2 царстваў 1 разьдзел
Другая кніга царстваў
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
І сталася пасьля сьмерці Саўла, што Давід вярнуўся пасьля перамогі над Амалекам і спыніўся на два дні ў Цыклягу.
І бысть, внегда умерлъ естъ царь Саул,a Давыдъ же в то время, поразивъши Амалехитянъ, пребываше во граде Сицелеху два дни.
І сталася на трэці дзень, вось, чалавек прыйшоў з табару, з [атачэньня] Саўла, у падзёртым адзеньні і з пасыпанай зямлёй галавой. І прыйшоў ён да Давіда, і ўпаў на зямлю, і пакланіўся.
Въ третий пакъ день прииде мужъ з войска Саулова, растерзавый ризы своя и посыпавый прахом главу свою.b И внегда вниде къ Давыду, паде на лице свое, кланяючися ему.
І сказаў яму Давід: «Адкуль ты прыйшоў?» Ён сказаў яму: «Я ўцёк з табару Ізраіля».
И рече к нему Давыдъ: «Отколе идеши?» Он же рече: «З войска Ізраильскаго убежалъ есмъ».
І сказаў яму Давід: «Што сталася? Распавядзі мне». Ён сказаў: «Людзі паўцякалі з месца бою, і шмат народу загінула, таксама Саўл і Ёнатан, сын ягоны, загінулі».
То паки рече к нему Давыдъ: «Яко ся стало тамъ, споведай ми». Он же отвеща и рече: «Побежаша люди Ізраилевы з бою, и мнози з нихъ падоша и умроша, но и Саулъ, и Енафа, сынъ его, убиты суть».
І сказаў Давід юнаку, які яму расказваў [вестку]: «Адкуль ты ведаеш, што загінуў Саўл і Ёнатан, сын ягоны?»
И рече Давыдъ къ человеку тому, онже поведал ему новину сию: «Како веси тое, иже убитъ ест Саулъ и Енафа, сынъ его?»
І сказаў юнак, які расказваў яму [вестку]: «Я ўзыйшоў на гару Гільбоа, і вось, Саўл ляжаў прабіты дзідай сваёй, і вось, коньнікі і калясьніцы даганялі яго.
Отвеща к нему отрокъ той: «Утекаючи, и приидохъ на гору Ельвое, и се, Саулъ наляжаше на оружии своем; возы же и ездци приближахуся к нему.
І ён аглянуўся, і ўбачыў мяне, і паклікаў мяне. І я сказаў: “Вось я”.
И озревшися за собою, увиделъ мя и возвал мя,
І ён сказаў мне: “Хто ты?” Я сказаў яму: “Я — з Амалека”.
емуже рекохъ: “Се азъ”. И глагола ко мне: “Кто еси ты?” Отвещахъ к нему: “Аз есмъ мужъ Амалехитянин”.
І ён сказаў мне: “Падыйдзі да мяне, і забі мяне, бо туга сьмяротная ахапіла мяне, але душа мая ўсё яшчэ ў-ва мне”.
Тогда ми рече: “Приступи ко мне и добий мя, понеже скорби одержат мя и еще вся душа моя во мне ест”.
Я падыйшоў да яго і забіў яго, бо ведаў, што ня будзе ён жыць пасьля падзеньня свайго, і ўзяў я вянок з галавы ягонай і нараменьнік, які на рамёнах ягоных, і прынёс іх гаспадару майму».
И я, стоя над нимъ, добих его, видехъ бо, яко не будеть живъ, тако велми зранен сый. И взяхъ венець царский, иже бе на главе его, и запону съ рамени его, и принесохъ е к тобе, господину моему».
І схапіўся Давід за шаты свае, і разьдзёр іх, і [так зрабілі] ўсе людзі, якія [былі] з ім.
Взявъ же Давыдъ ризы своя, раздра е на собе, и вси мужи, иже беша с нимъ;c
І галасілі яны, і плакалі, і посьцілі аж да вечара дзеля Саўла і дзеля Ёнатана, сына ягонага, і дзеля народу ГОСПАДА, і дзеля дому Ізраіля, якія пагінулі ад мяча.
и плакашеся, и рыдашася, и постишеся до вечера, жалуючи Саула и Енафы, сына его, и людей Господьних, и дому Ізраилева, яко побиены быша оружиемъ.
І сказаў Давід юнаку, які [пра гэта] паведаміў яму: «Адкуль ты?» Ён адказаў: «Я — сын прыхадня Амалекца».
