2 царстваў 22 разьдзел
Другая кніга царстваў
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
І гукаў Давід словы гэтае песьні СПАДАРУ таго дня, як СПАДАР вывальніў яго з рукі ўсіх непрыяцеляў ягоных і з рукі Саўлавае.
І прамовіў Давід словы гэтага сьпеву для ГОСПАДА ў дзень, калі вызваліў яго ГОСПАД з рук усіх ворагаў ягоных і з рукі Саўла.
І ён казаў: «СПАДАР — скала мая, і горад мой, і выбавіцель мой.
І ён сказаў: «ГОСПАД — скала мая і замчышча маё, Ён — Збаўца мой.
СПАДАР — скала мая, я абаранюся Ім; шчыт мой, рог спасеньня майго, высокая вежа мая, уцёк мой; Спасе мой, ад усілства Ты выбавіў мяне!
Бог мой, скала мая, у якой хаваюся, шчыт мой, рог збаўленьня майго! Ты — прыстанішча маё і Абаронца мой, Збаўца мой, ад гвалту Ты вызваліў мяне.
Хвалы годнага я пагукаю СПАДАРА, і ад непрыяцеляў сваіх вывальнюся.
Паклічу я ГОСПАДА, Які годны хвалы, і ад ворагаў маіх збаўлены буду.
Бо абнялі мяне хвалі сьмерці, і цур’і Веляла напалохалі мяне;
Ахапілі мяне хвалі сьмерці, віры Бэліяла стрывожылі мяне,
Ланцугі шэолю акружылі мяне, і сеці сьмерці выперадзілі мяне.
путы пякельныя аплялі мяне, і пасткі сьмерці схапілі мяне.
Але ў бядзе сваёй я пагукаў СПАДАРА, і да Бога свайго загукаў, і Ён пачуў з палацу Свайго голас мой, і галашэньне мае ў вушшу Ягоным.
У прыгнечаньні маім я клікаў ГОСПАДА і галасіў да Бога майго. І Ён пачуў са сьвятыні Сваёй голас мой, і лямант мой [дайшоў] да вушэй Ягоных.
Захісталася, затрэслася зямля, дрыганулі а захісталіся поды нябёс, бо ўгневаўся.
І дрыжучы, задрыжэла зямля, і падваліны нябесныя зварухнуліся і захісталіся, бо ўгнявіўся Ён.
Узьняўся дым ад гневу Ягонага, і з вуснаў Ягоных цяпло зьядаючае; вугальле загарэлася ад Яго.
Узьняўся дым ад гневу Ягонага, і з вуснаў Ягоных — агонь палючы; вугольле распальваецца ад Яго.
Нахінуў Ён нябёсы й зышоў, і цемнь пад нагамі ў Яго.
Нахіліў Ён нябёсы, і зыйшоў, і імгла пад нагамі Ягонымі.
І ехаў на херуве, і ляцеў, і бачаны быў на крылах ветру.
Ён сеў на херувіма, і паляцеў, і ўзьнёсься на крылах ветру.
І пастанавіў цемнь навокал Сябе, як будан, згусьціў воды булакоў нябёсных.
І зрабіў цемру заслонай сабе, намёт Ягоны з цёмных водаў, з густых хмараў.
Ад зьзяньня перад Ім жар угараўся.
Ад бляску перад Ім загарэлася вугольле вогненнае.
Загрымеў зь нябёс СПАДАР, і Навышні даў Голас Свой;
І загрымеў у небе ГОСПАД, і Найвышэйшы падаў голас Свой.
Пусьціў стрэлы, і расьцярушыў іх; маланку, і зрабіў замятню ў іх.
І Ён пусьціў стрэлы Свае, і расьцярушыў іх, і мноствам маланак зьбянтэжыў іх.
І паказаліся цур’і мора, агаліліся поды сьвету ад ганеньня СПАДАРА, ад тхненьня духа ноздраў Ягоных.
