2 царстваў 4 разьдзел

 

 

І пачуў сын Саўла, што памёр Абнэр у Хеўроне, і самлелі рукі ягоныя, і ўвесь Ізраіль стрывожыўся.

 

Зведалъ же естъ Езвозефъ, сынъ Саулов, яко убиенъ бысть Авенеръ въ Хевроне, и улякнулся, и спустил руце свое, и вси людие Ізраилевы засмутилися суть.

Сын Саўла меў двух начальнікаў войска, адзін меў імя Баана, а імя другога — Рэхаў, сыны Рымона з Бээроту, з сыноў Бэн’яміна, бо Бээрот залічалі да Бэн’яміна.

 

И беста тогда два властелина надъ разбойниками съ сыномъ Сауловымъ; имя единому — Ванаа, и другому — Рехавъ, сынове Реммоновы Верофитскаго, от поколения Веньаминова,a понеже і градъ Верофъ причтенъ естъ межи поколение Веньаминово.

А жыхары Бээроту ўцяклі ў Гіттаім і [жывуць] там прыхаднямі аж па сёньняшні дзень.

 

И утекоша Верофитяне въ Гефаимъ, и быша тамъ приходы даже до того часу.

А Ёнатан, сын Саўла, меў кульгавага сына. Бо калі ён меў пяць гадоў, надыйшла вестка з Езрээлю пра Саўла і Ёнатана, і нянька ягоная схапіла яго, і ўцякла. І калі яна пасьпешліва ўцякала, ён упаў і скалечыўся. А імя ягонае — Мэфібашэт.

 

Былъ же ест Енафе, сыну Саулову, сынъ хромый ногами, понеже въ пяти летехъ былъ естъ, внегда прибежалъ посолъ з войска Ізраилева, поведаючи, иже убитъ естъ Саулъ и Енафа, и взявши и, пестунья его бежала с ним, и егда поспешала, утекаючи, упала естъ и зламала ему ногу, и охроме отроча, емуже имя бе Мифивосеф.

І пайшлі сыны Рымона з Бээроту, Рэхаў і Баана, і ўвайшлі ў сьпякоту дня ў дом Ішбашэта, і ён спаў у [сьпякоту] дня.

 

Тогда пришедъше сынове Реммонови Верофитъскаго, Рехавъ и Ванаа, вниидоша ополудни в домъ Езвозефовъ, онже в то время спаше на ложи своем; и вратная дому его, опалаючи пшеницу, уснула была.

І ўвайшлі Рэхаў і Баана, брат ягоны, у сярэдзіну дома, [нібы] ўзяць пшаніцы; і ўдарылі [Ішбашэта] пад рэбры, і ўцяклі.

 

И вземъши по снопу пшеници, вошли суть во храмину тайне и проклали и в дыменаb Рехавъ и Ванаиc, братъ его.

І яны ўвайшлі ў дом, а ён спаў на ложку сваім у спальні сваёй. І яны ўдарылі яго, і забілі, і адсеклі галаву ягоную, і ішлі ўсю ноч дарогай Арабы.

 

Внегда бо вошли были в домъ, и се, Езвозефъ спаше на ложи своем во храмине; они же, ранивши, забили суть и, и вземши главу его, шли путемъ по пустыни всю нощь тую.

І прынесьлі яны галаву Ішбашэта Давіду ў Хеўрон, і сказалі валадару: «Вось галава Ішбашэта, сына Саўла, ворага твайго, які цікаваў на душу тваю. І даў ГОСПАД гаспадару нашаму, валадару, адпомсьціць сёньня Саўлу і насеньню ягонаму».

 

И принесоша главу Езъвозефову къ Давыду въ Хеврон, и рекоша къ царю: «Се глава Езвозефова, сына Саулова, врага твоего, онже искалъ естъ безглавия твоего; и далъ ест Господь Богъ господину нашему царю отмщение днес надъ Сауломъ и надъ семенемъ его».

І адказаў Давід Рэхаву і Баану, брату ягонаму, сынам Рымона з Бээроту, і сказаў ім: «Як жывы ГОСПАД, Які вызваліў душу маю з усякага ўціску.

 

Отвеща же Давыдъ Рехаву и Ванаи, брату его, сыном Реммона Варофитскагоd, и рече: «Живъ естъ Господь, Онъже изорвалъ душу мою от всего злого!

Калі таго, хто паведаміў мне, кажучы: “Вось, Саўл памёр”, і быў ён дабравесьнікам у вачах сваіх, я схапіў і забіў у Цыклягу, і ня даў яму нагароду,

 

Понеже того онъ мне тую новину поведилъ, иже убитъ ест Саулъ, и мнелъ, ижбы ми ся тымъ полюбилъ. Азъ иняхъ и убихъ и во граде Сицелеху, емуже мусилъ есми дати даръ за новину;

тым больш цяпер, калі ліхія людзі забілі праведнага чалавека ў доме ягоным на ложку ягоным. Няўжо я ня буду шукаць кроў ягоную на руках вашых і ня зьнішчу вас з зямлі?»

 

многымъ более тута ныне, иже людие злии убили суть мужа невиннаго в дому на ложи его, где спаше. Прото възыщу крови его от руку ваших и погублю васъ от земля».

І загадаў Давід юнакам, і яны забілі іх, і адсеклі рукі іхнія і ногі іхнія, і павесілі іх каля сажалкі ў Хеўроне. А галаву Ішбашэта занесьлі і пахавалі ў магіле Абнэра ў Хеўроне.

 

И повеле Давыдъ слугамъ своимъ, и убили суть их, а объсекавши руце и нозе имъ, повесиша е надъ рибникомъ въ Хевроне. Главу же Езвозефову, вземше, похоронили ю во гробе Авенерове въ Хевроне.