2 царстваў 21 разьдзел

 

 

Панаваў жа голад на зямлі ў дні Давіда тры гады, год за годам. І раіўся Давід з Госпадам, і Госпад сказаў: «Над Саўлам і над яго домам — кроў, бо ён забіў габаонцаў».

 

И бысть гладъ на земли во днехъ Давыдовых три лета без престани. И възыскалъ ест Давыдъ молитвою лица Господьня. Отвеща же к нему Господь: «Для Саула сее естъ и для крови пролития дому его, понеже пролил естъ кровъ и погубилъ Гаваонитян».

Дык, сабраўшы габаонцаў, сказаў ім цар — габаонцы не былі з сыноў Ізраэля, але з астаткаў амарэяў; а сыны Ізраэля прысягнулі ім, але Саўл пажадаў знішчыць іх з рэўнасці сваёй дзеля сыноў Ізраэля і Юды, —

 

Тогда позвал ест царь Гаваонитян и глагола к нимъ. Гаваонитяне же не были суть з роду сынов Ізраилевых, но останци от племеня Аморейска; сынове же Ізраилевы были присягали имъ, яко не выкоренити их,a Саул же хотел е выгубити, якобы мстяся людей Ізраилевых а Іюдиных.

сказаў Давід габаонцам: «Што я павінен вам зрабіць? І чым вас уласкавіць, каб вы дабраславілі спадчыну Госпада?»

 

И молвилъ ест къ Гаваонитяном Давыдъ, глаголя: «Что учиню вамъ? И яково имать быти очищение за кривду тую, еже ся вам стала, да благославите достояние Господьне?»

І габаонцы сказалі яму: «Не трэба нам ні срэбра, ні золата ад Саўла або ад дому яго; і не трэба нам, каб быў забіты чалавек з Ізраэля». Сказаў ім цар: «Што вы толькі скажаце, я зраблю вам».

 

Отвещаша к нему Гаваонитяне: «Несть намъ сее пытание ни о злато ани о сребро, но о Сауле и о доме его; и ниж хотимъ того, абы кто убитъ был от людей Ізраилевыхъ». Имъ же рече царь: «И что жъ пакъ хощете, да учиню вамъ».

Сказалі яны цару: «З сыноў таго чалавека, які нас нішчыў і меў намер загубіць нас так, каб не засталося нікога з нас ва ўсіх межах Ізраэля,

 

А они рекли сут: «Мужа того, онже насъ мучилъ и губилъ безвинне, тако имамы сказити, абы ни единый з роду его не остал во всех кончинах Ізраилевых,

хай будуць дадзены нам сем чалавек, і мы іх павесім на шыбеніцах перад Госпадам у Габаоне на гары Госпада». І цар сказаў: «Я дам».

 

и ныне да выдадуть намъ седмъ мужевъ с сыновъ его, да распнемы их пред Господемъ въ Гаваоне Саулове, онже былъ ест изъбранный Господень». И рече царь: «Азъ выдам е вам».

Але пашкадаваў цар Мэрыбаала, сына Ёнатана, сына Саўла, дзеля прысягі Госпаду, што была між Давідам і сынам Саўла Ёнатанам.

 

И отпустил ест царь Мифивозефови, сыну Енафову, сына Саулова, для клятвы, еюже ся был заклял пред Господемъ Богом и предъ Енафою, сыном Сауловым.

Дык узяў цар двух сыноў Рэспы, дачкі Аі, якіх бацькам быў Саўл, Армона і Мэрыбаала, і пяць сыноў Мэраб, дачкі Саўла, якіх бацькам быў Гадрыэль, сын Барзэлая з Малаці,

 

Взем же Давыдъ оба сына Расфы, дщеры Ахиасовы, онаже породила была их Саулови — Армоню и Мемфиозию, и пят сынов Михолиныхъ, дщеры Сауловы, еже породила была Адриелови, сыну Верзеляеву, онже был ест от Моляхи,

і аддаў іх Давід у рукі габаонцаў, якія павесілі іх на гары перад Госпадам. І загінулі гэтыя сямёра разам, забітыя ў першыя дні жніва, на пачатку жніва ячменю.

 

и предал е в руце Гаваонитяном, ониже распяли ихb на горе пред Господем. И побиты сут сии седмъ сынов з роду Саулова вкупе, во дни, егда найпервей почали жати ечмень.

А Рэспа, дачка Аі, узяўшы зрэбніцу, разаслала яе на камені, і сядзела там ад пачатку жніва аж пакуль не пайшоў на яе дождж з неба, і не дазваляла нападаць на іх птушкам паднебным удзень і звярам палявым ноччу.

 

Тогда Ресфа, дщера Ахиасова, вземши гуню, послала собе на скале от зачала жатвы, дондеже снииде дождь с небеси, и не дала ест птицам ясти ихъ во дни и ни зверем в нощи.

