2 царстваў 20 разьдзел

 

 

Сталася таксама, што быў там нейкі чалавек Бэліяла на імя Сэба, сын Бохры, бэньямінец; і ён затрубіў у трубу і крыкнуў: «Не маем мы часткі з Давідам, ані спадчыны з сынам Ясэя! Ізраэльцы, у палаткі свае!»

 

Сталося пак тогда, иже был ту, межи сынми Ізраилевыми, мужъ безаконен, именем Севай, сынъ Вохринъ, мужъ зъ роду Еминиина; и затрубилъ в трубу, и рече: «Несть намъ доли съ Давыдом и ни достоания с сыном Иесеовым! Навратитеся, людие Ізраилевы, в домы своя».

Дык усе ізраэльцы аддзяліліся ад Давіда і пайшлі за Сэбам, сынам Бохры; а юдэі засталіся пры цару сваім, пачынаючы ад Ярдана аж да Ерузаліма.

 

И отступиша вси мужи Ізраилевы от Давыда, а наследоваша Саваа, сына Вохрина; мужи пакъ Іюдины присташа къ царю своему и идоша с нимъ от Іоръдана даже и до Ерусалима.

І, калі вярнуўся цар у дом свой у Ерузаліме, узяў ён дзесяць жанчын наложніц, якіх пакідаў пільнаваць дом, і памясціў іх у дом пад вартай, даўшы ім харч. І больш да іх не прыходзіў, але былі яны замкнёныя аж да дня смерці сваёй, жывучы, быццам удовы.

 

И егда прииде царь въ Ерусалим до дому своего, позвалъ десть менъшиць своих, имже былъ повелел хранити двора своего, и далъ е стеречи, давши имъ пищу и одежу; и не пребывалъ естъ с ними, но были замкнены до дня смерти их, яко вдовици живуще.

А цар сказаў Амасе: «Збяры да мяне ўсіх мужчын Юды да трэцяга дня, і ты стань тут, прысутнічай».

 

Тогда рече царь ко Амасе: «Съзови ми всехъ мужей Іюдиныхъ ко дню третіему, и самъ буди при томъ».

Дык пайшоў Амаса, каб склікаць юдэяў, і не паспеў да вызначанага часу, які быў яму прызначаны.

 

И иде Амаса созвати мужей Іюдиныхъ по повелению цареву, и былъ естъ там должей надъ выреченый день ему от царя.

А Давід сказаў Абісаю: «Сэба, сын Бохры, зробіць нам большае зло, чым Абсалом; дык збяры паслугачоў гаспадара свайго і дагані яго, каб не знайшоў ён умацаваных гарадоў і не ўцёк ад нас».

 

Рече же Давыдъ ко Ависаи: «Се, ныне более насъ заклопотит Севай, сынъ Вохринъ, нежели Авесалом.a Протожъ поимя с собою отроки господина своего и жени за нимъ, поки не внидеть въ места крепкая и утечеть намъ».

І пайшлі з ім людзі Ёаба, херэты, таксама фелеты і ўсе людзі наймужнейшыя; і выйшлі яны з Ерузаліма даганяць Сэбу, сына Бохры.

 

Тогда шли суть с нимъ мужи Іоавови, стрельци и щитники, и вси мужи сильнии вышли суть з Ерусалима, абы гонили Севаа, сына Вохрина.

І, калі яны былі каля вялікага каменя, які ў Габаоне, з’явіўся перад імі Амаса. А Ёаб быў узброены, і на клубах яго на поясе быў схаваны меч, які лёгкім рухам трапляў у яго руку з ножан.

 

И внегда беша въ Гаваоне, у каменя великаго, се, Амаса стретился с ними. Іоавъ пакъ воевода былъ естъ в сукни, отягненой въ меру поставы своея, и в ней имелъ повешеную деку, в ножнах у лядвей, вделану и сковану такъ, иже просто могла исторгнена быти ко ударению.

І сказаў Ёаб Амасе: «Як здароўе, братка мой?» І ўзяў Ёаб Амасу правай рукой за бараду, каб пацалаваць яго.

 

И приступивши Іоавъ ко Амасе, рече ему: «Здравъ буди, брате мой!» И держа правою рукою за браду Амасу, якобы цалуя его;

А Амаса не заўважыў меча ў руцэ Ёаба, які ўдарыў яго ў жывот і выпусціў нутро яго на зямлю, і не нанёс другую рану, і той памёр. А Ёаб і брат яго Абісай кінуліся ў пагоню за Сэбам, сынам Бохры.

 

Амаса же не тямил естъ деки, юже имеаше Іоавъ, — и ударилъ и у бокъ, иже выплынули чрева его на землю, и умре ту;b и не приложи вдругое ударити его. Потомъ пакъ Іоавъ и Ависаи, братъ его, гонили суть Севаа, сына Вохрина.

Між тым, адзін з паслугачоў Ёаба затрымаўся каля цела Амасы і закрычаў: «Хто прыхільны да Ёаба і хто стаіць за Давіда, хай ідзе за Ёабам!»

 

Неции же от мужей Іоавовыхъ, позаставившися у тела Амасова, рекли суть: «Се той естъ Амаса, онже хотелъ был у Давыда быти воеводою на месте Іоавове».

А Амаса ляжаў, скрываўлены, сярод дарогі. Заўважыў той чалавек, што ўсе людзі затрымліваюцца, каб паглядзець на яго, і перацягнуў Амасу з дарогі на поле, і накрыў яго вопраткаю, бо бачыў, што ўсе праходзячыя спыняюцца каля яго.

