2 царстваў 21 разьдзел

 

 

І стаўся голад у дні Давіда тры гады, год за годам. І раіўся Давід перад абліччам ГОСПАДА, і ГОСПАД сказаў: «На Саўле і на доме ягоным [цяжэе] кроў, бо ён забіў Гібэонцаў».

 

И бысть гладъ на земли во днехъ Давыдовых три лета без престани. И възыскалъ ест Давыдъ молитвою лица Господьня. Отвеща же к нему Господь: «Для Саула сее естъ и для крови пролития дому его, понеже пролил естъ кровъ и погубилъ Гаваонитян».

І паклікаў валадар Гібэонцаў, і размаўляў з імі. А Гібэонцы не былі з сыноў Ізраіля, але з рэшты Амарэйцаў, і сыны Ізраіля запрысягліся [не забіваць] іх, але Саўл спрабаваў зьнішчыць іх з руплівасьці сваёй дзеля сыноў Ізраіля і Юды.

 

Тогда позвал ест царь Гаваонитян и глагола к нимъ. Гаваонитяне же не были суть з роду сынов Ізраилевых, но останци от племеня Аморейска; сынове же Ізраилевы были присягали имъ, яко не выкоренити их,a Саул же хотел е выгубити, якобы мстяся людей Ізраилевых а Іюдиных.

І сказаў Давід Гібэонцам: «Што я павінен вам зрабіць? І чым вас перапрасіць, каб вы дабраславілі спадчыну ГОСПАДА?»

 

И молвилъ ест къ Гаваонитяном Давыдъ, глаголя: «Что учиню вамъ? И яково имать быти очищение за кривду тую, еже ся вам стала, да благославите достояние Господьне?»

І Гібэонцы сказалі яму: «Ня трэба нам ані срэбра, ані золата ад Саўла або ад дому ягонага, і ня трэба нам, каб быў забіты чалавек з Ізраіля». І сказаў [Давід]: «Што вы скажаце, я зраблю вам».

 

Отвещаша к нему Гаваонитяне: «Несть намъ сее пытание ни о злато ани о сребро, но о Сауле и о доме его; и ниж хотимъ того, абы кто убитъ был от людей Ізраилевыхъ». Имъ же рече царь: «И что жъ пакъ хощете, да учиню вамъ».

І сказалі яны валадару: «Ад таго чалавека, які нас нішчыў і меў намер выгубіць нас, каб не засталося нікога з нас у межах Ізраіля,

 

А они рекли сут: «Мужа того, онже насъ мучилъ и губилъ безвинне, тако имамы сказити, абы ни единый з роду его не остал во всех кончинах Ізраилевых,

няхай будуць дадзены нам сем чалавек з сыноў ягоных, і мы іх павесім перад ГОСПАДАМ у Гіве Саўла, [ранейшага] выбранца ГОСПАДА». І валадар сказаў: «Я дам вам».

 

и ныне да выдадуть намъ седмъ мужевъ с сыновъ его, да распнемы их пред Господемъ въ Гаваоне Саулове, онже былъ ест изъбранный Господень». И рече царь: «Азъ выдам е вам».

Але пашкадаваў валадар Мэфібашэта, сына Ёнатана, сына Саўла, дзеля прысягі [перад] ГОСПАДАМ паміж Давідам і Ёнатанам, сынам Саўла.

 

И отпустил ест царь Мифивозефови, сыну Енафову, сына Саулова, для клятвы, еюже ся был заклял пред Господемъ Богом и предъ Енафою, сыном Сауловым.

І ўзяў валадар двух сыноў Рыцпы, дачкі Аі, якіх яна нарадзіла Саўлу, Армона і Мэфібашэта, і пяць сыноў Мэраб, дачкі Саўла, якіх яна нарадзіла Адрыэлю, сыну Барзілая з Мэхолы.

 

Взем же Давыдъ оба сына Расфы, дщеры Ахиасовы, онаже породила была их Саулови — Армоню и Мемфиозию, и пят сынов Михолиныхъ, дщеры Сауловы, еже породила была Адриелови, сыну Верзеляеву, онже был ест от Моляхи,

І [Давід] аддаў іх у рукі Гібэонцаў, і яны павесілі іх на гары перад абліччам ГОСПАДА. І загінулі гэтыя сямёра разам, і былі яны забітыя ў першыя дні жніва, на пачатку жніва ячменю.

 

и предал е в руце Гаваонитяном, ониже распяли ихb на горе пред Господем. И побиты сут сии седмъ сынов з роду Саулова вкупе, во дни, егда найпервей почали жати ечмень.

А Рыцпа, дачка Аі, узяла лахманы і разаслала іх на скале, і сядзела там ад пачатку жніва аж пакуль не пайшоў на іх дождж з неба, і не дазваляла сядаць на іх птушкам паднебным удзень і зьвярам палявым уначы.

 

Тогда Ресфа, дщера Ахиасова, вземши гуню, послала собе на скале от зачала жатвы, дондеже снииде дождь с небеси, и не дала ест птицам ясти ихъ во дни и ни зверем в нощи.