Рече же Давыдъ ко отроку, возвестившему ему новину сию: «Откуду еси ты?» Онъ же отвеща к нему и рече: «Сынъ человека Амалехитянина, пришельца, есмъ азъ».
І сказаў яму Давід: «Як ты адважыўся падняць руку тваю і забіць памазанца ГОСПАДАВАГА?»
И рече к нему Давыдъ: «Како не боялся еси воздвигнути руки своея и убити помазанника Божия?»
І паклікаў Давід аднаго з юнакоў, і сказаў: «Падыйдзі і забі яго». І той забіў яго, і ён памёр.
Тогда позвалъ Давыдъ единаго от слугъ своихъ и рече ему: «Приступи к нему и убий и».
І сказаў Давід: «Кроў твая на галаве тваёй, бо вусны твае сьведчылі супраць цябе, кажучы: “Я забіў памазанца ГОСПАДАВАГА”».
И уби его, и умре; и рече Давыдъ: «Кровь твоя да будеть на главу твою, уста бо твоя поведили суть на тя, глаголюще: “Азъ убихъ помазанника Господьня”».
І аплакваў Давід Саўла і Ёнатана, сына ягонага, гэтым жалобным сьпевам,
И плакалъd ест Давыдъ Саула и Енафы, сына его,
і загадаў навучыць яму сыноў Юды, і ён быў запісаны ў Кнізе Справядлівага, [і сказаў]:
и повелел сыном Іюдинымъ учитися стрельбе, яко же писано естъ во «Книгахъ справедливыхъ». И рече Давыдъ:
«Слаўныя твае, Ізраілю, загінулі на ўзгорках тваіх. Як жа маглі загінуць такія волаты?!
«Знаменай, Ізраилю, и погледи на горы, яко славнии твои и сильнии ранены суть и побиты на горахъ! И како падоша крепции въ бои?
Не расказвайце [гэтага] ў Гаце, не абвяшчайце на вуліцах Ашкелёну, каб ня цешыліся [з гэтага] дочкі Філістынскія, каб ня радаваліся дочкі неабрэзаных.
Не поведайте сего въ Еффе и ни на путехъ Аскалонских, да не возрадуются о том дщеры Филистымъския и да не возвеселятся тому дочки необрезанныхъ.
Горы Гільбоа! Няхай [ня будзе] на вас ані расы, ані дажджу, ані палёў урадлівых, бо там апаганены шчыт волатаў, шчыт Саўла ня быў памазаны алеем.
Горы Ельвое! ани роса, ани дождь да не исходить на васъ, и да не будуть на васъ поля первыхъ плодовъ, понеже ту пали суть щитове силныхъ. Щитъ Сауловъ якобы не былъ помазанъ елеомъ,
Без крыві забітых, бяз тлушчу волатаў лук Ёнатана ніколі не вяртаўся назад, і меч Саўла не вяртаўся дарма.
поскверненъ ест от крови убитыхъ и от туку силныхъ.e Стрела Енафова никогда не возвратилася воспять, мечь Сауловъ николи жъ не естъ дармо извлеченъ.
Саўла і Ёнатана, якія любілі адзін аднаго і жылі ў згодзе, сьмерць таксама не разлучыла. Хутчэйшыя за арлоў і дужэйшыя за ільвоў яны [былі].
Саулъ и Енафа, милы и красни в животе своем, и при смерти не суть розделены; были суть скорейшии, нежели орли, и сильнейшии, нежели львы.
Дочкі Ізраіля, плачце дзеля Саўла, які апранаў вас у кармазын з упрыгожваньнямі, які ўскладаў аздобы залатыя на шаты вашыя.
Дщеры Ізраилевы! плачте Саула, онъ убо облачаше вас в ризы червцевые, и чиняше на васъ пиры, и давалъ запоны златыи на окрашение ваше.
Як жа маглі загінуць у баі такія волаты! Ёнатан забіты на ўзгорках тваіх.
Яко падоша сильнии в бои, Енафа на горахъ твоихъ убитъ естъ?
Цяжка мне, бо [няма цябе], браце мой Ёнатан! Ты быў вельмі дарагі для мяне. Любоў твая была для мяне даражэй за любоў жаночую.
Жаль ми тебе, брате мой Енафо, хороший вельми и милый паче всехъ женъ; яко матка любить сына своего единаго, тако и я возлюбихъ тебе.
Як маглі загінуць такія волаты? Загінула зброя баявая!»
Яко поражени суть силныи и вдатныи и погибе зброя ихъ, къ бою приправленая?»
