2 царстваў 16 разьдзел

 

 

І калі Давід сышоў крыху з вяршыні гары, пераняў яго Сіба, паслугач Мэрыбаала, з наладаванымі двума асламі, на якіх нагрузілі дзвесце хлябоў, і сто звязак разынак, і сто пучкоў летніх пладоў, і бурдзюк віна.

 

Внегда же мало поминулъ естъ Давыдъ гору Оливетскую, и се, указался ему Сиба, рабъ Мифивозефов, идяй противу ему со двема ослы, ониже несли суть на собе двесте бохановъ хлеба, и сто связковъ вина сухого, и седмъ крошенъ фокговъ, и два сосуды вина.

І спытаўся цар у Сібы: «Што яны жадаюць сабе за гэта?» І Сіба адказаў: «Гэтыя аслы — для дома цара; і хлябы, і плады летнія — на ежу паслугачам тваім; а віно — каб піў той, хто зняможацца ў пустыні!»

 

И рече царь Сибе: «Кому имають быти сии речи?» Отвеща Сиба: «Господине мой царю, ослове сии домашнии суть, да бы ехалъ на нихъ царь мой, хлебы же и фикги, абы ели отроци твои, и вино, да бы пили, естлі же кто изнеможеть на пустыни».

І пытаўся цар: «Дзе сын гаспадара твайго?» І Сіба адказаў цару: «Ён застаўся ў Ерузаліме, кажучы: “Сёння верне мне дом Ізраэля царства бацькі майго”».

 

И рече царь: «Игде естъ ныне сынъ Енафинъ, господина твоего?» Отвеща Сиба царю: «Остал ест въ Ерусалиме, глаголя, иже “днесь навратит ми Господь Богъ царство отца моего надъ людьми Ізраилевыми”».

І сказаў цар Сібе: «Вось, тваё ўсё, што належала Мэрыбаалу». І Сіба сказаў: «Прашу, хай знайду я ласку ў цябе, гаспадар мой, цар».

 

И рече царь къ Сибе: «Се тобе даю днесь все имение, еже имать Мифивозефъ». Рече к нему Сиба: «Молю ти ся, царю, да знайду милость предъ тобою!»

І прыйшоў цар Давід у Бахурым, і, вось, выйшаў адтуль чалавек з роду дому Саўлава, на імя Сямэй, сын Гэра, і ішоў, на хаду праклінаючы яго,

 

Тогда иде царь Давыдъ путемъ даже до Гаурима, и се, исхождяше оттуду мужъ от племени Саулова, именемъ Семей, сын Еруовъ; и идучи, злоречил естa

і кідаў камяні ў Давіда і ва ўсіх паслугачоў цара Давіда. А ўвесь народ і ўсе ваяры наймагутнейшыя ішлі побач з царом з правага і з левага боку.

 

и камение метал на Давыда и на всех слугъ его; вси же людие и вси воины шли суть около царя, по правой стране и по левой.

А Сямэй, калі праклінаў цара, гаварыў так: «Ідзі, ідзі прэч, крывавы чалавек і чалавек Бэліяла!

 

И тако молвилъ естъ Семей, егда злоречилъ царю Давыду: «Изыйди ж, изыйди ж, мужу крови, мужу безакония!

Аддаў табе Госпад усю кроў дому Саўла, бо забраў ты царства ў яго. Таму аддаў Госпад царства ў рукі Абсалома, сына твайго; і вось, прыціскаюць цябе ліхоты твае, бо ты — крывавы чалавек».

 

Се, ныне воздалъ тобе Господь Богъ всю кровь дому Саулова! Яко насилиемъ еси взялъ царство его, протожъ и Господь отдалъ ест е в руце Авесалому, сыну твоему. Се, вже ныне погубляють тебе безакония твоя, понеже мужъ крови еси».

І сказаў Абісай, сын Сэруі, цару: «Чаму праклінае гэты здохлы сабака гаспадара майго, цара? Пайду і адсяку яму галаву».

 

Тогда рече къ царю Ависай, сынъ Сарвиинъ: «Прочто злоречить песъ сей мертвый господину моему царю? Пойду и сотну главу ему».

І цар сказаў: «Што мне і вам, сыны Сэруі? Калі ён праклінае і калі яму Госпад загадаў, каб праклінаў Давіда, хто асмеліцца сказаць: “Чаму ты так зрабіў?”»

 

И рече царь: «Что мне и тобе, сыну Сарвиинъ? Остави его, да злоречить, Господь убо повелел ест ему злоречити Давыда.b Икто смееть рещи, чему тако чинит?»

