2 царстваў 20 разьдзел

 

 

І быў там нейкі чалавек Бэліяла на імя Шэва, сын Біхры, Бэн’ямінец. Ён затрубіў у рог і сказаў: «Ня маем мы часткі з Давідам, ані спадчыны з сынам Есэя! Ізраіль, [ідзі] ў намёты свае!»

 

Сталося пак тогда, иже был ту, межи сынми Ізраилевыми, мужъ безаконен, именем Севай, сынъ Вохринъ, мужъ зъ роду Еминиина; и затрубилъ в трубу, и рече: «Несть намъ доли съ Давыдом и ни достоания с сыном Иесеовым! Навратитеся, людие Ізраилевы, в домы своя».

І ўсе людзі Ізраілю адыйшлі ад Давіда [і пайшлі] за Шэваю, сынам Біхры. А людзі Юды засталіся пры валадару сваім ад Ярдану аж да Ерусаліму.

 

И отступиша вси мужи Ізраилевы от Давыда, а наследоваша Саваа, сына Вохрина; мужи пакъ Іюдины присташа къ царю своему и идоша с нимъ от Іоръдана даже и до Ерусалима.

І прыйшоў валадар у дом свой у Ерусаліме, і ўзяў валадар дзесяць наложніцаў, якіх пакідаў пільнаваць дом, і памясьціў іх у дом пад вартай, і забясьпечваў іх [усім], але больш да іх не прыходзіў, і былі яны ўвязьненыя аж да дня сьмерці сваёй, быццам удовы пры жыцьці [мужа].

 

И егда прииде царь въ Ерусалим до дому своего, позвалъ десть менъшиць своих, имже былъ повелел хранити двора своего, и далъ е стеречи, давши имъ пищу и одежу; и не пребывалъ естъ с ними, но были замкнены до дня смерти их, яко вдовици живуще.

І сказаў валадар Амасе: «Скліч да мяне ўсіх мужчынаў Юды на трэці дзень, а ты стань тут».

 

Тогда рече царь ко Амасе: «Съзови ми всехъ мужей Іюдиныхъ ко дню третіему, и самъ буди при томъ».

І пайшоў Амаса, каб склікаць людзей Юды, і замарудзіў на вызначаны час, які быў яму прызначаны.

 

И иде Амаса созвати мужей Іюдиныхъ по повелению цареву, и былъ естъ там должей надъ выреченый день ему от царя.

І сказаў Давід Абішаю: «Цяпер Шэва, сын Біхры, горшы для нас, чым Абсалом. Ты зьбяры слугаў гаспадара свайго і дагані яго, каб не знайшоў ён сабе гораду ўмацаванага і ня ўцёк перад вачыма нашымі».

 

Рече же Давыдъ ко Ависаи: «Се, ныне более насъ заклопотит Севай, сынъ Вохринъ, нежели Авесалом.a Протожъ поимя с собою отроки господина своего и жени за нимъ, поки не внидеть въ места крепкая и утечеть намъ».

І пайшлі з ім людзі Ёава, Керэты, і Пэлеты, і ўсе волаты. І выйшлі яны з Ерусаліму даганяць Шэву, сына Біхры.

 

Тогда шли суть с нимъ мужи Іоавови, стрельци и щитники, и вси мужи сильнии вышли суть з Ерусалима, абы гонили Севаа, сына Вохрина.

Яны былі каля вялікага камяня, які ў Гібэоне, калі выйшаў насустрач ім Амаса. А Ёаў быў узброены, і на сьцёгнах ягоных на поясе вісеў меч у похвах, які зручна ўваходзіў і выходзіў.

 

И внегда беша въ Гаваоне, у каменя великаго, се, Амаса стретился с ними. Іоавъ пакъ воевода былъ естъ в сукни, отягненой въ меру поставы своея, и в ней имелъ повешеную деку, в ножнах у лядвей, вделану и сковану такъ, иже просто могла исторгнена быти ко ударению.

І сказаў Ёаў Амасе: «Ці супакой у цябе, браце мой?» І ўзяў Ёаў Амасу правай рукой за бараду, каб пацалаваць яго.

 

И приступивши Іоавъ ко Амасе, рече ему: «Здравъ буди, брате мой!» И держа правою рукою за браду Амасу, якобы цалуя его;

І Амаса не заўважыў мяча ў другой руцэ Ёава, а [Ёаў] ударыў ім у жывот ягоны, і нутро ягонае вылілася на зямлю, і ўжо не паўтарыў [удару]. І той памёр. А Ёаў і брат ягоны Абішай перасьледавалі Шэву, сына Біхры.

 

Амаса же не тямил естъ деки, юже имеаше Іоавъ, — и ударилъ и у бокъ, иже выплынули чрева его на землю, и умре ту;b и не приложи вдругое ударити его. Потомъ пакъ Іоавъ и Ависаи, братъ его, гонили суть Севаа, сына Вохрина.

І адзін са слугаў Ёава затрымаўся, і сказаў: «Хто прыхільны Ёаву і хто за Давіда, [няхай ідз з Ёавам!»

 

Неции же от мужей Іоавовыхъ, позаставившися у тела Амасова, рекли суть: «Се той естъ Амаса, онже хотелъ был у Давыда быти воеводою на месте Іоавове».

А Амаса ляжаў скрываўлены сярод гасьцінца. І ўбачыў той чалавек, што людзі спыняюцца, і перацягнуў Амасу з гасьцінца на поле, і накрыў яго вопраткай, бо бачыў, што ўсе, якія праходзяць, спыняюцца каля яго.

