2 царстваў 9 разьдзел

 

 

І сказаў Давід: ці не застаўся яшчэ хто-небудзь з дома Саўлавага? я зрабіў бы яму ласку дзеля Ёнатана.

 

Глагола же Давыдъ: «Остал ли естъ кто живъ з роду Саулова, да учиню с нимъ милосердие Енафы ради?»

У доме Саўла быў раб, якога звалі Сіва; і паклікалі яго да Давіда, і сказаў яму цар: ці ты Сіва? І той сказаў: я раб твой.

 

И былъ ест ту рабъ от дому Саулова, именемъ Сиба; и призва его царь Давыдъ к собе, и рече ему: «Ты ли еси Сиба?» Он же отвеща: «Азъ есмъ, рабъ твой».

І сказаў цар: ці няма яшчэ каго-небудзь з дома Саўлавага? я зрабіў бы яму ласку Божую. І сказаў Сіва цару: ёсьць сын Ёнатана, кульгавы.

 

И рече царь: «Осталъ ли же естъ кто живъ з роду Саулова, да учиню с нимъ милосердие Божие?» Отвеща Сиба царю: «Осталъ естъ сынъ Енафовъ, хромый ногами».

І сказаў яму цар: дзе ён? І сказаў Сіва цару: вось, ён у доме Махіра, сына Аміэлавага, у Лодэвары.

 

И рече царь: «Игде естъ?» Рече Сиба къ царю: «Се, ест в доме Махирове, сына Амихелова, въ Лодобаре».

І паслаў цар Давід, і ўзялі яго з дома Махіра, сына Аміэлавага, з Ладэвара.

 

И послалъ естъ царь Давыдъ, и взял его з дому Махирова, сына Амилехова, от Лодобара.

І прыйшоў Мэмфівастэй, сын Ёнатана, сына Саўлавага, да Давіда, і ўпаў на аблічча сваё, і пакланіўся. І сказаў Давід: Мэмфівастэй! І сказаў той: вось раб твой.

 

Внегда же прииде Мифивозефъ, сынъ Енафинъ, сына Саулова, къ царю Давыду, поклонися и паде на лице свое предъ царемъ на землю. И рече Давыдъ: «Мифивозефе!» Он же рече: «Азъ есмъ, рабъ твой».

І сказаў яму Давід: ня бойся: я зраблю табе ласку дзеля бацькі твайго Ёнатана і вярну табе ўсе палеткі Саўлавыя, бацькі твайго, і ты заўсёды будзеш есьці хлеб за маім сталом.

 

Рече к нему Давыдъ: «Не бойся, яко чиняй учиню милосердие с тобою Енафы ради, отца твоегоa, и навращу тобе вся поля Саулова, деда твоего; ты пак будеши ясти хлебъ за столомъ моимъ всегдаb».

І пакланіўся Мэмфівастэй і сказаў: што такое раб твой, што ты прыхінуўся да такога мёртвага сабакі, як я?

 

Он же поклонився ему, и подяковал, и рече: «Кто есмъ я, рабъ твой, понеже возрел еси, якобы на пса мертваго, на мя?»

І паклікаў цар Сіву, слугу Саўлавага, і сказаў яму: усё, што належала Саўлу і ўсяму дому ягонаму, я аддаю сыну гаспадара твайго;

 

Тогда возвалъ царь Сибу, раба Саулова, и рече к нему: «Все имение, еже бе Саулово, и весь домъ его дахъ сыну господина твоего;

дык вось, апрацоўвай яму зямлю ты і сыны твае і рабы твае, і дастаўляй плады яе, каб у сына гаспадара твайго быў хлеб для ежы; а Мэмфівастэй, сын гаспадара свайго, заўсёды будзе есьці за маім сталом. У Сівы было пятнаццаць сыноў і дваццаць рабоў,

 

сего для делай землю господина твоего ты, и сынове твои, и слузи твои, и приноси потребы и живность сыну господина своего Мифивозефа, да будеть кормлен. Мифивозефъ же, сынъ бывшего господина твоего, будеть ести всегда хлебъ за столомъ моимъ». Беша пакъ у Сибы пятьнадесеть сыновъ и двадесеть слугъ.

і сказаў Сіва цару: усё, што загадвае гаспадар мой цар рабу свайму, выканае раб твой. Мэмфівастэй еў за сталом Давіда, як адзін з сыноў цара.

 

И рече Сиба къ царю: «Якоже повелел еси, господи мой царю, рабу своему, тако и учинить рабъ твой, а Мифивозеф будеть ясти хлебъ на столе твоем, яко единъ от сыновъ царских».

У Мэмфівастэя быў маленькі сын, імем Міха. Усе, хто жыў у доме ў Сівы, былі рабамі Мэмфівастэя.

 

Имеаше же Мифивозеф сына малого, именем Миху, и вся родина Сибова служила ест Мифивозефови.

І жыў Мэмфівастэй у Ерусаліме, бо ён еў заўсёды за царскім сталом. Ён быў кульгавы на абедзьве нагі.

 

И живяше Мифивозеф въ Ерусалиме, и от стола царева ядаше всегда; и бе хром на обе нозе.