2 царстваў 22 разьдзел
Другая кніга царстваў
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017
І гукаў Давід словы гэтае песьні СПАДАРУ таго дня, як СПАДАР вывальніў яго з рукі ўсіх непрыяцеляў ягоных і з рукі Саўлавае.
І заспяваў Давід словы гэтае песні Госпаду ў дзень, калі вызваліў яго Госпад з рук усіх ворагаў яго і з рукі Саўла,
І ён казаў: «СПАДАР — скала мая, і горад мой, і выбавіцель мой.
і ён казаў: «Госпад — скала мая, і крэпасць мая, і Збаўца мой;
СПАДАР — скала мая, я абаранюся Ім; шчыт мой, рог спасеньня майго, высокая вежа мая, уцёк мой; Спасе мой, ад усілства Ты выбавіў мяне!
Божа мой, скала мая, у якой хаваюся, шчыт мой і рог збаўлення майго! Ты абарона мая і прыстанак мой. Збаўца мой, ад гвалту вызваліш Ты мяне.
Хвалы годнага я пагукаю СПАДАРА, і ад непрыяцеляў сваіх вывальнюся.
Паклічу я Госпада, вартага хвалы, і ад ворагаў маіх уратаваны буду.
Бо абнялі мяне хвалі сьмерці, і цур’і Веляла напалохалі мяне;
Бо агарнулі мяне хвалі смерці, віры Бэліяла ўстрывожылі мяне;
Ланцугі шэолю акружылі мяне, і сеці сьмерці выперадзілі мяне.
путы смерці ахапілі мяне, і смяротныя петлі душаць мяне.
Але ў бядзе сваёй я пагукаў СПАДАРА, і да Бога свайго загукаў, і Ён пачуў з палацу Свайго голас мой, і галашэньне мае ў вушшу Ягоным.
У роспачы маёй клічу я Госпада і прызываю Бога майго; выслухаў Ён з храма Свайго голас мой, і вокліч мой дайшоў да вушэй Яго.
Захісталася, затрэслася зямля, дрыганулі а захісталіся поды нябёс, бо ўгневаўся.
І здрыганулася і затрымцела зямля, і падваліны нябесныя зварухнуліся і захісталіся, бо запалаў Ён гневам.
Узьняўся дым ад гневу Ягонага, і з вуснаў Ягоных цяпло зьядаючае; вугальле загарэлася ад Яго.
Узняўся дым з ноздраў Яго і агонь знішчальны з вуснаў Яго; вуглі агністыя сыпаліся ад Яго.
Нахінуў Ён нябёсы й зышоў, і цемнь пад нагамі ў Яго.
І нахіліў Ён нябёсы, і сышоў, і змрок пад нагамі Яго.
І ехаў на херуве, і ляцеў, і бачаны быў на крылах ветру.
І сеў на херубіна, і паляцеў, і ўзняўся на крылах ветру.
І пастанавіў цемнь навокал Сябе, як будан, згусьціў воды булакоў нябёсных.
І ахінуўся ў цемру, як заслону, цёмнымі водамі ды густымі хмарамі ахутаў Сябе.
Ад зьзяньня перад Ім жар угараўся.
Перад бляскам позірку Яго загарэлася вуголле агністае.
Загрымеў зь нябёс СПАДАР, і Навышні даў Голас Свой;
Загрымеў на нябёсах Госпад, і Найвышэйшы даў пачуць голас Свой.
Пусьціў стрэлы, і расьцярушыў іх; маланку, і зрабіў замятню ў іх.
Ён пусціў стрэлы Свае і рассыпаў іх, мноствам маланак напалохаў іх.
І паказаліся цур’і мора, агаліліся поды сьвету ад ганеньня СПАДАРА, ад тхненьня духа ноздраў Ягоных.
І адкрыліся глыбіні мора, і адчыніліся фундаменты сусвету ад ушчування Госпада, ад подыху духу гневу Яго.
Ён паслаў з вышы, і ўзяў мяне, і выцягнуў мяне зь вялікіх водаў;
Даслаў Ён [руку] з вышыні і схапіў мяне, выцягнуў мяне з глыбокіх водаў.
Выбавіў мяне ад майго дужога непрыяцеля, ад ненавідзячых мяне, бо былі дужшыя за мяне.
Выратаваў Ён мяне ад ворага майго наймагутнейшага, ад тых, якія ненавідзяць мяне, якія дужэйшыя за мяне.
Яны перанялі мяне ў дзень бяды мае, але СПАДАР быў апораю імне,
Яны нахлынулі на мяне ў дзень смутку майго, і Госпад стаў для мяне апораю.
І вывеў на прастору мяне, уратаваў мяне; бо Ён прыяе імне.
І вывеў Ён мяне на прастор: уратаваў Ён мяне, бо спадабаўся я Яму.
Заплаціў імне СПАДАР подле справядлівасьці мае, подле чысьціні рук маіх зьвярнуў.
І адплаціў мне Госпад паводле праўды маёй, і за чысціню рук маіх аддаў Ён мне,
Бо я глядзеў дарогаў СПАДАРОВЫХ і не адтыргнуўся нягодна ад Бога свайго;
бо я пільнаваў шляхі Госпада і не адступаўся нягодна ад Бога майго.
Бо ўсі суды Ягоныя перад імною, і ўставаў Ягоных я не адсуваў ад сябе.
Усе прысуды Яго перада мной, і ад загадаў Яго я не адступіў,
І быў бязганны перад Ім, сьцярогся бяспраўя свайго.
і стаў я беззаганны з Ім, і высцерагаўся асабістай злачыннасці.
І адплаціў імне СПАДАР подле справядлівасьці мае, подле чысьціні мае ў ваччу Яго.
