2 царстваў 20 разьдзел

 

 

І прылучылася быць там чалавеку Велялу, наймя Шэву Біхранку, Веняміняніну, ён затрубіў у рог і сказаў: «Няма нам часьці ў Давіду, і няма нам дзелі ў Есянку; ўсі па буданох сваіх, Ізраяляне!»

 

Сталося пак тогда, иже был ту, межи сынми Ізраилевыми, мужъ безаконен, именем Севай, сынъ Вохринъ, мужъ зъ роду Еминиина; и затрубилъ в трубу, и рече: «Несть намъ доли съ Давыдом и ни достоания с сыном Иесеовым! Навратитеся, людие Ізраилевы, в домы своя».

І ўзышоў кажны Ізраелянін, замест за Давідам, за Шэваю Біхранком; Юдэі ж ліплі да караля свайго, ад Ёрдану аж да Ерузаліму.

 

И отступиша вси мужи Ізраилевы от Давыда, а наследоваша Саваа, сына Вохрина; мужи пакъ Іюдины присташа къ царю своему и идоша с нимъ от Іоръдана даже и до Ерусалима.

І прышоў Давід да дому свайго ў Ерузаліме, і ўзяў кароль дзесяць мамошак, каторых ён пакінуў сьцерагчы дом, і памясьціў іх у доме старожы, і жывіў іх, але ня ўходзіў да іх. Гэтак яны былі замкнёныя да дня сьмерці свае ў удовіным жыцьцю.

 

И егда прииде царь въ Ерусалим до дому своего, позвалъ десть менъшиць своих, имже былъ повелел хранити двора своего, и далъ е стеречи, давши имъ пищу и одежу; и не пребывалъ естъ с ними, но были замкнены до дня смерти их, яко вдовици живуще.

І сказаў Давід Амасе: «Згукай да мяне Юдэяў за тры дні і сам стань сюды».

 

Тогда рече царь ко Амасе: «Съзови ми всехъ мужей Іюдиныхъ ко дню третіему, и самъ буди при томъ».

І пайшоў Амаса згукаць Юдэяў, але задлякаўся.

 

И иде Амаса созвати мужей Іюдиныхъ по повелению цареву, и былъ естъ там должей надъ выреченый день ему от царя.

Тады Давід сказаў Авішаю: «Цяпер наробе нам ліха Шэва Біхранок болей, чымся Аўсалом; вазьмі ты служцоў спадара свайго і пажаніся за ім, каб ён не знайшоў сабе ўмацаваных местаў і ня ўцёк ад ачоў нашых».

 

Рече же Давыдъ ко Ависаи: «Се, ныне более насъ заклопотит Севай, сынъ Вохринъ, нежели Авесалом.a Протожъ поимя с собою отроки господина своего и жени за нимъ, поки не внидеть въ места крепкая и утечеть намъ».

І вышлі за ім людзі Ёававы а Херэфеі а Пелефеі а ўсі харобрыя, і пайшлі зь Ерузаліму гнацца за Шэваю Біхранком.

 

Тогда шли суть с нимъ мужи Іоавови, стрельци и щитники, и вси мужи сильнии вышли суть з Ерусалима, абы гонили Севаа, сына Вохрина.

І як яны былі ля вялікага каменя, каторы ў Ґівеоне, то Амаса прышоў да іх. Ёаў быў паперазаўшыся, адзеўшыся ў вадзецьце свае, і на ім паперазаны меч, прымацаваны да сьцягна ў похве, каторы лёгка выходзіў зь яе і ўходзіў.

 

И внегда беша въ Гаваоне, у каменя великаго, се, Амаса стретился с ними. Іоавъ пакъ воевода былъ естъ в сукни, отягненой въ меру поставы своея, и в ней имелъ повешеную деку, в ножнах у лядвей, вделану и сковану такъ, иже просто могла исторгнена быти ко ударению.

І сказаў Ёаў Амасе: «Як маешся, браце мой?» І схапіў Ёаў праваю рукою Амасу за бараду, каб пацалаваць яго.

 

И приступивши Іоавъ ко Амасе, рече ему: «Здравъ буди, брате мой!» И держа правою рукою за браду Амасу, якобы цалуя его;

Амаса ж не сьцярогся мяча, бытага ў Ёава ў руццэ; і гэты выцяў яго ім пад пятую скабу, і выпалі патрыхі ягоныя на зямлю, і не паўтарыў вытня, і ён памер. Ёаў а Авішай, брат ягоны, пагналіся за Шэваю Біхранком.

 

Амаса же не тямил естъ деки, юже имеаше Іоавъ, — и ударилъ и у бокъ, иже выплынули чрева его на землю, и умре ту;b и не приложи вдругое ударити его. Потомъ пакъ Іоавъ и Ависаи, братъ его, гонили суть Севаа, сына Вохрина.

Адзін ізь дзяцюкоў Ёававых стаяў над Амасаю і гукаў: «Тый, хто прыяў Ёаву і хто належа да Давіда, ідзі за Ёавам!»

 

Неции же от мужей Іоавовыхъ, позаставившися у тела Амасова, рекли суть: «Се той естъ Амаса, онже хотелъ был у Давыда быти воеводою на месте Іоавове».

Амаса ж качаўся ў крыві сярод гасьцінца; і тый чалавек, абачыўшы, што ўвесь люд прыпыняецца над ім, сьцягнуў Амасу з гасьцінца на поле і накінуў на яго адзецьце, бо ён бачыў, што кажны, праходзячы, прыпыняўся над ім.

