2 царстваў 11 разьдзел

 

 

І было за год, у тым часе, як выходзяць каралі, што Давід паслаў Ёава а слугаў сваіх ізь ім а ўсіх Ізраелцаў, і яны зьнішчылі сыноў Амонавых, і абляглі Раўву; Давід жа заставаўся ў Ерузаліме.

 

a И бысть по единомъ лете того часу, внегда имають обычай цареве выеждяти на войну, послалъ естъ Давыдъ Іоава-воеводу и слуги своя с нимъ, и всехъ людей Ізраилевыхъ, и казиша землю сыновъ Аммоновыхъ, и облегоша градъ Раввафъ; Давыдъ же остался ест въ Ерусалиме.

Аднойчы адвячоркам, Давід, устаўшы з пасьцелі свае, праходжаваўся па страсе каралеўскага дому, і абачыў із страхі жонку, каторая мылася; а тая жонка была вельма пазорная.

 

И внегда сия быша, пригодилося естъ единого дня, иже въстал Давыдъ с ложа своего, на немже спаше ополудни, и прохожевашеся по полате дому царского, и узрел жену противу полаты, а она умыветь собе нозе на сеняхъ своих; и была естъ жена красна вельми.

І паслаў Давід, і распытаўся праз жонку. І сказалі: «Ці гэта не Батшэва Елямішка, жонка Уры Гэціча?»

 

И послал царь испытати, что то ест за жена. И поведели ему, иже естъ Версавея, дщера Велиамова, жена Уриина Ефейскаго.

І паслаў Давід пасланцоў, і ўзяў яе, і яна прышла да яго, і ён ляжаў ізь ёю. І яна ачысьцілася ад нечысьці свае, і зьвярнулася да дому свайго.

 

Тогда послал Давыдъ слугы своя по нее и взя ю; она же внегда пришла естъ к нему, ляже с нею. И в той жъ часъ очистися от нечистоты своея, и навратися в домъ свой, заченши сына.

І зацяжарыла жонка гэна, і паслала, і наказала Давіду, і сказала: «Я цяжарная».

 

И потомъ послала и возвестила Давыду, глаголюще: «Се, зачала есмъ».

І паслаў Давід Ёаву: «Прышлі да мяне Уру Гэціча». І паслаў Ёаў Уру да Давіда.

 

И послал Давыдъ ко Іоаву, воеводе своему, глаголя: «Отпусти ко мне Урию Ефейскаго». И отпустил естъ Іоавъ Урию къ Давыду.

І прышоў Ура да яго, і распытаў Давід, як маўся Ёаў, як маўся люд і як удавалася вайна.

 

И прииде Урия къ Давыду, и пыталъ его Давыдъ, яко ся дееть у войще и что чинить доброго Іоавъ и люди его.

І сказаў Давід Уры: «Зыйдзі двору й памый ногі свае». І вышаў Ура з дому каралеўскага, а за ім панесьлі й каралеўскую ежу.

 

И потомъ рече Давыдъ ко Урии: «Иди жъ ныне в домъ свой и умый собе нозе». И выйде Урия з дому царева, и послалъ за нимъ царь от стола своего ясти.

Але Ура ляжаў ля ўходу каралеўскага дому з усімі слугамі спадара свайго, і ня зышоў да дому свайго.

 

И спалъ ест тую нощъ Урия предъ враты дому царева съ иными слугами господина своего, и не внииде в домъ свой.

І паведамілі Давіду, кажучы: «Ня зышоў Ура да дому свайго». І сказаў Давід Уры: «Ці не з дарогі прышоў ты: чаму ж ты ня зышоў да дому свайго?»

 

И возвестиша Давыдови, иже не входилъ ест Урия в домъ свой. Рече же Давыдъ къ Урии: «Се, с путя далекого пришолъ еси. Прочто не шолъ есь в домъ свой спати?»

І сказаў Ура Давіду: «Скрыня а Ізраель а Юда жывуць у буданох, і спадар мой Ёаў і слугі спадара майго разьлягліся ў полю, а я ўвыйшоў бы ў дом свой есьці а піць а ляжаць із маёю жонкаю! клянуся тваім жыцьцём а жыцьцём душы твае, я гэтага не зраблю».

 

Отвеща Урия къ Давыду: «Кивотъ Божий, і людие Ізраилевы, и людие Іюдины живуть на поли въ станехъ, и господинъ мой Іоавъ, и слузи господина моего на голой земли лежать. Яко жъ пакъ я имамъ вниити въ домъ свой, ясти, и пити, и спати съ женою моею? Тако буди ты здравъ, господи мой царю, и тако будь жива душа твоя, яко не учиню сего».

І сказаў Давід Уры: «Будзь тут і на гэты вечар, а заўтра я адпушчу цябе». І быў Ура ў Ерузаліме гэты дзень і да заўтрага.

 

Рече паки Давыдъ къ Урии: «Пребуди жъ у мене еще днесь и за утра отпущу тебеb до войска». И осталъ ест Урия въ Ерусалиме той день и другый.

