2 царстваў 4 разьдзел

 

 

І пачуў Ісбаал, сын Саўла, што памёр Абнэр у Геброне, і самлелі рукі ў яго, і ўвесь Ізраэль устрывожыўся.

 

Зведалъ же естъ Езвозефъ, сынъ Саулов, яко убиенъ бысть Авенеръ въ Хевроне, и улякнулся, и спустил руце свое, и вси людие Ізраилевы засмутилися суть.

А сын Саўла меў двух кіраўнікоў войска: адзін меў імя Баана, а імя другога — Рэхаб, сыны Рэмона з Бэрота, з сыноў Бэньяміна; бо і Бэрот прылічалі да Бэньяміна;

 

И беста тогда два властелина надъ разбойниками съ сыномъ Сауловымъ; имя единому — Ванаа, и другому — Рехавъ, сынове Реммоновы Верофитскаго, от поколения Веньаминова,a понеже і градъ Верофъ причтенъ естъ межи поколение Веньаминово.

жыхары Бэрота ўцяклі ў Гет-Таім і жылі там чужынцамі аж па сённяшні дзень.

 

И утекоша Верофитяне въ Гефаимъ, и быша тамъ приходы даже до того часу.

А Ёнатан, сын Саўла, меў кульгавага сына. Бо ён меў пяць гадоў, калі надышла вестка пра Саўла і Ёнатана з Езрагэля, і нянька яго, схапіўшы яго, уцякла; і калі яна паспешна ўцякала, ён упаў і скалечыўся, і называўся ён Мэрыбаал.

 

Былъ же ест Енафе, сыну Саулову, сынъ хромый ногами, понеже въ пяти летехъ былъ естъ, внегда прибежалъ посолъ з войска Ізраилева, поведаючи, иже убитъ естъ Саулъ и Енафа, и взявши и, пестунья его бежала с ним, и егда поспешала, утекаючи, упала естъ и зламала ему ногу, и охроме отроча, емуже имя бе Мифивосеф.

І пайшлі сыны Рэмона з Бэрота: Рэхаб і Баана, і ўвайшлі ў спякоту дня ў дом Ісбаала, які спаў на сваім ложку апоўдні.

 

Тогда пришедъше сынове Реммонови Верофитъскаго, Рехавъ и Ванаа, вниидоша ополудни в домъ Езвозефовъ, онже в то время спаше на ложи своем; и вратная дому его, опалаючи пшеницу, уснула была.

І ўвайшлі Рэхаб і Баана, брат яго, у сярэдзіну дома, і ўдарылі яго ў жывот, і ўцяклі.

 

И вземъши по снопу пшеници, вошли суть во храмину тайне и проклали и в дыменаb Рехавъ и Ванаиc, братъ его.

А калі яны ўвайшлі ў дом, ён спаў на ложку сваім у спальні; і яны ўдарылі яго, і забілі, і, адрэзаўшы галаву яго, ішлі ўсю ноч дарогай Арабы.

 

Внегда бо вошли были в домъ, и се, Езвозефъ спаше на ложи своем во храмине; они же, ранивши, забили суть и, и вземши главу его, шли путемъ по пустыни всю нощь тую.

І прынеслі яны галаву Ісбаала Давіду ў Геброн і сказалі цару: «Вось галава Ісбаала, сына Саўла, ворага твайго, які цікаваў на жыццё тваё, і даў Госпад сёння гаспадару нашаму, цару, адпомсціць Саўлу і нашчадкам яго».

 

И принесоша главу Езъвозефову къ Давыду въ Хеврон, и рекоша къ царю: «Се глава Езвозефова, сына Саулова, врага твоего, онже искалъ естъ безглавия твоего; и далъ ест Господь Богъ господину нашему царю отмщение днес надъ Сауломъ и надъ семенемъ его».

А ў адказ Рэхабу і Баане, брату яго, сынам Рэмона з Бэрота, сказаў Давід: «Жыве Госпад, Які вызваліў душу маю ад усякае бяды,

 

Отвеща же Давыдъ Рехаву и Ванаи, брату его, сыном Реммона Варофитскагоd, и рече: «Живъ естъ Господь, Онъже изорвалъ душу мою от всего злого!

бо таго, хто паведаміў мне і сказаў: “Саўл памёр”, думаючы, што гаворыць мне радасную вестку, я схапіў і забіў у Сікэлазе, замест таго, каб даць яму ўзнагароду за вестку;

 

Понеже того онъ мне тую новину поведилъ, иже убитъ ест Саулъ, и мнелъ, ижбы ми ся тымъ полюбилъ. Азъ иняхъ и убихъ и во граде Сицелеху, емуже мусилъ есми дати даръ за новину;

тым больш цяпер, калі ліхія людзі забілі нявіннага чалавека ў доме яго на яго ложку, няўжо не павінен я спагнаць за кроў яго з рук вашых і знішчыць вас з зямлі?»

 

многымъ более тута ныне, иже людие злии убили суть мужа невиннаго в дому на ложи его, где спаше. Прото възыщу крови его от руку ваших и погублю васъ от земля».

І даў загад Давід паслугачам, і яны забілі іх; і, адсекшы іх рукі і ногі, павесілі іх каля вадаёма ў Геброне. А галаву Ісбаала занеслі і пахавалі ў магіле Абнэра ў Геброне.

 

И повеле Давыдъ слугамъ своимъ, и убили суть их, а объсекавши руце и нозе имъ, повесиша е надъ рибникомъ въ Хевроне. Главу же Езвозефову, вземше, похоронили ю во гробе Авенерове въ Хевроне.