1 царстваў 21 разьдзел

Першая кніга царстваў
Пераклад Чарняўскага 2017 → Біблія Скарыны (Бразгуноў)

 
 

І накіраваўся Давід у Ноб, да святара Ахімэлеха, і Ахімэлех аслупянеў, бо Давід прыбыў да яго, і спытаў у яго: «Чаму ты толькі адзін і нікога няма з табой?»
 
Тогда пришолъ естъ Давыдъ въ градъ Новей къ жерцу Ахимелехови; и устрашися Ахимелехъ, прото иже пришолъ ест к нему Давыдъ,

І сказаў Давід святару Ахімэлеху: «Цар даручыў мне адну справу і сказаў: “Хай ніхто не ведае аб тым, з-за чаго я цябе пасылаю і што я табе даручаю”. Таму я вызначыў паслугачам тое і тое месца.
 
и рече ему: «Что се ест, яко самъ-единъ пришол еси и никого несть с тобою?» Рече Давыдъ къ Ахимелеху-жерцу: «Царь ми повелел, глаголя: “Абы никто не веделъ того, с чимъ я посылаю тебе и что есмъ росказал тобе”. Сего ради и слуги моя розослалъ есми на оно и на оно место.

Дык вось цяпер, калі маеш пад рукой пяць хлябоў, дай мне іх або тое, што знойдзеш».
 
Протожъ ныне, имаши ли что готоваго ясти, дай ми с пятеро хлебовъ, или что можежъ имети».a

І, адказваючы Давіду, святар казаў яму: «Звычайнага хлеба пад рукой не маю, а ёсць толькі пасвячоны хлеб; ці чыстыя паслугачы твае хаця б адносна жанчын?»
 
Отвеща жрець къ Давыду и рече: «Не имамъ хлебовъ простых готовых, но имам хлебъ посвященный; суть ли чисты слузи твоиb, наболей от женъ, да едят и».

І адказаў Давід святару, і сказаў яму: «Сапраўды, што датычыць жанчын, не было іх з намі ані ўчора, ані заўчора. Калі выбіраліся ў дарогу, целы паслугачоў былі чыстыя, хоць гэтая выправа звычайная. Тым больш сёння чыстыя целы іх».
 
Рече же Давыдъ к жерцу: «Понеже воспомянул еси жены, воистинну въздержалися есмо от женъ вчера и предъ вчерашним, внегда вышли есмо на путь, и суть тела слугъ моих чиста. Ащели же путь сей нашъ скверенъ естъ, но мы днесь очистихомся на теле».

Дык даў яму святар пасвячоны хлеб; бо не было больш там іншага хлеба, апрача хлябоў пакладных, якія былі паднесены перад аблічча Госпада, так што хлябы былі яшчэ цёплыя.
 
И далъ ест ему жрець хлебы посвященныеc, понеже не было ту иного хлеба, токмо хлебы посвященные, иже взяты были предъ лицемъ Господьним, да бы положилися въместо их хлебы теплыи.

А быў там адзін паслугач Саўла, які ў той дзень затрымаўся перад абліччам Госпада; ён называўся Даэг, ідумеец, наймацнейшы з пастухоў Саўла.
 
И былъ естъ ту мужъ, един от отрокъ Сауловых, в храме Господьнем, именем Доехъ Ідумеянинъ, старейшина от пастырь Сауловых, сей пасяше мулици Сауловы.

А Давід сказаў Ахімэлеху: «Можа, маеш тут пад рукой дзіду або меч? Бо меча свайго і зброі сваёй я не ўзяў з сабой, бо справа цара вымушала».
 
Тогда рече Давыдъ къ жерцу Ахимелехови: «Имаши ли ту якое оружие в руце, копие или мечь, дай мне, яко оружия своего не взях, слова бо царева припужали мя отойти».d

І святар сказаў: «Вось, тут толькі меч Галіята, філістынца, якога ты забіў у даліне Тэрэбінітаў; ён закручаны ў плашч і ляжыць па-за эфодам. Калі хочаш яго ўзяць, бяры, бо, апрача яго, няма тут іншага». І сказаў Давід: «Няма тут другога такога; дай яго мне».
 
И рече жрець: «Се мечь Голиафовъ, Филистымлянина, егоже убилъ еси в долине Смыръкове, естъ обвинутъ въ плащи за ризами жреческими. Хощеши ли того узяти, возми, иного бо меча зде не имамъ». И рече Давыдъ: «Понеже иного меча зде не имаши, дай жъ ми той».

Такім чынам, устаў Давід, і ў той дзень уцёк ад Саўла, і прыбыў да Ахіса, цара Гета.
 
Тогда въставъ Давыдъ и бежа от лица Саулова в той день и приде къ Ахису, царю Ефскому.

І сказалі яму паслугачы Ахіса: «Ці ж гэта не Давід, цар той зямлі? Ці ж не яму спявалі карагоды, кажучы: “Саўл пабіў свае тысячы, а Давід — свае дзесяткі тысяч?”»
 
И рекоша къ Ахису слузи его, внегда узрели суть Давыда, яко сей ест Давыдъ, царь земли, и сему пояху жены, ликствующе и глаголюще: «Порази Саулъ тысещу, а Давыдъ десеть тысещей»?e

І Давід занепакоіўся ў сэрцы сваім дзеля слоў гэтых і дужа баяўся Ахіса, цара Гета.
 
И положилъ естъ Давыдъ слова сия въ сердци своемъ, и убояся вельми Ахиса, царя Ефскаго,

І пачаў ён прыкідвацца шалёным перад імі; і біў у брамы, і цякла сліна на бараду яго.
 
и прекривилъ собе уста предъ Ахисомъ, и скерился межи ими, и билъ собою о двери, и слины текли ему по браде.

І Ахіс сказаў паслугачам сваім: «Ці ж не бачыце, што ён вар’ят? Навошта прывялі яго да мяне?
 
Тогда рече Ахисъ къ слугамъ своимъ: «Видяще человека безумна, почто приведосте его ко мне?

Ці ж не хапае нам шалёных, што вы прывялі гэтага, каб ён вар’яцеў перада мною? Ці ж такога трэба ўводзіць у дом мой?»
 
Еда ли ся намъ не доставаеть безумныхъ и устеклых, яко приведосте и пред мя, абы ту шалел предо мною? Пустите жъ его прочь, и да не ходить потомъ въ домъ мой».