2 царстваў 24 разьдзел

 

 

І гнеў СПАДАРОЎ ізноў узгарэўся на Ізраялян, бо шайтан падвучыў Давіда на іх, кажучы: «Ідзі, палічы Ізраеля а Юду».

 

a Опять розгневался естъ Господь Богъ на людей Ізраилевыхъ. И былъ в томъ виненъ Давыдъ, онъ бо воздвиже гневъ Господа Бога на люди Ізраилевы, понеже возвал былъ к собе Іоава, воеводу своего,

І сказаў кароль Ёаву, вайводцу, каторы быў пры ім: «Абыйдзі, калі ласка, усі плямёны Ізраелявы, ад Дану аж да Веер-Шэвы, і палічы люд, каб я ведаў лік люду».

 

и рече к нему: «Иди и сочти всехъ людей Ізраиле выхъ и Іюдиныхъ, сходя вся поколенья от Дана даже и до Версавии, и сличи всехъ, да увемъ число, колико естъ ихъ».

І сказаў Ёаў каралю: «СПАДАР, Бог твой, хай прымножа толькі люду, колькі ё, і яшчэ сто разоў толькі, а вочы спадара майго, караля, хай бачаць; але нашто спадар мой, кароль, зыча гэтага?»

 

Отвеща Іоавъ къ Давыду и рече: «Да приспорить тобе Господь, Богъ твой, людей твоихъ еще такъ же много, яко ныне естъ, и надъ то да умножить стрократъ того болей предъ очима господина моего царя. Но прочто хощеть ведати число сее господин мой царь?»

І перамагло слова каралёва Ёаву а вайводцаў; і вышаў Ёаў а вайводцы ад караля лічыць люд Ізраельскі.

 

И перемогли суть слова царева речь Іоавову и князей людскыхъ. Тогда изыйде Іоавъ и князи людстии от лица царева, абы считали людей Ізраилевыхъ.

І перайшлі яны Ёрдан, і разьлягліся ўв Ароіру, на правым баку места, каторае сярод даліны Ґадовае й ля Язэру;

 

И внегда прейдоша Іорданъ, и пришли до Ароира, на правую руку града, иже естъ в долине Гаадъ, и шли чересъ Газеръ до земли Гоздийское;

І прышлі да Ґілеаду а да зямлі Тагтым-Годшы; і прышлі да Дан-Яану і навокал Сыдону;

 

и оттуду пришли суть к лесомъ сыновъ Гадовыхъ, исходивши около Сидона;

І прышлі да гораду Тыру і да ўсіх местаў Гівеяў а Канаанян, і вышлі на паўдня Юдэі — да Веер-Шэвы.

 

пришли такеb суть даже ко пределом Тирскимъ и около всея земли Евейское и Хананейское, и потомъ пришли суть до Версавии, на полъдень от земли Іюдины;

І абышлі ўсю зямлю, і прышлі за дзевяць месяцаў і дваццаць дзён да Ерузаліму.

 

и сходивши вси земли в девети месецехъ и во двадцети днехъ, навратилися во Ерусалимъ.

І падаў Ёаў лік палічанага люду каралю. І было ў Ізраелю асьмісот тысячаў мужоў адважных, што агалялі меч, а мужоў Юдэйскіх пяцьсот тысячаў мужоў.

 

И далъ ест Іоавъ число людей пописаныхъ царю Давыду. И знайдено естъ людей от сыновъ Ізраилевыхъ, еже былъ пописалъ Іоав, осмъсотъ тысещей мужевъ силныхъ, от нихъже единый каждый моглъ естъ исторъгнути оружие к битве. А от племеня Іюдина знайдено естъ пятьсотъ тысещей мужевъ, ониже годни были суть к битве.

І забілася сэрца Давідава просьле тога, як ён палічыў люд. І сказаў Давід СПАДАРУ: «Вельмі ізграшыў я, што зрабіў; дык цяпер, СПАДАРУ, учыні, каб абмінула Цябе бяспраўе слугі твайго; бо я зрабіў надта дурна».

