2 царстваў 11 разьдзел

 

 

І сталася праз год, у час, калі валадары выходзяць [на войны], Давід выправіў Ёава і слугаў сваіх з ім, і ўсяго Ізраіля, і яны спустошылі сыноў Амона і абляглі Раббу. А Давід застаўся ў Ерусаліме.

 

a И бысть по единомъ лете того часу, внегда имають обычай цареве выеждяти на войну, послалъ естъ Давыдъ Іоава-воеводу и слуги своя с нимъ, и всехъ людей Ізраилевыхъ, и казиша землю сыновъ Аммоновыхъ, и облегоша градъ Раввафъ; Давыдъ же остался ест въ Ерусалиме.

І сталася вечарам, што Давід падняўся з ложку свайго і шпацыраваў на даху дома валадарскага. І ўбачыў ён з даху жанчыну, якая мылася, а жанчына была вельмі прыгожая.

 

И внегда сия быша, пригодилося естъ единого дня, иже въстал Давыдъ с ложа своего, на немже спаше ополудни, и прохожевашеся по полате дому царского, и узрел жену противу полаты, а она умыветь собе нозе на сеняхъ своих; и была естъ жена красна вельми.

І валадар паслаў выведаць, што гэта за жанчына. І сказалі яму, што гэта Батшэва, дачка Эліяма, жонка Урыі Хета.

 

И послал царь испытати, что то ест за жена. И поведели ему, иже естъ Версавея, дщера Велиамова, жена Уриина Ефейскаго.

І паслаў Давід пасланцоў, і ўзяў яе. І яна пайшла да яго, і ён спаў з ёю. І яна ачысьцілася ад нячыстасьці сваёй, і вярнулася ў дом свой.

 

Тогда послал Давыдъ слугы своя по нее и взя ю; она же внегда пришла естъ к нему, ляже с нею. И в той жъ часъ очистися от нечистоты своея, и навратися в домъ свой, заченши сына.

І зачала тая жанчына, і паслала яна, і паведаміла валадару, і сказала: «Я цяжарная».

 

И потомъ послала и возвестила Давыду, глаголюще: «Се, зачала есмъ».

І паслаў Давід да Ёава: «Пашлі да мяне Урыю Хета». І паслаў Ёаў Урыю Хета да Давіда.

 

И послал Давыдъ ко Іоаву, воеводе своему, глаголя: «Отпусти ко мне Урию Ефейскаго». И отпустил естъ Іоавъ Урию къ Давыду.

І прыйшоў Урыя да [Давіда], і Давід спытаўся пра справы Ёава і народу, і пра падзеі вайны.

 

И прииде Урия къ Давыду, и пыталъ его Давыдъ, яко ся дееть у войще и что чинить доброго Іоавъ и люди его.

І сказаў Давід Урыі: «Ідзі ў дом свой, і памый ногі твае». І выйшаў Урыя з дому валадарскага, а за ім панесьлі яму стравы ад валадара.

 

И потомъ рече Давыдъ ко Урии: «Иди жъ ныне в домъ свой и умый собе нозе». И выйде Урия з дому царева, и послалъ за нимъ царь от стола своего ясти.

Але Урыя лёг спаць пры дзьвярах дому валадара з усімі слугамі гаспадара свайго і не пайшоў у дом свой.

 

И спалъ ест тую нощъ Урия предъ враты дому царева съ иными слугами господина своего, и не внииде в домъ свой.

І паведамілі Давіду, кажучы: «Урыя не пайшоў у дом свой». І сказаў Давід Урыі: «Ці ж ты не прыйшоў з дарогі? Чаму ж не заходзіш у дом твой?»

 

И возвестиша Давыдови, иже не входилъ ест Урия в домъ свой. Рече же Давыдъ къ Урии: «Се, с путя далекого пришолъ еси. Прочто не шолъ есь в домъ свой спати?»

І сказаў Урыя Давіду: «Каўчэг, Ізраіль і Юда жывуць у буданах, і гаспадар мой Ёаў, і слугі гаспадара майго разлажыліся табарам на абліччы поля, а я пайду ў дом свой есьці і піць, і спаць з жонкай? Як жывы ты і як жывая душа твая, гэтага я не зраблю»

 

Отвеща Урия къ Давыду: «Кивотъ Божий, і людие Ізраилевы, и людие Іюдины живуть на поли въ станехъ, и господинъ мой Іоавъ, и слузи господина моего на голой земли лежать. Яко жъ пакъ я имамъ вниити въ домъ свой, ясти, и пити, и спати съ женою моею? Тако буди ты здравъ, господи мой царю, и тако будь жива душа твоя, яко не учиню сего».

І сказаў Давід Урыі: «Застанься тут сёньня, а заўтра я адпушчу цябе». І застаўся Урыя ў Ерусаліме на той дзень, і на другі.

 

Рече паки Давыдъ къ Урии: «Пребуди жъ у мене еще днесь и за утра отпущу тебеb до войска». И осталъ ест Урия въ Ерусалиме той день и другый.