І адплаціў мне Госпад паводле праўды маёй і паводле чысціні рук маіх перад вачамі Яго.
Зь міласэрным Ты абходзішся міласэрна, зь беззаганным — беззаганна,
Са святым Ты святы будзеш, і з чалавекам беззаганным беззаганны будзеш,
З чыстым — чыста, а з крутадухам Ты ходаешся.
і з абраным абраны будзеш, і з заганным падступны будзеш.
І люд убогі Ты выбаўляеш, і ачыма сваімі паніжаеш пышак.
І людзей бедных Ты ратуеш, а вочы ганарыстыя прыніжаеш.
Ты, СПАДАРУ, сьветач мой; і СПАДАР асьвячае цемнь Маю.
Бо Ты, Госпадзе, светач мой, і Бог мой прасвятляе цемру маю.
Бо Табою я бягу на вятку; з Богам сваім пераскочу сьцяну.
З Табою я пайду ў наступ на варожыя войскі і з Богам маім пераскочу праз мур.
БОГ! — беззаганная дарога Ягоная, слова СПАДАРОВА пералітаванае, шчыт Ён усім, што спадзяюцца на Яго.
Божа, бязгрэшны шлях Яго, слова Госпадава агнём выпрабавана, Ён — шчыт для ўсіх, хто на Яго спадзяецца.
Бо хто БОГ, апрача СПАДАРА, і хто скала, апрача Бога нашага?
Бо хто бог, апрача Госпада? І хто скала, апрача Бога нашага?
БОГ — Ён мацніня, сіла мая, Ён пракладае дасканальна дарогу маю;
Бог, Які падперазаў мяне сілаю і зрабіў дарогу маю беззаганнай,
Робе простымі ногі мае, як аленія, і на вышынях маіх ставе мяне;
зрабіўшы ногі мае такімі, як у аленя, і на вышыні падняўшы мяне;
Вуча рукі мае вайны, і гбаю лук мядзяны рукамі сваімі.
навучыў рукі мае барацьбе, і рукі мае нацягваюць медны лук.
І Ты даў імне шчыт спасеньня Свайго, і кунежнасьць Твая ўзьвялічыла мяне.
Ты даў мне шчыт збаўлення Твайго, і тое, што Ты слухаеш мяне, узвялічвае мяне.
Ты пашыраеш сігень мой пад імною, і ня хістаюцца шчыкалаткі мае.
Ты пашырыў крокі мае пада мною, і не хістаюцца ногі мае.
Ганяюся за варагамі сваімі, і гублю іх, і не зварачаюся, пакуль ня зьнішчу іх;
Я пераследаваў ворагаў маіх, і таптаў іх, і не вяртаўся, пакуль не знішчаў іх.
І гублю іх, і раню іх, і не ўстаюць, і валяцца пад ногі мае.
Я нішчыў іх і знішчаў так, каб яны не маглі падняцца: гінулі яны пад нагамі маімі.
Ты паперазуеш мяне сілаю на вайну, прычыняеш, каб праціўнікі мае ўгбаліся пад імною.
Ты падперазаў мяне сілай да бою, тых, хто паўстаў супраць мяне, падпарадкаваў мне.
А варагоў маіх Ты даў імне патыліцы, ненавідзячых мяне я зьнішчу.
Ты прымушаў уцякаць ворагаў маіх, і я знішчаю ненавіснікаў маіх.
Яны гукалі, але ня было ратаўніка; — да СПАДАРА, але Ён не адказаў ім.
Крычалі яны, і не было нікога, хто б выратаваў іх, клікалі Госпада, і Ён не паслухаў іх.
Я расьцер іх, як пыл земны, як балота вулічнае, сьцянюціў іх і расьцягнуў іх.
Я расцярушыў іх, як пыл зямлі, як гразь вуліц таптаў я іх.
Ты даў імне ўцячы ад прававаньняў люду з імною; Ты захаваў мяне, каб быць імне галавою народаў; люд, каторага я ня знаў, будзе служыць імне.
Ты выратаваў мяне ад бунтаў народа майго, паставіў мяне на чале плямёнаў. Народ, якога я не ведаў, служыць мне,
Сынове чужаземцаў паддаліся імне, на галасы празь мяне яны слухмяныя імне.
чужыя сыны ліслівяць перада мною, слухаюць мяне слухам вушэй сваіх.
Чужаземцы млеюць а дрыжаць у вагарожах сваіх.
Чужыя сыны адступаюць і дрыжаць ва ўмацаваннях сваіх.
Жыў СПАДАР і дабраславёная скала мая! І ўзьвялічаны Бог, скала спасеньня майго.
Жыве Госпад, і дабраславёны будзь, скала мая, і будзь узвялічаны Бог, скала збаўлення майго.
БОГ, што даець імне памсьціцца, і зводзе люды пад мяне;
Бог, Які дае мне збаўленне і Які падпарадкоўвае народы мне.
І выводзе мяне ад варагоў маіх! Над паўсталымі супроці мяне Ты ўздымаеш мяне; ад глабаньніка Ты выбавіў мяне.
Ён вызваліў мяне ад ворагаў маіх і ўзнёс мяне над тымі, хто паўстае супраць мяне; ад чалавека гвалтоўнага Ты ўхаваў.
За гэта я буду выхваляць Цябе, СПАДАРУ, меж народаў, і імені Твайму буду пяяць.
Таму буду славіць Цябе між народамі, Госпадзе, і буду спяваць на славу імя Твайго:
Павялічае выбаўленьні караля Свайго й чыне міласэрдзе памазанцу Свайму Давіду а насеньню ягонаму на векі!»
услаўляе Ён збаўленнем цара Свайго і аказвае міласэрнасць намашчэнцу Свайму Давіду і нашчадкам яго навекі».