 

Лежал же естъ Амаса въ крови, стоптаный, посреди путя. И узревъ сее единый мужъ, иже поставають вси людие, абы погледели на Амасуc, отвлече его с путя на поле и прикрилъ и плащемъ, да бы не оставалися идущие для его.

І калі ён прыняў Амасу з дарогі, кожны чалавек пайшоў за Ёабам у пагоню за Сэбам, сынам Бохры.

 

И внегда отвлекалъ его на страну, шли суть вси мужи за Іоавомъ, гоняще Севаа, сына Вохрина.

І прайшоў Ёаб праз усе пакаленні Ізраэля аж да Абэл-Бэт-Маахі; і сабраліся ўсе сыны Бохры, і пайшлі за ім таксама.

 

Севай пак ходилъ естъ по всехъ племенахъ Израилевыхъ, даже до Авеля-града и до Вех-Мафа, и вси мужи избраннии собралися суть к нему.

І, вось, прыйшлі яны, і акружылі яго ў Абэл-Бэт-Маасе, і насыпалі вал насупраць горада, які стаў насупраць вонкавага крапаснога вала; і ўсе людзі, якія былі з Ёабам, стараліся разбурыць муры.

 

Приидоша же Іоавъ с войскомъ и облягоша их во граде Авели и въ Вех-Мафе; и окопали град валми крепкими, и обсяденъ бысть градъ, людие пакъ вси, иже были со Іоавомъ, уготовалися сказити стены градовы.

Тады з горада закрычала нейкая разумная жанчына: «Слухайце, слухайце! Скажыце Ёабу: “Падыдзі сюды, і я пагавару з табою”».

 

И возъпи жена мудрая из града, глаголюще: «Слышите, слышите! Поведите Іоавови, да приступить семо, и буду молвити с нимъ».

Калі ён падышоў да яе, яна сказала яму: «Ці ты Ёаб?» І ён адказаў ёй: «Я». Яна так сказала яму: «Паслухай, што скажа паслугачка твая». Ён адказаў: «Слухаю».

 

И внегда приступилъ к ней Іоавъ, рече ему: «Ты ли еси Іоавъ?» Онже отвеща: «Азъ есмъ». И глагола к нему сице: «Слухай словъ рабы твоея». Он же рече: «Слухаю».

І зноў сказала яна: «Такія словы гаварыліся ў даўняй прыказцы: “Няхай спытаюцца ў Абэлі, і так скончаць справу”.

 

И она паки рече: «Слова такова рекали сут въ старыхъ приповестяхъ: “Пытает ли ся кто о чемъ, да идеть и пытается во граде Авели”, и проспеет ему.

Я — мірны горад з [гарадоў], верных Ізраэлю. І ты хочаш разваліць горад і зруйнаваць маці [гарадоў] Ізраэля? Навошта ты нішчыш спадчыну Госпада?»

 

Азъ убо есмъ, иже отповеди даю правые людемъ Ізраилевымъ; ты же хощеши градъ сказити и разрушити матку во Ізраили. И прочто казиши достоание Божие?»

І ў адказ Ёаб сказаў: «Ніякім чынам, ніякім чынам; я не разбураю і не нішчу.

 

Отвеща к ней Іоавъ и рече: «Отступи сее, отступи сее от мене, не кажу и ни разрушаю!

Не ў гэтым справа, але чалавек з гары Эфраіма, на імя Сэба, сын Бохры, падняў руку сваю на цара Давіда; выдайце яго аднаго, і я адступлю ад горада». І жанчына кажа Ёабу: «Вось, галава яго будзе скінута табе з мура».

 

И не естъ такъ, якоже глаголеши, но человекъ от горы Ефраим, именемъ Севай, сынъ Вохрин, воздвиже руку свою на господина моего, царя Давыда. Выдайте намъ того самого, и скоро отступимъ от града». И рече жена къ Іоаву: «Се, глава его будет тобе спущена съ стены градовы».

І выйшла яна перад усім народам і сказала яму разумна. Яны адсеклі галаву Сэбы, сына Бохры, і кінулі праз мур Ёабу. І ён затрубіў у трубу, і адышлі ад горада кожны ў сваю палатку. А Ёаб вярнуўся ў Ерузалім да цара.

 

Тогда иде жена и глагола ко всем людемъ мудре, они же, усекнувши главу Саваеви, сыну Вохрину, спустили ю Іоаву. И той затруби въ трубу, і от[ъ] идоша от града, и иде единый каждый на место свое; Іоавъ же навратися къ царю въ Ерусалимъ.

І стаў Ёаб над усім войскам Ізраэля; а Баная, сын Ёяды, — над херэтамі і фелетамі;

 

И былъ естъ Іоавъ воеводою надо всимъ войскомъ Ізраилевымъd. Ваания же, сын Іоадовъ, былъ надъ стрельцами и надъ щитниками;

а Аданірам — над зборам даніны; а Язафат, сын Ахілуда, — канцлерам, над запісамі.

 

и Адурамъ былъ естъ надъ даньми царевыми, а Езофатъ, сынъ Ахилюдов, былъ надъ тыми, ониже летописци писали сут;

А Сіва — пісарам, а Садок і Абіятар — святарамі;

 

Сива же былъ ест канцлерем, а Садохъ и Авиафаръ были суть ереи; 26 Гирамъ пакъ Гирахитский былъ ест славный у Давыда.

таксама Хіра з Яіра быў святаром у Давіда.