыл земны, як балота вулічнае, сьцянюціў іх і расьцягнуў іх.

 

Истоню их, яко прахъ земли, и яко грязь на улицахъ, поглажу ихъ и сотру.

Ты даў імне ўцячы ад прававаньняў люду з імною; Ты захаваў мяне, каб быць імне галавою народаў; люд, каторага я ня знаў, будзе служыць імне.

 

Избавиши мя от прекимолвныхъ словъ людей моихъ и соблюдеши мя во главу народомъ. Людие, ихъже не ведехъ, служити мне будуть

Сынове чужаземцаў паддаліся імне, на галасы празь мяне яны слухмяныя імне.

 

и въ слухъ уха послухають мя.

Чужаземцы млеюць а дрыжаць у вагарожах сваіх.

 

Сынове чюжии противитися будуть мне, сынове чуждии обетъшаша и охромоша от стезь своихъ.

Жыў СПАДАР і дабраславёная скала мая! І ўзьвялічаны Бог, скала спасеньня майго.

 

Живъ естъ Господь и благославенъ Богъ мой! И вознесеться Богъ силный спасения моего!

БОГ, што даець імне памсьціцца, і зводзе люды пад мяне;

 

Боже, Ты даеши отомщение мне и повинуешъ люди под мя,

І выводзе мяне ад варагоў маіх! Над паўсталымі супроці мяне Ты ўздымаеш мяне; ад глабаньніка Ты выбавіў мяне.

 

Ты избавляеши мя от врагъ моихъ и от востающих на мя возносиши мя, от мужа неправедна высвободиши мя.

За гэта я буду выхваляць Цябе, СПАДАРУ, меж народаў, і імені Твайму буду пяяць.

 

Сего ради хвалити Тя буду межи поганы, Господи, и имени Твоему въспевати буду,c

Павялічае выбаўленьні караля Свайго й чыне міласэрдзе памазанцу Свайму Давіду а насеньню ягонаму на векі!»

 

Ты убо величаеши спасение царя своего и чиниши милосердие Давыду, помазанному своему, и семени его до века».