2 царстваў 16 разьдзел
Другая кніга царстваў
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Як Давід крыху зышоў зь верху гары, і вось, Цыва, слуга Мефівошэфаў, наўпярэймы яму, з параю накладзеных аслоў, на іх жа дзьвесьце букаткаў хлеба, сто зьвязкаў разынкаў, сто зьвязкаў фіґаў і скураны мех ізь віном.
Внегда же мало поминулъ естъ Давыдъ гору Оливетскую, и се, указался ему Сиба, рабъ Мифивозефов, идяй противу ему со двема ослы, ониже несли суть на собе двесте бохановъ хлеба, и сто связковъ вина сухого, и седмъ крошенъ фокговъ, и два сосуды вина.
І сказаў кароль Цыве: «Што гэта ў цябе?» І адказаў Цыва: «Аслы дому каралеўскаму езьдзіць, хлеб а садавіна на ежу дзяцюком, а віно піць аслабелым на пустыні».
И рече царь Сибе: «Кому имають быти сии речи?» Отвеща Сиба: «Господине мой царю, ослове сии домашнии суть, да бы ехалъ на нихъ царь мой, хлебы же и фикги, абы ели отроци твои, и вино, да бы пили, естлі же кто изнеможеть на пустыни».
І сказаў кароль: «А йдзе сын спадара твайго?» І адказаў Цыва каралю: «Вось, ён застаўся ў Ерузаліме, бо казаў: "Цяпер дом Ізраеляў зьверне імне каралеўства айца майго"».
И рече царь: «Игде естъ ныне сынъ Енафинъ, господина твоего?» Отвеща Сиба царю: «Остал ест въ Ерусалиме, глаголя, иже “днесь навратит ми Господь Богъ царство отца моего надъ людьми Ізраилевыми”».
І сказаў Цыве: «Вось, табе ўсе, што ў Мефівошэфа». І адказаў Цыва, пакланіўшыся: «Няхай знайду ласку ў ваччу спадара майго караля!»
И рече царь къ Сибе: «Се тобе даю днесь все имение, еже имать Мифивозефъ». Рече к нему Сиба: «Молю ти ся, царю, да знайду милость предъ тобою!»
І прышоў кароль Давід да Багурыму, і вось, вышаў стуль чалавек з роду дому Саўлавага, наймя Шымей Ґеранок; ён, ішоўшы, ішоў і кляў,
Тогда иде царь Давыдъ путемъ даже до Гаурима, и се, исхождяше оттуду мужъ от племени Саулова, именемъ Семей, сын Еруовъ; и идучи, злоречил естa
І пушчаў каменьням на Давіда а на ўсіх слугаў караля Давіда; усі ж людзі а ўсі харобрыя былі з правага й зь левага боку.
и камение метал на Давыда и на всех слугъ его; вси же людие и вси воины шли суть около царя, по правой стране и по левой.
Гэтак гукаў Шымей, клінучы яго: «Адыходзь, адыходзь, мужу крыві і мужу Веляла!
И тако молвилъ естъ Семей, егда злоречилъ царю Давыду: «Изыйди ж, изыйди ж, мужу крови, мужу безакония!
СПАДАР абярнуў на цябе ўсю кроў дому Саўлавага, замест каторага ты загаспадарстваваў, і аддаў СПАДАР каралеўства ў рукі Аўсалома, сына твайго; і вось, ты ў бядзе, бо ты муж крыві».
Се, ныне воздалъ тобе Господь Богъ всю кровь дому Саулова! Яко насилиемъ еси взялъ царство его, протожъ и Господь отдалъ ест е в руце Авесалому, сыну твоему. Се, вже ныне погубляють тебе безакония твоя, понеже мужъ крови еси».
І сказаў каралю Авішай Цэруёнак: «Чаму клінець гэты здохлы сабака спадара майго, караля? перайду я й здыйму яму галаву».
Тогда рече къ царю Ависай, сынъ Сарвиинъ: «Прочто злоречить песъ сей мертвый господину моему царю? Пойду и сотну главу ему».
І сказаў кароль: «Што імне й вам, Цэруёнкі? хай так клінець, бо так СПАДАР расказаў яму клясьці Давіда. Хто ж можа сказаць: "Чаму ты так робіш?"»
И рече царь: «Что мне и тобе, сыну Сарвиинъ? Остави его, да злоречить, Господь убо повелел ест ему злоречити Давыда.b Икто смееть рещи, чему тако чинит?»