 

Тогда бился естъ в перси своя Давыдъ, жалуючи того, иже повелелъ былъ считати людей. И рече Давыдъ к Господу Богу: «Согреших предъ Тобою вельми, яко повелех счести людей сих, но молю Ти ся, Господи, Боже мой, очисти грехъ раба твоего, понеже неразумне учинихъ сее».

І ўстаў Давід нараніцы, і было слова СПАДАРОВА да Ґада прарокі, відзеньніка Давідавага, кажучы:

 

И востал естъ Давыдъ рано; слово же Господне бысть къ пророку Божиему Гааду, видящему Давыдову, глаголя:

«Пайдзі й скажы Давіду: "Гэтак кажа СПАДАР: ’Тры кары сулю Я табе; выбяры адну зь іх, і Я зраблю табе’"».

 

«Иди и ирци Давыдови: Сия глаголеть Господь, Богъ Ізраилевъ: три речи даются тобе на обирание; протожъ обери собе с нихъ едину, коюжъ хощеши, да учиню ти ю».

Дык Ґад прышоў да Давіда, і наказаў яму, і сказаў: «Ці быць галадові ў краю тваім сем год, ці каб ты тры месяцы ўцякаў ад непрыяцеляў сваіх, а яны гналіся за табою, ці каб тры дні быў мор у краю тваім? Цяпер ведай і разваж, якое слова імне адказаць Таму, Хто паслаў мяне».

 

И внегда пришол естъ пророк Божий Гаадъ къ Давыду, поведилъ ему, глаголя: «Али бо будеть гладъ за седмъ летъ въ земли твоей, или три месеци утекати будешъ предъ лицемъ враговъ твоихъ, а они тя гонити будуть, или три дни будеть моръ во всей земли твоей; протожъ ныне розмысль и поведь мне, да откажу Тому, Онъже послалъ мя естъ к тобе, что от тыхъ трехъ речей выбираешъ собе».

І сказаў Давід Ґаду: «Немарасьць імне вялікая; але хай упаду я ў руку СПАДАРА, бо вялікае міласэрдзе Ягонае, каб у рукі людзкія ня ўпасьці імне».

 

Отвеща Давыдъ къ Гааду, пророку Божию: «Тяжко ми со всехъ странъ велмиc, но лепей мне естъ упасти в руце Господни, яко многа суть милосердия Его, нежели быхъ упалъ въ руце людьские».

І даў СПАДАР мор на Ізраеля з раньня аж да прызначанага часу; і памерла зь люду, ад Дану аж да Веер-Шэвы, семдзясят тысячаў чалавекаў.

 

Тогда перепустилъ естъ Господь Богъ моръ на люди Ізраилевы от того утра даже до дня третьего; и изом рело естъ людей, от Дана даже до Вирсавии, седмъдесятъ тысещей мужовъ.

І выцягнуў Ангіл руку сваю на Ерузалім, каб выгубіць яго; але СПАДАР пажалеў гэтага ліха і сказаў Ангілу, каторы губіў люд: «Досыць, цяпер апусьці руку сваю». Ангіл жа СПАДАРОЎ быў тады ля току Араўны Евусэяніна.

 

И внегда протягнулъ былъ анъгелъ Божий руку свою на Ерусалимъ, абы поморилъ людей в немъ, смиловался естъ Господь Богъ надъ людьми и рече анъгелу, онъже губилъ естъ людей: «Досыть вже, отдали руку свою». И был естъ тогда анъгелъ Божий стоящъ у гумна Ареу[на]нова Евузейскаго.

І казаў Давід СПАДАРУ, як абачыў Ангіла, што губіў люд, і сказаў: «Вось, я ізграшыў, і я зрабіў бяспраўна; але гэтыя авечкі што зрабілі? Хай будзе ж рука твая на імне а на доме айца майго».

