2 царстваў 9 разьдзел

 

 

І сказаў Давід: «Ці няма яшчэ каго, хто застаўся з дому Саўлавага? я зрабіў бы яму ласку дзеля Ёнафана».

 

Глагола же Давыдъ: «Остал ли естъ кто живъ з роду Саулова, да учиню с нимъ милосердие Енафы ради?»

У доме Саўлавым быў слуга, наймя Цыва; і гукалі яго да Давіда, і сказаў яму кароль: «Ці ты Цыва?» І тый сказаў: «Я, слуга твой».

 

И былъ ест ту рабъ от дому Саулова, именемъ Сиба; и призва его царь Давыдъ к собе, и рече ему: «Ты ли еси Сиба?» Он же отвеща: «Азъ есмъ, рабъ твой».

І сказаў кароль: «Ці няма яшчэ каго з дому Саўлавага? я зрабіў бы яму ласку Божую». І сказаў Цыва каралю: «Ё яшчэ Ёнафанёнак, кульгавы».

 

И рече царь: «Осталъ ли же естъ кто живъ з роду Саулова, да учиню с нимъ милосердие Божие?» Отвеща Сиба царю: «Осталъ естъ сынъ Енафовъ, хромый ногами».

І сказаў яму кароль: «Ідзе ён?» І сказаў Цыва каралю: «Вось, ён у доме Махіра Аміеленка ў Лодэвару».

 

И рече царь: «Игде естъ?» Рече Сиба къ царю: «Се, ест в доме Махирове, сына Амихелова, въ Лодобаре».

І паслаў кароль Давід, і ўзялі яго з дому Махіра Аміеленка, з Лодэвару.

 

И послалъ естъ царь Давыдъ, и взял его з дому Махирова, сына Амилехова, от Лодобара.

І прышоў Мефівошэф, сын Ёнафана Саўлянка, да Давіда, і паў на від свой, пакланіўся. І сказаў Давід: «Мефівошэфе!» І сказаў тый: «Во слуга твой».

 

Внегда же прииде Мифивозефъ, сынъ Енафинъ, сына Саулова, къ царю Давыду, поклонися и паде на лице свое предъ царемъ на землю. И рече Давыдъ: «Мифивозефе!» Он же рече: «Азъ есмъ, рабъ твой».

І сказаў яму Давід: «Ня бойся: я зраблю, зраблю табе ласку дзеля айца твайго Ёнафана; і зьвярну табе ўсі полі Саўлавы, айца твайго, і ты заўсёды будзеш есьці хлеб за сталом маім».

 

Рече к нему Давыдъ: «Не бойся, яко чиняй учиню милосердие с тобою Енафы ради, отца твоегоa, и навращу тобе вся поля Саулова, деда твоего; ты пак будеши ясти хлебъ за столомъ моимъ всегдаb».

І пакланіўся, і сказаў: «Што такое слуга твой, што ты зьвярнуў увагу на такога мертвага сабаку, як я?»

 

Он же поклонився ему, и подяковал, и рече: «Кто есмъ я, рабъ твой, понеже возрел еси, якобы на пса мертваго, на мя?»

І гукнуў кароль Цыву, дзяцюка Саўлавага, і сказаў яму: «Усе, што належыла Саўлу а ўсяму дому ягонаму, я аддаў сыну спадара твайго.

 

Тогда возвалъ царь Сибу, раба Саулова, и рече к нему: «Все имение, еже бе Саулово, и весь домъ его дахъ сыну господина твоего;

Дык рабі яму зямлю ты а сынове твае а слугі твае, і дастаўляй плады яе, і будзе ў сына спадара твайго хлеб а ежа ягоная; Мефівошэф жа, сын спадара твайго, заўсёды будзе есьці за сталом маім». У Цывы было пятнанцацёх сыноў і дваццацёх слугаў.

 

сего для делай землю господина твоего ты, и сынове твои, и слузи твои, и приноси потребы и живность сыну господина своего Мифивозефа, да будеть кормлен. Мифивозефъ же, сынъ бывшего господина твоего, будеть ести всегда хлебъ за столомъ моимъ». Беша пакъ у Сибы пятьнадесеть сыновъ и двадесеть слугъ.

І сказаў Цыва каралю: «Подле ўсёга, што расказуе спадар мой кароль слузе свайму, зробе слуга твой». Мефівошэф еў за сталом, як адзін із сыноў каралёвых.

 

И рече Сиба къ царю: «Якоже повелел еси, господи мой царю, рабу своему, тако и учинить рабъ твой, а Мифивозеф будеть ясти хлебъ на столе твоем, яко единъ от сыновъ царских».

У Мефівошэфа быў малы сын, імям Міха. Усі, хто жыхарыў у доме Цывіным, былі слугамі Мефівошэфавымі.

 

Имеаше же Мифивозеф сына малого, именем Миху, и вся родина Сибова служила ест Мифивозефови.

І жыў Мефівошэф у Ерузаліме, бо ён еў заўсёды за сталом каралеўскім. Ён быў кульгавы на абедзьве нагі.

 

И живяше Мифивозеф въ Ерусалиме, и от стола царева ядаше всегда; и бе хром на обе нозе.