І сказаў Давід Авішаю а ўсім служцом сваім: «Вось, калі сын мой, каторы вышаў з нутра майго, шукае душы мае, дык пагатове цяпер Венямінавец; пакіньце яго, хай клінець; бо СПАДАР казаў яму.
Тогда рече паки царь ко Ависаю и ко всемъ слугамъ своимъ: «Се, сынъ мой, онже изыйде з чрева моего, ищеть души моея, многым пакъ более той сын Емининъc; не дейте его, да злоречить, якоже повелелъ ему Господь.
Можа СПАДАР гляне на паніжэньне Мае і зьверне СПАДАР імне дабром за сядняшнюю кляцьбу ягоную».
Еда како возрить ныне Богъ на смирение мое и дасть ми благославение въместо злоречения сего днесь».
І йшоў Давід а людзі ягоныя дарогаю, а Шымэй ішоў бокам гары супроці яго, ішоў, і кляў, і пушчаў каменьням у бок яго, і пыліў пылам.
И шолъ естъ Давыдъ, и мужи его с нимъ, путемъ. Семей же идяше по верху горы, противу имъ злореча, и камение меча, и персть сыпая на Давыда.
І прышоў кароль а ўвесь люд, быты зь ім, стамаваўшыся, і аддыхнулі там.
И прииде царь и вси людие его, утомивъшися, на место едино, и отпочиваша ту.
Аўсалом жа а ўвесь люд Ізраельскі прышлі да Ерузаліму, і Агітофэл ізь ім.
Авесаломъ пакъ и вси людие его пришли суть въ Ерусалимъ, и Ахитофель теже с нимъ.
І было, як прышоў Гушай Архіцянін, прыяцель Давідаў, да Аўсалома, то сказаў Гушай Аўсалому: «Хай жывець кароль, хай жывець кароль!»
И внегда пришолъ естъ Хузий Арахитский, другъ Давыдовъ, ко Авесалому, рече ему: «Здравъ буди, царю! Здрав буди, царю!»
І сказаў Аўсалом Гушаю: «Гэткая дабрыня твая да прыяцеля твайго! чаму ты не пайшоў із прыяцелям сваім?»
Отвеща же ему Авесаломъ: «Сия ли ест любовъ твоя къ другу твоему? И чему не шолъ еси з другомъ своимъ Давыдомъ?»
І сказаў Гушай Аўсалому: «Не, каго абраў СПАДАР а гэты люд а ўвесь люд Ізраельскі, з тым і я, і зь ім застануся.
И рече Хузий ко Авесалому: «Никако, но того буду, егоже избрал естъ Господь, и вси сии людие, и весь Ізраиль, и с тымъ остану.
А, другое, каму я буду служыць? Ці ня сыну ягонаму? Як служыў я айцу твайму, так буду служыць і табе».
Но и тое еще приложу к тому: кому я служити буду, не сыну ли цареву? Протож, яко былъ есмъ послушенъ отцу твоему, тако и тобе буду».
І сказаў Аўсалом Агітофэлу: «Дайце раду, што нам рабіць».
Тогда рече Авесалом ко Ахитофелю: «Учините совет, что имамы делати».
І сказаў Агітофэл Аўсалому: «Увыйдзі да мамошак айца свайго, каторых ён пакінуў сьцерагчы дом свой; і пачуюць усі Ізраяляне, што ты стаў непахнючым айцу свайму, і ўмацуюцца рукі ўсіх, каторыя з табою».
И рече Ахитофель Авесалому: «Внииди къ меншицамъ отца своего, ихже оставил естъ стеречи двору царева, и пребуди с ними; внегда бо услышать сее вси людие Ізраилевы, иже посквернилъ еси ложе отца своего, тогда более укрепятся руце их с тобою».
І разапнулі Аўсалому будан на страсе, і ўвыйшоў Аўсалом да мамошак айца свайго перад ачмі ўсяго Ізраеля.
И поставили суть Авесаломови шатеръ на сеняхъ царевых, и внииде Авесаломъ къ меншицамъ отца своего предо всем Ізраилемъ.d
Рады ж Агітофэлавы, каторыя ён даваў, у тым часе ўважалі, як калі б хто пытаўся слова ў Бога. Гэткая была кажная рада Агітофэлава як Давіду, так і Аўсалому.
Советъ же Ахитофелевъ в ты дни тако был приятенъ, якобы кто совещаваше с Богом. И таков былъ ест всякъ советъ Ахитофелевъ, егда былъ съ Давыдом, и внегда теже былъ со Авесаломом.
