2 царстваў 9 разьдзел

 

 

І сказаў Давід: «Ці застаўся яшчэ хто з дому Саўла, бо я зьяўлю міласэрнасьць яму дзеля Ёнатана?»

 

Глагола же Давыдъ: «Остал ли естъ кто живъ з роду Саулова, да учиню с нимъ милосердие Енафы ради?»

А з дому Саўла [застаўся] адзін слуга на імя Цыва. І паклікалі яго да Давіда, і валадар сказаў яму: «Ці ты Цыва?» Ён сказаў: «Слуга твой».

 

И былъ ест ту рабъ от дому Саулова, именемъ Сиба; и призва его царь Давыдъ к собе, и рече ему: «Ты ли еси Сиба?» Он же отвеща: «Азъ есмъ, рабъ твой».

І сказаў валадар: «Ці застаўся яшчэ хто з дому Саўла, каб я зьявіў яму міласэрнасьць Божую?» І сказаў Цыва валадару: «Яшчэ [застаўся] сын Ёнатана, хворы на ногі».

 

И рече царь: «Осталъ ли же естъ кто живъ з роду Саулова, да учиню с нимъ милосердие Божие?» Отвеща Сиба царю: «Осталъ естъ сынъ Енафовъ, хромый ногами».

І сказаў яму валадар: «Дзе ён?» А Цыва сказаў валадару: «Вось, ён у доме Махіра, сына Аміэля, у Лёдэбары».

 

И рече царь: «Игде естъ?» Рече Сиба къ царю: «Се, ест в доме Махирове, сына Амихелова, въ Лодобаре».

І валадар Давід паслаў па яго, і ўзяў яго з дому Махіра, сына Аміэля, з Лёдэбару.

 

И послалъ естъ царь Давыдъ, и взял его з дому Махирова, сына Амилехова, от Лодобара.

І прыйшоў Мэфібашэт, сын Ёнатана, сына Саўла, да Давіда, і ўпаў на аблічча сваё, і пакланіўся. І сказаў Давід: «Мэфібашэт». Ён сказаў: «Вось слуга твой».

 

Внегда же прииде Мифивозефъ, сынъ Енафинъ, сына Саулова, къ царю Давыду, поклонися и паде на лице свое предъ царемъ на землю. И рече Давыдъ: «Мифивозефе!» Он же рече: «Азъ есмъ, рабъ твой».

І сказаў яму Давід: «Ня бойся, бо я зьяўлю табе міласэрнасьць дзеля Ёнатана, бацькі твайго, і я зьвярну табе ўсе палі Саўла, бацькі твайго, і ты будзеш есьці хлеб са стала майго заўсёды».

 

Рече к нему Давыдъ: «Не бойся, яко чиняй учиню милосердие с тобою Енафы ради, отца твоегоa, и навращу тобе вся поля Саулова, деда твоего; ты пак будеши ясти хлебъ за столомъ моимъ всегдаb».

І той пакланіўся, і сказаў: «Хто ж [ёсьць] слуга твой, што ты зьвярнуў увагу на здохлага сабаку, такога, як я».

 

Он же поклонився ему, и подяковал, и рече: «Кто есмъ я, рабъ твой, понеже возрел еси, якобы на пса мертваго, на мя?»

І паклікаў валадар Цыву, слугу Саўла, і сказаў яму: «Усё тое, што належала Саўлу і ўсяму дому ягонаму, я перадаю сыну гаспадара твайго.

 

Тогда возвалъ царь Сибу, раба Саулова, и рече к нему: «Все имение, еже бе Саулово, и весь домъ его дахъ сыну господина твоего;

І будзеш яму служыць на ральлі ты, і сыны твае, і слугі твае, і будзеш прынось [плады], і будзе хлеб у сына гаспадара твайго, і ён будзе есьці [яго]. І Мэфібашэт, сын гаспадара твайго, будзе есьці заўсёды хлеб са стала майго». А Цыва меў пятнаццаць сыноў і дваццаць слугаў.

 

сего для делай землю господина твоего ты, и сынове твои, и слузи твои, и приноси потребы и живность сыну господина своего Мифивозефа, да будеть кормлен. Мифивозефъ же, сынъ бывшего господина твоего, будеть ести всегда хлебъ за столомъ моимъ». Беша пакъ у Сибы пятьнадесеть сыновъ и двадесеть слугъ.

І сказаў Цыва валадару: «Як загадаў гаспадар мой, валадар, слузе твайму, так і зробіць слуга твой». І Мэфібашэт еў са стала [Давіда], як адзін з сыноў валадара.

 

И рече Сиба къ царю: «Якоже повелел еси, господи мой царю, рабу своему, тако и учинить рабъ твой, а Мифивозеф будеть ясти хлебъ на столе твоем, яко единъ от сыновъ царских».

Мэфібашэт меў сына малога на імя Міха. І ўсе, што жылі ў доме Цывы, былі слугамі ў Мэфібашэта.

 

Имеаше же Мифивозеф сына малого, именем Миху, и вся родина Сибова служила ест Мифивозефови.

І жыў Мэфібашэт у Ерусаліме, бо ён заўсёды еў са стала валадарскага. А быў ён кульгавы на абедзьве нагі.

 

И живяше Мифивозеф въ Ерусалиме, и от стола царева ядаше всегда; и бе хром на обе нозе.