І гукнуў яго Давід, і еў Ура перад ім, і піў, і ўпаіў яго. Але ўвечары пайшоў спаць на пасьцелю сваю із слугамі СПАДАРА, а да дому свайго не пайшоў.

 

Тогда поялъ его Давыдъ, абы елъ и пилъ с нимъ, и упоилъ его; он же, вышедши от царя увечеръ, по тому жъ спалъ естъ съ слугами господина своего предъ домомъ царевымъ, яко и первей, а до дому своего не вшолъ естъ.

Нараніцы Давід напісаў ліст Ёаву і паслаў Урам.

 

И внегда было рано, написалъ Давыд листъ ко Іоавови и послалъ и Уриею,

І ён напісаў у лісьце, кажучы: «Прывядзіце Уру супроці цэнтру наймацнейшае бітвы і адступіцеся ад яго, і будзе забіты, і памрэць».

 

тако пиша: «Поставте Урию напредъ, ту, гдежъ найболей ополчаются и биются врази, и утечите от него, да убиють и».

І сталася, як Ёаў назіраў места, то пастанавіў ён Уру на такім месцу, праз каторае ведаў, што там харобрыя людзі.

 

Тогда Іоавъ, добывая града, повелелъ естъ стояти Урии противъ тому месту, от негоже найболей и найсильней стреляли.

І вышлі людзі месцкія, і ваявалі зь Ёавам, пала колькіх зь люду, із слугаў Давідавых; і памер таксама й Ура Гэціч.

 

И вышедши з града, мужи силнии бишеся съ Іоавом, и побили суть немало от слугъ Давыдовых; и Урию с ними убили.

І паслаў Ёаў, і наказаў Давіду праз усе што да вайны.

 

И послалъ ест Іоавъ къ Давыду, абы возвестил ему о поражце той.

І расказаў пасланцу, кажучы: «Як скончыш гукаць каралю ўсе праз вайну,

 

И приказал послу, глаголя: «Внегда повеси вси речи, еже ся стали, и яко поражены суть наши,

То будзе, калі загневаецца кароль і скажа табе: "Нашто вы дабліжыліся да места, каб ваяваць? Хіба вы ня ведалі, што ізь сьцяны будуць страляць на вас?

 

узриш ли ж царя, а он ся гневает, и речет ли к тобе: “Почто есте близко к стене приступали, еда ли не весте, иже с стены вельми стреляют и кидают?

Хто забіў Авімелеха Ерувешэфёнка? Ці ня жонка кінула на яго ізь сьцяны верхні жарнавы камень, і ён памер у Февецу? Чаму ж вы дабліжыліся да сьцяны?" тады ты скажы: "І слуга твой Ура Гэціч таксама памер"».

 

Кто забил Авимелеха, сына Еровоалева? Не жена ли кинула на нь кусъ жернова и убила его въ Тевисе?c Прото чему есте приступали къ стене?”, речеш к нему: “Теже і Урия, рабъ твой, убит ест”».

І пайшоў пасланец, і прышоў, і наказаў Давіду праз усе, дзеля чаго паслаў яго Ёаў.

 

Тогда иде посолъ, и пришедши, возвести Давыдови вся бывшая, якоже повеле ему Іоавъ.

І сказаў пасланец Давіду: «Перамагалі нас тыя людзі, і вышлі да нас у поле, і мы гналі іх аж да ўходу ў браму;

 

И рече посолъ къ Давыду: «Много было мужей во граде, и выбежали на насъ на поле; и мы, собравшися, гнахомся за ними даже до вратъ градовыхъ.

Тады стралялі стралцы на слугаў тваіх ізь сьцяны, і памерлі із слугаў каралёвых, і таксама слуга твой Ура Гэціч памер».

 

Стреляху же на насъ ис стены градовы, и умерли суть неции от слугъ твоихъ, и Урия теже убитъ естъ».

Тады сказаў Давід пасланцу: «Гэтак скажы Ёаву: "Хай ня будзе ліха ў ваччу тваім гэта, бо меч жарэць так і сяк; пасілі бітву сваю супроці места, і парухай яго". І асьмель яго».

 

Отвеща Давыдъ послу: «Тако речеши Іоаву: “Да тя не печалить сее, понеже различные бывають пригоды въ бои, иногды того, а иногды иного убивает оружие. Укрепи воины твоя на градъ той, да бы сказили и, и дай имъ напомянутие доброе”».

І пачула жонка Урынава, што памер Ура, муж ейны, і плакала па спадару сваім.

 

И слышала естъ жена Уриина, яко убиенъ бысть мужъ ея, и плакася по нем.

Як скончыўся час плачу, Давід паслаў і ўзяў яе да дому свайго, і яна стала яго жонкаю, і нарадзіла яму сына. І была ліхая гэтая справа ў ваччу СПАДАРОВЫМ, каторую зрабіў Давід.

 

И егда было по плачу, послалъ по нее Давыдъ и взялъ ю до дому своего; и бысть ему жена, и породила естъ ему сына. И не полюбилося тое Господу Богу, еже учинилъ Давыдъ.