І было паведамлена Давіду аб тым, што рабіла Рэспа, дачка Аі, наложніца Саўла.

 

И возвестиша сее Давыдови, еже учинила Ресфа, дщера Ахиасова, онаже была естъ меншица Саулова.

І выправіўся Давід, і забраў ад жыхароў Явіса ў Галаадзе косці Саўла і косці Ёнатана, сына яго, якія здабылі іх патаемна з плошчы ў Бэтсане, дзе іх павесілі філістынцы, калі забілі Саўла ў Гэльбоэ.

 

Тогда шолъ естъ Давыдъ и побралъ кости Сауловы и кости Енафы, сына его, от мужей Ависъ-Галаадских, ониже крадьмо взяли были е изъ града Веф-Зама, где повесили их Филистымове, внегда забили были Саула и Енафу на горе Ельвое.

І перанёс ён адтуль косці Саўла і косці Ёнатана, сына яго; і, сабраўшы косці павешаных,

 

И принесе оттуду Давыдъ кости Сауловы и Енафы, сына его. И собравши теже кости тых, ониже были распяты на крестех,

яны пахавалі іх, і косці Саўла і Ёнатана, сына яго, у зямлі Бэньяміна ў Сэлі, у магіле Кіса, бацькі яго. І зрабілі ўсё, што загадаў цар; і быў праслаўлены Бог на той зямлі па гэтым.

 

похоронили суть е вкупе с костьми Сауловыми и Енафиными, сына его, в земли Веньаминове, на стране горы, во гробе Цисове, отца Саулова. И учинили суть вси речи, якоже повелелъ былъ имъ царь; и се, слютовался естъ Богъ надъ землею потомъ.

А зноў пачалася вайна філістынцаў супраць ізраэльцаў, і пайшлі Давід і паслугачы яго з ім, і ваявалі з філістынцамі, і Давід адчуў сябе змучаным.

 

Того часу сталася естъ брань Филистымляномъ со Ізраильтяны. Изыйде Давыдъ и люди его с нимъ, и билися съ Филистымляны. И внегда утомился в бою Давыдъ,

І Есбібэноб, які быў з нашчадкаў Рэфы, — жалеза дзіды якога важыла трыста сікляў і падперазаны ён быў новым мечам, — хацеў забіць Давіда.

 

Есвиденобъ, мужъ филистымский, онже былъ естъ з роду Арафа-волота и в него гротъ на конци копия железный важилъ естъ триста лотовъ, и припоясалъ былъ к собе мечь новый, и устроися на то, абы моглъ забити Давыда.

Але Абісай, сын Сэруі, прыйшоў яму на дапамогу, і ўдарыў філістынца, і забіў яго. Тады людзі Давіда пакляліся, кажучы: «Ужо больш не пойдзеш з намі ваяваць, каб не патушыць светач Ізраэля».

 

Имелъ же ест Давыд на помощъ Ависая, сына Сарвиина, и ранил Филистымлянина, и убилъ его. Тогда кляшеся мужи, иже беша съ Давыдом, глаголюще: «Се, потомъ не изыйдеши с нами на войну, аще бо убиють тебе, то угаснеть светилникъ во Израили».c

І зноў пачалася вайна ў Гобе супраць філістынцаў; тады Сабахай з Гусы забіў Сапу з роду Рэфы.

 

Бысть теже и другая битва въ Говеи съ Филистымляны, и в той битве забитъ естъ Совохай от Усаха, Зефая от племеня Арафова, з роду волотовъ.

І яшчэ была вайна супраць філістынцаў у Гобе, у якой Эльханан, сын Яіра з Бэтлехэма, забіў брата Галіята з Гета, у якога цаўё дзіды было быццам навой ткацкі.

 

Еще и третия война была въ Говеи съ Филистымляны, в нейже человекъ, от Бога даный з лесаd, сынъ вышивачевъ от Вефлиома, убилъ естъ Голиафа Еффейскаго, егоже копие такъ толсто было, якобы навивало ткачево.

І была яшчэ вайна ў Геце, у якой велізарны чалавек, які меў па шэсць пальцаў на кожнай руцэ і на кожнай назе, гэта значыць дваццаць чатыры пальцы, — і ён таксама быў з роду Рэфы —

 

К тому и четвертая битва была въ Еффе.e В той битве былъ естъ мужъ высокий, онже на кождой руце и на нозе имеаше шесть перстовъ, то ест всехъ четыри и двадцеть, а былъ з роду Арафы-волота;

зневажаў Ізраэль; а забіў яго Ёнатан, сын Самы, брата Давіда.

 

сей ругался естъ людемъ Ізраилевымъ,

Гэтыя чатыры чалавекі былі з роду Рэфы з Гета, і яны загінулі ад рукі Давіда і паслугачоў яго.

 

и забилъ того Енафанъ, сынъ Семмеевъ, брата Давыдова.