1 царстваў 1 разьдзел

 

 

Быў адзін чалавек у Раматаіме-Цуфіце з гары Эфраіма, на імя Элькана, сын Ерахама, сына Элію, сына Тогу, сына Суфа, эфраімец.

 

a Человекъ бе единъ от места Рамафаима Зофийска, от горы Ефремли, имя ему Гелькана, сынъ Еровоамль, сына Гелиина, сына Фауня, сына Зуфова, Ефратеанинъ,

І ён меў дзвюх жонак: імя адной Ганна, а імя другой Фанэна. І ў Фанэны былі сыны, а ў Ганны дзяцей не было.

 

и сей имеаше две жене: имя единой Анна, а второй — Фененна; и беша Фененне дети, Анне же не бе отрочате.

І штогод той чалавек хадзіў са свайго горада, каб пакланіцца і ўскласці ахвяру Госпаду Магуццяў у Сіло. Былі ж там два сыны Гэлі: Хофні і Пінхас, святары Госпада.

 

И ходилъ естъ той человекъ Гелкана из града своего во урченыи дни поклонятися и приносити жертвы Господу, Богу Саваофу,b въ Силомъ; и были суть ту Гелиины два сыны, Офний и Финиесъ, жерци Господьни.

Такім чынам, прыходзіў дзень, і Элькана ўскладаў ахвяру і даваў жонцы сваёй Фанэне і ўсім яе сынам і дочкам па частцы,

 

И прииде день, и принесе жертву Гелкана, и далъ естъ Фененне и всемъ сыномъ ея и дщерамъ ея части;

а Ганне даваў адну найлепшую частку, бо Ганну ён любіў; але Госпад замкнуў улонне яе.

 

Анне же далъ часть едину, скорбенъ сый, занеже Анну любляше Гелкана более Фененны, Господь же затвори ложесна ея и не далъ ей чада.

Таксама яе суперніца чыніла шкоду і вельмі дакучала ёй, каб яе засмучаць, таму што Госпад замкнуў яе ўлонне.

 

И оскорбляше ю ненависницаc ея, и великие ей прикоры чиняше, и срамотяше ю, глаголюще: «Се, Господь затворилъ естъ утробу твою и неплодна есь».

І так яна рабіла многія гады; калі тая прыходзіла ў святыню Госпада, яна, у зручны момант, моцна узрушвала яе. Ганна пасля таго плакала і не прымала ежы.

 

И тако чиняше ей по вся лета, внегда входяху до храму Божия, смутящи ю; Анна же плакаше и не ядяше.

Дык сказаў ёй Элькана, муж яе: «Ганна, чаму ты плачаш і чаму не ясі? І чаму сумуе сэрца тваё? Ці ж я табе не мілейшы, чым дзесяць сыноў?»

 

Тогда рече к ней Гелкана, мужъ ея: «Анно, чему плачешь и прочто не яси? И чему смутиши серце свое? Еда ли азъ не лепший есмъ тобе, нежели десеть сыновъ?»

Ганна ўстала, калі ў Сіло скончылі есці і піць і калі святар Гэлі сядзеў на крэсле перад брамай святыні Госпада.

 

И въста Анна по ядении и по питии, еже чиняху в Силоме, и ста предъ Господемъ. Гелий же, жрець, седяше на кресле своемъ при дверяхъ храму Божия.

Паколькі Ганна была сумная душою, яна малілася Госпаду, горка плачучы,

 

И помолися Анна Господу Богу в горкости серца своего с плачемъ великимъ,

і давала абяцанне, кажучы: «Госпад Магуццяў, калі Ты, глянуўшы, убачыш смутак паслугачкі Сваёй і прыгадаеш мяне, і не забудзешся на паслугачку Сваю, і паслугачцы Сваёй дасі дзіця мужчынскага полу, то аддам яго Госпаду на ўсе дні жыцця яго, і лязо не дакранецца да галавы яго».

 

и слюбъ учинила предъ Господемъ, глаголющи: «Господи, Боже силъ! Аще призряй и возриши на смирение рабы Своея, и воспомянеши мя, и даси рабе Своей семя мужеско, дамъ и в даръ Тобе, Господи, Боже мой,d по вся дни живота его, и бритва не взыйдеть на главу его».

Дык, калі яна памнажала малітвы перад Госпадам, здарылася, што Гэлі прыглядаўся да яе вуснаў.

 

И бысть, внегда она умножала молитвы предъ Господемь Богом, Гелий-жрець гледяше на уста ея

А Ганна гаварыла ў глыбіні сэрца свайго; і толькі варушыліся вусны яе, але голасу не было чуваць, таму Гэлі падумаў, што яна п’яная,

 

Анна же воистинну моляшеся в серци своем, толико уста ея двизахуся и гласа никтоже слышаху. И творяше ю Гелий пияну быти,

і сказаў ёй: «Дакуль будзеш п’яная? Працверазей трохі ад віна, з-за якога ты п’яная!»

 

и рече к ней: «Доколе пияна будеши? Иди и выспися первей, и от[ъ]ими вино твое от тебе, имже упилася есь».