І сказаў цар Абісаю і ўсім сваім паслугачам: «Вось, сын мой, які выйшаў з нутра майго, цікуе на жыццё маё; тым больш зараз гэты сын Бэньяміна. Не перашкаджайце яму праклінаць па загадзе Госпадавым.

 

Тогда рече паки царь ко Ависаю и ко всемъ слугамъ своимъ: «Се, сынъ мой, онже изыйде з чрева моего, ищеть души моея, многым пакъ более той сын Емининъc; не дейте его, да злоречить, якоже повелелъ ему Господь.

Можа, Госпад гляне на смутак мой і аддасць мне дабром за сённяшні праклён».

 

Еда како возрить ныне Богъ на смирение мое и дасть ми благославение въместо злоречения сего днесь».

І ішоў Давід і людзі яго дарогаю далей; а Сямэй ішоў па горнай градзе збоку, праклінаючы, і кідаючы камяні ў яго, і абсыпаючы зямлёй.

 

И шолъ естъ Давыдъ, и мужи его с нимъ, путемъ. Семей же идяше по верху горы, противу имъ злореча, и камение меча, и персть сыпая на Давыда.

І прыйшоў цар і ўвесь народ яго, змучаныя, аж да водаў, і там адпачылі.

 

И прииде царь и вси людие его, утомивъшися, на место едино, и отпочиваша ту.

А Абсалом і ўвесь народ яго, людзі Ізраэля, увайшлі ў Ерузалім, і Ахітатэл быў разам з ім.

 

Авесаломъ пакъ и вси людие его пришли суть въ Ерусалимъ, и Ахитофель теже с нимъ.

А калі Хусай, арахеец, сябар Давіда, прыйшоў да Абсалома, то сказаў яму: «Хай жыве цар! Хай жыве цар!»

 

И внегда пришолъ естъ Хузий Арахитский, другъ Давыдовъ, ко Авесалому, рече ему: «Здравъ буди, царю! Здрав буди, царю!»

Сказаў яму Абсалом: «Ці такая твая ласка да сябра твайго? Чаму ты не пайшоў з сябрам тваім?»

 

Отвеща же ему Авесаломъ: «Сия ли ест любовъ твоя къ другу твоему? И чему не шолъ еси з другомъ своимъ Давыдомъ?»

Адказаў Хусай Абсалому: «Ніякім чынам; бо каго выбраў Госпад, і гэты народ, і ўвесь Ізраэль, таму чалавеку я і належу і з тым я застануся.

 

И рече Хузий ко Авесалому: «Никако, но того буду, егоже избрал естъ Господь, и вси сии людие, и весь Ізраиль, и с тымъ остану.

А да таго ж, каму я маю служыць? Ці ж не сыну царскаму? Як служыў я бацьку твайму, так буду паслухмяны і табе».

 

Но и тое еще приложу к тому: кому я служити буду, не сыну ли цареву? Протож, яко былъ есмъ послушенъ отцу твоему, тако и тобе буду».

І сказаў Абсалом Ахітатэлу: «Дайце параду: што маем рабіць?»

 

Тогда рече Авесалом ко Ахитофелю: «Учините совет, что имамы делати».

І сказаў Ахітатэл Абсалому: «Увайдзі да наложніц бацькі свайго, якіх ён пакінуў пільнаваць дом; каб, калі пачуе ўвесь Ізраэль, што ты абняславіў бацьку свайго, умацаваліся рукі ўсіх прыхільнікаў тваіх».

 

И рече Ахитофель Авесалому: «Внииди къ меншицамъ отца своего, ихже оставил естъ стеречи двору царева, и пребуди с ними; внегда бо услышать сее вси людие Ізраилевы, иже посквернилъ еси ложе отца своего, тогда более укрепятся руце их с тобою».

І паставілі палатку Абсалому на даху; і ён на вачах усяго Ізраэля ўвайшоў да наложніц бацькі свайго.

 

И поставили суть Авесаломови шатеръ на сеняхъ царевых, и внииде Авесаломъ къ меншицамъ отца своего предо всем Ізраилемъ.d

А парада Ахітатэла, якую ён даваў у гэты час, была быццам слова Бога; такая была ўсякая парада Ахітатэла, і калі быў ён з Давідам, так і калі быў з Абсаломам.

 

Советъ же Ахитофелевъ в ты дни тако был приятенъ, якобы кто совещаваше с Богом. И таков былъ ест всякъ советъ Ахитофелевъ, егда былъ съ Давыдом, и внегда теже былъ со Авесаломом.