 

Лежал же естъ Амаса въ крови, стоптаный, посреди путя. И узревъ сее единый мужъ, иже поставають вси людие, абы погледели на Амасуc, отвлече его с путя на поле и прикрилъ и плащемъ, да бы не оставалися идущие для его.

Як ён быў сьцягнены з гасьцінца, то ўвесь люд Ізраельскі пайшоў за Ёавам гнацца за Шэваю Біхранком.

 

И внегда отвлекалъ его на страну, шли суть вси мужи за Іоавомъ, гоняще Севаа, сына Вохрина.

А ён прайшоў пераз усі плямёны Ізраельскія аж да Авелу і Веф-Мааху і пераз увесь Берым; і зьбіраліся і йшлі таксама за ім.

 

Севай пак ходилъ естъ по всехъ племенахъ Израилевыхъ, даже до Авеля-града и до Вех-Мафа, и вси мужи избраннии собралися суть к нему.

І прышлі й абляглі яго ўв Авеле Беф-Маасе; і насыпалі вал перад местам, і прыступілі да сьцяны, і ўсі людзі, бытыя зь Ёавам, сілаваліся, каб паваліць сьцяну.

 

Приидоша же Іоавъ с войскомъ и облягоша их во граде Авели и въ Вех-Мафе; и окопали град валми крепкими, и обсяденъ бысть градъ, людие пакъ вси, иже были со Іоавомъ, уготовалися сказити стены градовы.

І закрычэла адна разумная жонка ізь сьцяны места: «Паслухайце, паслухайце, кажыце, калі ласка, Ёаву, каб ён падыйшоў сюды, і я пагутару зь ім».

 

И возъпи жена мудрая из града, глаголюще: «Слышите, слышите! Поведите Іоавови, да приступить семо, и буду молвити с нимъ».

І дабліжыўся да яе Ёаў, і сказала жонка: «Ці ты Ёаў?» І сказаў: «Я». Яна сказала: «Паслухай словаў служэбкі свае». І сказаў ён: «Слухаю».

 

И внегда приступилъ к ней Іоавъ, рече ему: «Ты ли еси Іоавъ?» Онже отвеща: «Азъ есмъ». И глагола к нему сице: «Слухай словъ рабы твоея». Он же рече: «Слухаю».

Яна сказала: «Уперад гукалі, кажучы: "Папытайцеся, папытайцеся ўв Авеле"; і гэтак канчалі.

 

И она паки рече: «Слова такова рекали сут въ старыхъ приповестяхъ: “Пытает ли ся кто о чемъ, да идеть и пытается во граде Авели”, и проспеет ему.

Я із супакойных, верных Ізраеля; а ты хочаш зьнішчыць места, ды маці ў Ізраелю. Нашто табе бурыць спадак СПАДАРОЎ?»

 

Азъ убо есмъ, иже отповеди даю правые людемъ Ізраилевымъ; ты же хощеши градъ сказити и разрушити матку во Ізраили. И прочто казиши достоание Божие?»

І адказаў Ёаў, і сказаў: «Крый Божа, крый Божа, каб я праглынуў альбо зьнішчыў!

 

Отвеща к ней Іоавъ и рече: «Отступи сее, отступи сее от мене, не кажу и ни разрушаю!

Гэта ня так; але чалавек із гары Яхрэмавае, наймя Шэва Біхранок, падняў руку сваю на караля, на Давіда; выдайце імне яго аднаго, і я адступлю ад места». І сказала жонка Ёаву: «Вось, галава ягоная будзе кінена табе ізь сьцяны».

 

И не естъ такъ, якоже глаголеши, но человекъ от горы Ефраим, именемъ Севай, сынъ Вохрин, воздвиже руку свою на господина моего, царя Давыда. Выдайте намъ того самого, и скоро отступимъ от града». И рече жена къ Іоаву: «Се, глава его будет тобе спущена съ стены градовы».

І пайшла жонка да ўсяго люду із сваім розумам; і адцялі галаву Шэву Біхранку, і кінулі Ёаву. Тады затрубіў у рог, і разышліся ад места ўсі па сваіх буданох; Ёаў жа зьвярнуўся да Ерузаліму да караля.

 

Тогда иде жена и глагола ко всем людемъ мудре, они же, усекнувши главу Саваеви, сыну Вохрину, спустили ю Іоаву. И той затруби въ трубу, і от[ъ] идоша от града, и иде единый каждый на место свое; Іоавъ же навратися къ царю въ Ерусалимъ.

І быў Ёаў над усім войскам Ізраельскім, а Веная Егоядзёнак — над Херэфеямі а над Пелефеямі;

 

И былъ естъ Іоавъ воеводою надо всимъ войскомъ Ізраилевымъd. Ваания же, сын Іоадовъ, былъ надъ стрельцами и надъ щитниками;

Адорам — над падачкамі; Ясапат Агілудзёнак — летапісьменьнік;

 

и Адурамъ былъ естъ надъ даньми царевыми, а Езофатъ, сынъ Ахилюдов, былъ надъ тыми, ониже летописци писали сут;

Шэва — пісар; Садок а Авафар — сьвятары;

 

Сива же былъ ест канцлерем, а Садохъ и Авиафаръ были суть ереи; 26 Гирамъ пакъ Гирахитский былъ ест славный у Давыда.

Таксама й Іра Яіранін быў служцом у Давіда.