Ганна, адказваючы, прамовіла: «Не, гаспадару мой, бо я вельмі нешчаслівая жанчына: я не піла ані віна, ані чагосьці, што можа ап’яніць, але выліваю я душу сваю перад Госпадам.

 

Отвеща к нему Анна и рече: «Ни, господине мой; жена воистинну нещасливая есмъ азъ, вина и пития пияного не пихъ, но излиахъ душу свою предъ лицемъ Господьнимъ.

Не лічы паслугачку сваю за адну з дачок Бэліяла, бо я з-за вялікага болю і смутку свайго гаварыла да сённяшняга моманту».

 

Не мни жъ быти мене, рабы твоея, яко едину от дщерей Велиаловыхъe, понеже во множестве уныния и въ горкости души моея молихся даже и до днесь».

Гэлі тады сказаў ёй: «Ідзі ў супакоі, а Бог Ізраэля хай споўніць просьбу тваю, пра што маліла Яго».

 

Тогда рече к ней Гелий: «Иди с миромf, Богъ Ізраилев дай жъ тобе прошение твое, чего же просила еси от Него».

І яна сказала: «О, няхай знойдзе паслугачка твая ласку ў вачах тваіх». І адышла тая жанчына дарогаю сваёй, і ела, і аблічча яе не было ўжо такім, як раней.

 

И рече она: «О да обрящет раба твоя благодат предъ очима твоима!» И иде Анна путемъ своимъ, и вниде въ обитель, и яде и пие с мужемъ своимъ, и лице ея не изменися к тому.

І падняліся назаўтра рана, і пакланіліся перад Госпадам. І пайшлі ў дарогу зваротную, і прыбылі ў дом свой у Раме. А Элькана пазнаў жонку сваю Ганну, і Госпад прыгадаў яе.

 

Тогда, въставши рано, помолившеся Господу Богу, навратилися суть до дому своего, въ Рамафаим-градъ. И позна Гелкана жену свою Анну, и воспомянулъ естъ на нея Господь Бог, и зача.

І здарылася па нейкім часе, што Ганна пачала, і нарадзіла сына, і дала яму імя Самуэль, таму што ад Госпада выпрасіла яго.

 

И бысть по времени дней, и роди Анна сына, и нарече ему имя Самуилъ, прото иже от Господа Бога выпроси его.

Муж яе Элькана і ўвесь дом яго пайшоў, каб ускласці гадавую ахвяру Госпаду і споўніць абяцанне сваё.

 

И иде Гелкана и весь домъ его принести жертву славную и наполнити молитвы своя въ Силомъ.

І Ганна не пайшла, бо яна сказала мужу свайму: «Не пайду, пакуль хлапчаня не будзе аднята ад грудзей, і завяду яго, і ён стане перад абліччам Госпада і застанецца там назаўсёды».

 

Анна же не иде с нимъ, и рече мужу своему: «Не пойду, дондеже откормлю отроча и поведу его с собою, да явится лицу Господьню и пребудеть тамъ всегда».

Адказаў ёй Элькана, муж яе: «Рабі, што табе здаецца добрым, і заставайся, пакуль яго не адымеш ад грудзей; і я малюся, каб Госпад здзейсніў слова Сваё». Дык засталася жанчына і карміла сына свайго, пакуль не адняла яго ад грудзей сваіх.

 

Тогда рече к ней Гелкана, мужъ ея: «Уделай, якоже добро ся мнить быти пред очима твоима, и остани дома, дондеже откормиши и. И помолися Господу, да исполнить слово Свое». И остала естъ жена дома, и кормила отроча, даже и откормила его.

І павяла яго з сабою пасля таго, як адняла, з трохгадовым быком, адной эфай мукі і з бурдзюком віна; і прывяла яго ў дом Госпада ў Сіло. А хлопец быў яшчэ дзіцём.

 

И егда оставила его, вела и с собою до храму Божия въ Силом со треми тельци, и съ треми мерами муки пшеничное, и з збаномъ вина.

І прынеслі яны ў ахвяру быка, і прадставілі хлопца Гэлі.

 

И привела его до храму Божия въ Силомъ; отрокъ же Самуилъ еще былъ младъ велми.

І сказала тады Ганна: «Прашу, гаспадару мой, хай жыве душа твая, гаспадару; я тая самая жанчына, якая стаяла тут перад табой і маліла Госпада.

 

И принесе Гелкана жертву Господу — тельца единого, и привели отроча, и дали и Гелии-жерцу.

Маліла я пра гэтае дзіця, і споўніў Госпад просьбу маю, аб якой я прасіла ў Яго.

 

И рече Анна: «Молю ти ся, господине мой, жива ест душа твоя! Се азъ есми жена тая, иже стоях пред тобою, молячися Господу, абы ми дал сына сего.

Таму і даручаю яго Госпаду; на ўсе дні, колькі будзе жыць, ён адданы на службу Госпаду». І пакланілася там Госпаду.

 

Помолихся Ему, и дал ми ест Господь прошение мое, егоже просих у Него;