І паклікаў яго Давід, і ён еў перад абліччам ягоным, і піў, і напаіў яго. І выйшаў ён увечары, і спаў на посьцілцы сваёй між слугаў гаспадара свайго, а ў дом свой не пайшоў.

 

Тогда поялъ его Давыдъ, абы елъ и пилъ с нимъ, и упоилъ его; он же, вышедши от царя увечеръ, по тому жъ спалъ естъ съ слугами господина своего предъ домомъ царевымъ, яко и первей, а до дому своего не вшолъ естъ.

І раніцаю напісаў Давід ліст да Ёава, і паслаў праз Урыю.

 

И внегда было рано, написалъ Давыд листъ ко Іоавови и послалъ и Уриею,

А ў лісьце ён напісаў, кажучы: «Пастаўце Урыю там, дзе будзе найцяжэйшы бой, і адыйдзіцеся ад яго, каб быў ён паранены і загінуў».

 

тако пиша: «Поставте Урию напредъ, ту, гдежъ найболей ополчаются и биются врази, и утечите от него, да убиють и».

І Ёаў агледзеў горад, і паставіў Урыю ў месцы, пра якое ведаў, што там ваяры адважныя.

 

Тогда Іоавъ, добывая града, повелелъ естъ стояти Урии противъ тому месту, от негоже найболей и найсильней стреляли.

І выйшлі з гораду людзі, і ваявалі супраць Ёава. І былі забітыя ў народзе слугі Давіда, і загінуў таксама Урыя Хет.

 

И вышедши з града, мужи силнии бишеся съ Іоавом, и побили суть немало от слугъ Давыдовых; и Урию с ними убили.

І паслаў Ёаў паведаміць Давіду ўсе падзеі бою гэтага.

 

И послалъ ест Іоавъ къ Давыду, абы возвестил ему о поражце той.

І загадаў ён весьніку, кажучы: «Калі ты скончыш расказваць валадару пра ўсе падзеі бою гэтага,

 

И приказал послу, глаголя: «Внегда повеси вси речи, еже ся стали, и яко поражены суть наши,

і ўбачыш, што валадар разгневаўся, і ён скажа табе: “Чаму вы так блізка пад горад падыходзілі ваяваць? Ці вы ня ведалі, што з муроў будуць страляць у вас?

 

узриш ли ж царя, а он ся гневает, и речет ли к тобе: “Почто есте близко к стене приступали, еда ли не весте, иже с стены вельми стреляют и кидают?

Хто забіў Абімэлеха, сына Еруббаала? Ці ж не жанчына, якая скінула на яго з муру камень млынавы, і ён памёр у Тэбэцы? Чаму вы падыходзілі пад мур?” І ты скажы: “Слуга твой Урыя Хет згінуў таксама”».

 

Кто забил Авимелеха, сына Еровоалева? Не жена ли кинула на нь кусъ жернова и убила его въ Тевисе?c Прото чему есте приступали къ стене?”, речеш к нему: “Теже і Урия, рабъ твой, убит ест”».

І пайшоў пасланец, і прыйшоў, і паведаміў Давіду ўсё, з чым паслаў яго Ёаў.

 

Тогда иде посолъ, и пришедши, возвести Давыдови вся бывшая, якоже повеле ему Іоавъ.

І сказаў пасланец Давіду: «Яны мелі перавагу над намі, і яны выйшлі супраць нас у поле, але мы змагаліся з імі аж да брамы [гораду].

 

И рече посолъ къ Давыду: «Много было мужей во граде, и выбежали на насъ на поле; и мы, собравшися, гнахомся за ними даже до вратъ градовыхъ.

І лучнікі стралялі ў слугаў тваіх стрэламі з муру, і загінулі слугі валадара, і слуга твой Урыя Хет загінуў таксама».

 

Стреляху же на насъ ис стены градовы, и умерли суть неции от слугъ твоихъ, и Урия теже убитъ естъ».

І сказаў Давід пасланцу: «Так скажы Ёаву: “Няхай ня будзе ў вачах тваіх тое, што сталася, бо меч дасягае раз таго, другі раз іншага. Будзь мужны ў вайне супраць гораду і зьнішчы яго”. І ты падбадзёр яго».

 

Отвеща Давыдъ послу: «Тако речеши Іоаву: “Да тя не печалить сее, понеже различные бывають пригоды въ бои, иногды того, а иногды иного убивает оружие. Укрепи воины твоя на градъ той, да бы сказили и, и дай имъ напомянутие доброе”».

І пачула жонка Урыі, што загінуў Урыя, муж ейны, і плакала па чалавеку сваім.

 

И слышала естъ жена Уриина, яко убиенъ бысть мужъ ея, и плакася по нем.

Пасьля заканчэньня жалобы паслаў Давід, і ўзяў яе ў дом свой, і сталася яна жонкай ягонай, і нарадзіла яму сына. Але была кепскай у вачах ГОСПАДА справа гэтая, якую ўчыніў Давід.

 

И егда было по плачу, послалъ по нее Давыдъ и взялъ ю до дому своего; и бысть ему жена, и породила естъ ему сына. И не полюбилося тое Господу Богу, еже учинилъ Давыдъ.