 

d И рече Давыдъ къ Господу Богу, внегда узрел анъгела, а онъ губить людей: «Се, азъ есмъ той, иже согрешихъ, и азъ есмъ той, иже зле учиних. Сии же людие что учиниша? Суть убо, яко овце невинные. Молю Ти ся, Господи Боже, да обратится гневъ Твой на мя и на домъ отца моего».

І прышоў Ґад да Давіда таго дня, і сказаў яму: «Узыйдзі, узьнясі аброчнік СПАДАРУ на таку Араўны Евусэяніна».

 

И прииде пророкъ Божий Гаадъ къ Давыду в той день, и рече к нему: «Възыйди и вделай олтарь Господу Богу на гумне Ареунанове Евузейскаго».

І ўзышоў Давід подле слова Ґадавага, як расказаў СПАДАР.

 

И въступилъ естъ Давыдъ по повелению Гаадову, якоже приказалъ былъ ему Господь Богъ.

І глянуў далоў Араўна, і абачыў караля а слугаў ягоных, да яго йдучых, і вышаў Араўна, і пакланіўся каралю відам сваім да зямлі.

 

Узревъ же сее Ареунан, яко царь идеть к нему съ слугами своими, изыйде въ стретение ему, и поклонися предъ царем, и паде на лице свое на землю.

І сказаў Араўна: «Чаго прышоў спадар мой, кароль, да слугі свайго?» І сказаў Давід: «Купіць у цябе ток, каб збудаваць аброчнік СПАДАРУ, каб запынілася гэтая параза ў людзе».

 

И рече Ареунанъ: «Что естъ сее, иже господинъ мой царь пришолъ ко мне, рабу своему?» И отвеща к нему царь Давыдъ: «Сего ради пришолъ есмъ к тобе, абыхъ купилъ гумно твое и уделалъ на немъ олтарь Господу Богу, да бы перестала рана моровая, еже розмножилася естъ в людехъ Ізраилевыхъ».

І сказаў Араўна Давіду: «Хай возьме й абрачэць спадар мой, кароль, што яму любя. Гля, валы на ўсепаленьне, а малацьбяная снасьць а ігі валовыя на дровы.

 

Тогда рече Ареунанъ Евузейский къ Давыду: «Да возметь гумно сее господинъ мой царь и принесеть жертвы на немъ Господу Богу, якоже любо естъ предъ очима Его. Се, к тому имаеть волы на всесозжение, колеса же и ярма волова на дрова жертвеная».

Усе гэта, каролю, Араўна аддасьць каралю». І сказаў Араўна каралю: «СПАДАР, Бог твой, хай прыяе табе!»

 

Тые вси речи далъ естъ Ареунанъ царю Давыду. И рече паки Ареунанъ къ царю: «Господь, Богъ твой, да прииметь от тебе слюбъ мысли твоея!»

Але кароль сказаў Араўне: «Не, куплю, куплю ў цябе цаною, а не абраку СПАДАРУ Богу аброкі дармавыя». І купіў Давід ток і буйны статак за пяцьдзясят сыкляў срэбра.

 

К нему же отвеща царь Давыдъ и рече: «Никако же то будеть, яко ты хощеши, но за пенези куплю от тебе, и тако възнесу на нем всясозжения, приятная Господу, Богу моему». И купил естъ царь Давыдъ гумно и волы от Ареунона за пятьдесятъ сиклевъ сребра,

І збудаваў там Давід аброчнік СПАДАРУ, і аброк аброкі й супакойныя аброкі. І даў СПАДАР умаліць Сябе да зямлі, і задзяржаў пошасьць у Ізраелю.

 

и вделалъ на томъ гумне олтарь Господу Богу, и принесе на немъ жертвы всехсозжения и мирныя. И слютовался естъ Господь Бог надъ землею, и престала ест рана от сынов Ізраилевых.