І выявіліся глыбіні мора, і адкрыліся падваліны сусьвету ад пагрозаў Тваіх, ГОСПАДЗЕ, і ад подыху духу гневу Твайго.
Ён паслаў з вышы, і ўзяў мяне, і выцягнуў мяне зь вялікіх водаў;
Паслаўшы з вышыні, Ён схапіў мяне, выцягнуў мяне з водаў вялікіх,
Выбавіў мяне ад майго дужога непрыяцеля, ад ненавідзячых мяне, бо былі дужшыя за мяне.
вызваліў мяне ад ворага майго моцнага, і ад тых, якія ненавідзяць мяне, бо яны дужэйшыя за мяне.
Яны перанялі мяне ў дзень бяды мае, але СПАДАР быў апораю імне,
Яны схапілі мяне ў дзень няшчасьця майго, але ГОСПАД быў падпорай для мяне.
І вывеў на прастору мяне, уратаваў мяне; бо Ён прыяе імне.
І Ён вывеў мяне на месца прасторнае, Ён выратаваў мяне, бо мне спагадае.
Заплаціў імне СПАДАР подле справядлівасьці мае, подле чысьціні рук маіх зьвярнуў.
І даў мне ГОСПАД паводле праведнасьці маёй, паводле чыстасьці рук маіх мне аднагародзіў,
Бо я глядзеў дарогаў СПАДАРОВЫХ і не адтыргнуўся нягодна ад Бога свайго;
бо я захоўваў шляхі ГОСПАДА, і не адступаў бязбожна ад Бога майго.
Бо ўсі суды Ягоныя перад імною, і ўставаў Ягоных я не адсуваў ад сябе.
Бо ўсе суды Ягоныя перада мною, і ад пастановаў Ягоных я не ўхіляўся,
І быў бязганны перад Ім, сьцярогся бяспраўя свайго.
Я быў беззаганны перад Ім, і захоўваў сябе ад беззаконьня.
І адплаціў імне СПАДАР подле справядлівасьці мае, подле чысьціні мае ў ваччу Яго.
І аднагародзіў мне ГОСПАД паводле праведнасьці маёй, і паводле чыстасьці рук маіх перад вачыма Ягонымі.
Зь міласэрным Ты абходзішся міласэрна, зь беззаганным — беззаганна,
З багабойным Ты будзеш багабойным, з чалавекам беззаганным будзеш беззаганны,
З чыстым — чыста, а з крутадухам Ты ходаешся.
для чыстага сэрцам Ты чысты сэрцам, а для крывадушнага Ты падступны,
І люд убогі Ты выбаўляеш, і ачыма сваімі паніжаеш пышак.
бо людзей прыгнечаных Ты збаўляеш, а вочы пыхлівыя паніжаеш.
Ты, СПАДАРУ, сьветач мой; і СПАДАР асьвячае цемнь Маю.
Бо Ты, ГОСПАДЗЕ, — сьветач мой, ГОСПАД асьвятляе цемру маю.
Бо Табою я бягу на вятку; з Богам сваім пераскочу сьцяну.
Бо з Табою я атакую войска, і з Богам маім узыйду на муры.
БОГ! — беззаганная дарога Ягоная, слова СПАДАРОВА пералітаванае, шчыт Ён усім, што спадзяюцца на Яго.
Бог, беззаганны шлях Ягоны, слова ГОСПАДА [агнём] ачышчана, Ён — шчыт для ўсіх, хто ў Ім мае надзею.
Бо хто БОГ, апрача СПАДАРА, і хто скала, апрача Бога нашага?
Бо хто Бог, апрача ГОСПАДА? І хто скала, апрача Бога нашага?
БОГ — Ён мацніня, сіла мая, Ён пракладае дасканальна дарогу маю;
Бог, Які падпярэзвае мяне сілаю і робіць беззаганным шлях мой.
Робе простымі ногі мае, як аленія, і на вышынях маіх ставе мяне;
Ён робіць ногі мае, як у аленя, і на вышыні ставіць мяне.