 

Лежал же естъ Амаса въ крови, стоптаный, посреди путя. И узревъ сее единый мужъ, иже поставають вси людие, абы погледели на Амасуc, отвлече его с путя на поле и прикрилъ и плащемъ, да бы не оставалися идущие для его.

І калі ён прыняў Амасу з гасьцінца, кожны чалавек пайшоў за Ёавам у пагоню за Шэваю, сынам Біхры.

 

И внегда отвлекалъ его на страну, шли суть вси мужи за Іоавомъ, гоняще Севаа, сына Вохрина.

І прайшоў Ёаў праз усе калены Ізраіля аж да Абэль-Бэт-Маахі. І ўсе [сыны] Бээры сабраліся і пайшлі за ім.

 

Севай пак ходилъ естъ по всехъ племенахъ Израилевыхъ, даже до Авеля-града и до Вех-Мафа, и вси мужи избраннии собралися суть к нему.

І вось, прыйшлі яны, і абляглі [Шэву] ў Абэль-Бэт-Маасе, і насыпалі вал кругом гораду, і сталі перад мурам. І ўвесь народ, якія [быў] з Ёавам, намагаўся разбурыць муры.

 

Приидоша же Іоавъ с войскомъ и облягоша их во граде Авели и въ Вех-Мафе; и окопали град валми крепкими, и обсяденъ бысть градъ, людие пакъ вси, иже были со Іоавомъ, уготовалися сказити стены градовы.

І нейкая разумная жанчына з гораду закрычала: «Слухайце, слухайце! Скажыце Ёаву, няхай ён падыйдзе сюды, і я пагавару з ім».

 

И возъпи жена мудрая из града, глаголюще: «Слышите, слышите! Поведите Іоавови, да приступить семо, и буду молвити с нимъ».

І ён наблізіўся да яе, і сказала жанчына: «Ці ты Ёаў?» Ён сказаў: «Я». І яна сказала яму: «Паслухай, што скажа служка твая». Ён сказаў: «Слухаю».

 

И внегда приступилъ к ней Іоавъ, рече ему: «Ты ли еси Іоавъ?» Онже отвеща: «Азъ есмъ». И глагола к нему сице: «Слухай словъ рабы твоея». Он же рече: «Слухаю».

І сказала яна, кажучы: «Даўней так гаварылі: “Няхай спытаюцца ў Абэлі”, і так скончвалі [справу].

 

И она паки рече: «Слова такова рекали сут въ старыхъ приповестяхъ: “Пытает ли ся кто о чемъ, да идеть и пытается во граде Авели”, и проспеет ему.

Я — мірны і верны [горад] у Ізраілі, а ты хочаш усьмерціць горад і [зруйнаваць] маці [гарадоў] Ізраіля. Навошта ты нішчыш спадчыну ГОСПАДА?»

 

Азъ убо есмъ, иже отповеди даю правые людемъ Ізраилевымъ; ты же хощеши градъ сказити и разрушити матку во Ізраили. И прочто казиши достоание Божие?»

І адказаў Ёаў, і сказаў: «Далёка, далёка гэта ад мяне, каб я разбураў або нішчыў.

 

Отвеща к ней Іоавъ и рече: «Отступи сее, отступи сее от мене, не кажу и ни разрушаю!

Ня ў гэтым справа. Вось, чалавек з гары Эфраіма, Шэва, сын Біхры, імя ягонае, падняў руку сваю на валадара Давіда. Выдайце яго, і я адыйду ад гораду». І сказала жанчына Ёаву: «Вось, галава ягоная будзе перакінута табе праз мур».

 

И не естъ такъ, якоже глаголеши, но человекъ от горы Ефраим, именемъ Севай, сынъ Вохрин, воздвиже руку свою на господина моего, царя Давыда. Выдайте намъ того самого, и скоро отступимъ от града». И рече жена къ Іоаву: «Се, глава его будет тобе спущена съ стены градовы».

І выйшла яна да ўсяго народу з мудрасьцю сваёй, і адсеклі галаву Шэвы, сына Біхры, і кінулі яе Ёаву. І ён затрубіў у рог, і адыйшлі ад гораду кожны ў намёт свой. А Ёаў вярнуўся ў Ерусалім да валадара.

 

Тогда иде жена и глагола ко всем людемъ мудре, они же, усекнувши главу Саваеви, сыну Вохрину, спустили ю Іоаву. И той затруби въ трубу, і от[ъ] идоша от града, и иде единый каждый на место свое; Іоавъ же навратися къ царю въ Ерусалимъ.

І Ёаў [быў ]над усім войскам Ізраіля, а Бэная, сын Егаяды — над Керэтамі і Пэлетамі,

 

И былъ естъ Іоавъ воеводою надо всимъ войскомъ Ізраилевымъd. Ваания же, сын Іоадовъ, былъ надъ стрельцами и надъ щитниками;

Аданірам — над зборам даніны; Язафат, сын Ахілюда — канцлер,

 

и Адурамъ былъ естъ надъ даньми царевыми, а Езофатъ, сынъ Ахилюдов, былъ надъ тыми, ониже летописци писали сут;

Шэва — пісар, Цадок і Абіятар — сьвятары.

 

Сива же былъ ест канцлерем, а Садохъ и Авиафаръ были суть ереи; 26 Гирамъ пакъ Гирахитский былъ ест славный у Давыда.

І таксама Іра з Яіру быў святаром у Давіда.