2 царстваў 4 разьдзел

 

 

І пачуў Саўлянок, што памер Аўнір у Гэўроне, і замлелі рукі ягоныя, і ўвесь Ізраель быў спалохаўшыся.

 

Зведалъ же естъ Езвозефъ, сынъ Саулов, яко убиенъ бысть Авенеръ въ Хевроне, и улякнулся, и спустил руце свое, и вси людие Ізраилевы засмутилися суть.

У Саўлянка былі два вайводцы: імя аднаго — Ваана, імя другога — Рыхаў, сыны Рымона Веерофяніна, з патомкаў Веняміновых; бо й Веероф залічылі да Веняміну.

 

И беста тогда два властелина надъ разбойниками съ сыномъ Сауловымъ; имя единому — Ванаа, и другому — Рехавъ, сынове Реммоновы Верофитскаго, от поколения Веньаминова,a понеже і градъ Верофъ причтенъ естъ межи поколение Веньаминово.

І ўцяклі Веерофяне да Ґіфаіму, і засталіся там прыходнымі дагэтуль.

 

И утекоша Верофитяне въ Гефаимъ, и быша тамъ приходы даже до того часу.

У Ёнафана Саўлянка быў сын кульгавы. Пяць год было яму, як прышла ведамка праз Саўлу а Ёнафана з Ізрэелю, і нянька панесла яго і ўцякала. І як яна барзьдзіла, уцякаючы, то ён упаў і стаў кульгавы. Імя ягонае Мефівошэф.

 

Былъ же ест Енафе, сыну Саулову, сынъ хромый ногами, понеже въ пяти летехъ былъ естъ, внегда прибежалъ посолъ з войска Ізраилева, поведаючи, иже убитъ естъ Саулъ и Енафа, и взявши и, пестунья его бежала с ним, и егда поспешала, утекаючи, упала естъ и зламала ему ногу, и охроме отроча, емуже имя бе Мифивосеф.

І пайшлі сыны Рымона Веерофяніна, Рыхаў а Ваана, і прышлі ў самую гарачыню дня да дому Ішбошэфавага, а ён спаў на пасьцелі паўднём.

 

Тогда пришедъше сынове Реммонови Верофитъскаго, Рехавъ и Ванаа, вниидоша ополудни в домъ Езвозефовъ, онже в то время спаше на ложи своем; и вратная дому его, опалаючи пшеницу, уснула была.

І вось, яны прышлі да нутра дому, каб узяць пшонкі; і выцялі яго ў пятую скабу; і Рыхаў а Ваана, брат ягоны, уцяклі.

 

И вземъши по снопу пшеници, вошли суть во храмину тайне и проклали и в дыменаb Рехавъ и Ванаиc, братъ его.

І ўвыйшлі ў дом, і вось, ён ляжыць на пасьцелі сваёй у спальным пакою сваім; і яны выцялі яго, і зрабілі яму сьмерць, і адцялі галаву ягоную, і ўзялі галаву ягоную із сабою, і йшлі пустыннай дарогаю ўсю ноч.

 

Внегда бо вошли были в домъ, и се, Езвозефъ спаше на ложи своем во храмине; они же, ранивши, забили суть и, и вземши главу его, шли путемъ по пустыни всю нощь тую.

І прынесьлі галаву Ішбошэфаву да Давіда да Гэўрону, і сказалі каралю: «Во галава Ішбошэфа Саўлянка, непрыяцеля твайго, што шукаў душы твае; і даў СПАДАР сядні спадару майму, каралю, помсту над Саўлам а патомствам ягоным».

 

И принесоша главу Езъвозефову къ Давыду въ Хеврон, и рекоша къ царю: «Се глава Езвозефова, сына Саулова, врага твоего, онже искалъ естъ безглавия твоего; и далъ ест Господь Богъ господину нашему царю отмщение днес надъ Сауломъ и надъ семенемъ его».

І адказаў Давід Рыхаву а Ваане, брату ягонаму, сыном Рымона Веерофяніна, і сказаў ім: «Жыў СПАДАР, што выбавіў душу маю ад усялякага няшчасьця!»

 

Отвеща же Давыдъ Рехаву и Ванаи, брату его, сыном Реммона Варофитскагоd, и рече: «Живъ естъ Господь, Онъже изорвалъ душу мою от всего злого!

Бо калі таго, хто наказаў імне, кажучы: «Вось, памер Саўла», — і ён быў у сваім собскім аччу, як пасланец, што прыносе добрыя навіны, — я схапіў і забіў яго ў Цыклазе, замест таго, каб даць яму надгароду за дабравесьць;

 

Понеже того онъ мне тую новину поведилъ, иже убитъ ест Саулъ, и мнелъ, ижбы ми ся тымъ полюбилъ. Азъ иняхъ и убихъ и во граде Сицелеху, емуже мусилъ есми дати даръ за новину;

Дык пагатове, калі благія людзі забілі справядлівага чалавека ў ягоным собскім доме, на ягонай пасьцелі, нягож я не спаганю крыві ягонае ад рукі вашае і не аддалю вас ізь зямлі?»

 

многымъ более тута ныне, иже людие злии убили суть мужа невиннаго в дому на ложи его, где спаше. Прото възыщу крови его от руку ваших и погублю васъ от земля».

І расказаў Давід дзяцюком, і забілі іх, і адцялі ім рукі а ногі, і павесілі іх ля ставу ў Гэўроне. А галаву Ішбошэфаву ўзялі й пахавалі ў гробе Аўніровым у Гэўроне.

 

И повеле Давыдъ слугамъ своимъ, и убили суть их, а объсекавши руце и нозе имъ, повесиша е надъ рибникомъ въ Хевроне. Главу же Езвозефову, вземше, похоронили ю во гробе Авенерове въ Хевроне.