Вуча рукі мае вайны, і гбаю лук мядзяны рукамі сваімі.
Ён навучае рукі мае для бітвы, і рамёны мае напінаюць лук мядзяны.
І Ты даў імне шчыт спасеньня Свайго, і кунежнасьць Твая ўзьвялічыла мяне.
І ты даў мне шчыт збаўленьня Твайго, і ласкавасьць Твая ўзьвялічвае мяне.
Ты пашыраеш сігень мой пад імною, і ня хістаюцца шчыкалаткі мае.
Ты пашырыў крокі мае, і не хісталіся ногі мае.
Ганяюся за варагамі сваімі, і гублю іх, і не зварачаюся, пакуль ня зьнішчу іх;
Я перасьледаваў ворагаў маіх, і даганяў іх, і не вяртаўся, пакуль ня зьнішчыў іх.
І гублю іх, і раню іх, і не ўстаюць, і валяцца пад ногі мае.
Я зьнішчыў іх так, што яны не маглі ўстаць і падалі пад ногі мае.
Ты паперазуеш мяне сілаю на вайну, прычыняеш, каб праціўнікі мае ўгбаліся пад імною.
Ты падперазаў мяне сілай дзеля бітвы, і Ты паваліў перада мною тых, якія паўсталі супраць мяне.
А варагоў маіх Ты даў імне патыліцы, ненавідзячых мяне я зьнішчу.
Ты даў мне [бачыць] карак ворагаў маіх, і тых, што мяне ненавідзяць, я вынішчыў.
Яны гукалі, але ня было ратаўніка; — да СПАДАРА, але Ён не адказаў ім.
Яны галасілі, і не было таго, хто іх збавіць. Яны да ГОСПАДА, але Ён не адказаў ім.
Я расьцер іх, як пыл земны, як балота вулічнае, сьцянюціў іх і расьцягнуў іх.
Я стоўк іх як пыл зямлі, як балота на вуліцы я таптаў іх.
Ты даў імне ўцячы ад прававаньняў люду з імною; Ты захаваў мяне, каб быць імне галавою народаў; люд, каторага я ня знаў, будзе служыць імне.
Ты выратаваў мяне ад звадак людзей, паставіў мяне за галаву плямёнам. Людзі, якіх я ня ведаў, будуць служыць мне.
Сынове чужаземцаў паддаліся імне, на галасы празь мяне яны слухмяныя імне.
Чуючы вушамі [пра мяне], яны слухаюцца мяне. Сыны чужынцаў падпарадкаваліся мне.
Чужаземцы млеюць а дрыжаць у вагарожах сваіх.
Сыны чужынцаў млеюць і трымцяць у агароджах сваіх.
Жыў СПАДАР і дабраславёная скала мая! І ўзьвялічаны Бог, скала спасеньня майго.
Жыве ГОСПАД, дабраслаўлёная скала мая, і няхай узвысіцца Бог збаўленьня майго.
БОГ, што даець імне памсьціцца, і зводзе люды пад мяне;
Бог, Які адпомсьціў за мяне і схіліў народы перада мною,
І выводзе мяне ад варагоў маіх! Над паўсталымі супроці мяне Ты ўздымаеш мяне; ад глабаньніка Ты выбавіў мяне.
Які выратаваў мяне ад ворагаў маіх, і ўзвысіў мяне па-над тымі, што паўсталі супраць мяне, ад чалавека злачыннага вызваліў мяне.
За гэта я буду выхваляць Цябе, СПАДАРУ, меж народаў, і імені Твайму буду пяяць.
Дзеля гэтага буду славіць Цябе, ГОСПАДЗЕ, сярод народаў, і буду імя Тваё выслаўляць,
Павялічае выбаўленьні караля Свайго й чыне міласэрдзе памазанцу Свайму Давіду а насеньню ягонаму на векі!»
бо Ты ўзьвялічыў збаўленьнем валадара Твайго і зьявіў міласэрнасьць памазанцу Твайму, Давіду, і насеньню ягонаму на вякі».