І было паведамлена Давіду пра тое, што рабіла Рыцпа, дачка Аі, наложніца Саўла.

 

И возвестиша сее Давыдови, еже учинила Ресфа, дщера Ахиасова, онаже была естъ меншица Саулова.

І пайшоў Давід, і ўзяў у гаспадароў Ябэшу Гілеадзкага косткі Саўла і косткі Ёнатана, сына ягонага, якія тыя здабылі патаемна з плошчы ў Бэт-Шане, дзе іх былі там павесіўшы Філістынцы, калі забілі Філістынцы Саўла ў Гільбоа.

 

Тогда шолъ естъ Давыдъ и побралъ кости Сауловы и кости Енафы, сына его, от мужей Ависъ-Галаадских, ониже крадьмо взяли были е изъ града Веф-Зама, где повесили их Филистымове, внегда забили были Саула и Енафу на горе Ельвое.

І перанёс ён адтуль косткі Саўла і косткі Ёнатана, сына ягонага, і сабралі косткі павешаных.

 

И принесе оттуду Давыдъ кости Сауловы и Енафы, сына его. И собравши теже кости тых, ониже были распяты на крестех,

І пахавалі косткі Саўла і косткі Ёнатана, сына ягонага, у зямлі Бэн’яміна ў Цэлі, у магіле Кіша, бацькі ягонага. І зрабілі ўсё, што загадаў валадар. І быў упрошаны Бог, [каб зьлітаваўся] над зямлёй.

 

похоронили суть е вкупе с костьми Сауловыми и Енафиными, сына его, в земли Веньаминове, на стране горы, во гробе Цисове, отца Саулова. И учинили суть вси речи, якоже повелелъ былъ имъ царь; и се, слютовался естъ Богъ надъ землею потомъ.

І была зноў вайна Філістынцаў супраць Ізраіля. І пайшоў Давід і слугі ягоныя з ім, і ваявалі з Філістынцамі. І Давід быў змучаны.

 

Того часу сталася естъ брань Филистымляномъ со Ізраильтяны. Изыйде Давыдъ и люди его с нимъ, и билися съ Филистымляны. И внегда утомился в бою Давыдъ,

І Ішбі з Нову, які быў з нашчадкаў Рафы, і дзіда ягоная важыла трыста сыкляў медзі, і ён быў падперазаны новым [мячом], казаў, што заб’е Давіда.

 

Есвиденобъ, мужъ филистымский, онже былъ естъ з роду Арафа-волота и в него гротъ на конци копия железный важилъ естъ триста лотовъ, и припоясалъ былъ к собе мечь новый, и устроися на то, абы моглъ забити Давыда.

Але дапамог [Давіду] Абішай, сын Цэруі. І ўдарыў ён Філістынца, і забіў яго. І людзі Давіда запрысяглі яго, кажучы: «Ужо больш ня пойдзеш з намі ваяваць, каб не патух сьветач Ізраіля».

 

Имелъ же ест Давыд на помощъ Ависая, сына Сарвиина, и ранил Филистымлянина, и убилъ его. Тогда кляшеся мужи, иже беша съ Давыдом, глаголюще: «Се, потомъ не изыйдеши с нами на войну, аще бо убиють тебе, то угаснеть светилникъ во Израили».c

І сталася пасьля гэтага, і зноў была вайна ў Гобе супраць Філістынцаў. І Сіббэхай з Хушу забіў Сафа, які з нашчадкаў Рафы.

 

Бысть теже и другая битва въ Говеи съ Филистымляны, и в той битве забитъ естъ Совохай от Усаха, Зефая от племеня Арафова, з роду волотовъ.

І яшчэ была вайна супраць Філістынцаў у Гобе. І Эльханан, сын Яарэ-Арэгіма з Бэтлеему, забіў Галіята з Гату, у якога тронак дзіды быў як навой ткацкі.

 

Еще и третия война была въ Говеи съ Филистымляны, в нейже человекъ, от Бога даный з лесаd, сынъ вышивачевъ от Вефлиома, убилъ естъ Голиафа Еффейскаго, егоже копие такъ толсто было, якобы навивало ткачево.

І была яшчэ вайна ў Гаце, і быў вялізарны чалавек, які меў па шэсьць пальцаў на кожнай руцэ і на кожнай назе, разам дваццаць чатыры пальцы, які таксама нарадзіўся ў Рафы.

 

К тому и четвертая битва была въ Еффе.e В той битве былъ естъ мужъ высокий, онже на кождой руце и на нозе имеаше шесть перстовъ, то ест всехъ четыри и двадцеть, а былъ з роду Арафы-волота;

І ён зьневажаў Ізраіля, і забіў яго Ёнатан, сын Шаммы, брата Давіда.

 

сей ругался естъ людемъ Ізраилевымъ,

Гэтыя чатыры нарадзіліся ў Рафы з Гату. І яны загінулі ад рукі Давіда і ад рукі слугаў ягоных.

 

и забилъ того Енафанъ, сынъ Семмеевъ, брата Давыдова.