Найвышэйшая песьня 1 разьдзел

Найвышэйшая песьня Саламонава
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Песьня над песьнямі Салямонава. О, калі б ён цалаваў мяне цалаваньням вуснаў сваіх! бо любосьць твая лепшая за віно;
 
Песня з песняў Саламона. «Хай ён пацалуе мяне пацалункам вуснаў сваіх!» «Бо каханне тваё лепшае за віно;

Масьці твае прыемныя нюхаць, імя твае — вылітая масьць; за тое дзявушчыя любяць цябе.
 
за водар тваіх найлепшых алейкаў. Алеек разліты — імя тваё; таму любяць цябе дзяўчаты».

Цягні мяне за сабою, пабяжым; павёў мяне кароль да пакояў сваіх; мы радавацца а цешыцца зь цябе будзем; успамінаем любосьць тваю болей як віно; пасьцівыя любяць цябе.
 
«Прываблівай мяне за сабой! Пабяжым! Увядзі мяне, валадар, у пакоі свае»; «Радавацца і цешыцца будзем табою, помніць больш пра каханне тваё, чым пра віно; заслужана кахаюць цябе!»

Чарнявая я, але харошая, дачкі ерузалімскія! як буданы кідарскія, як заслоны Салямонавы.
 
«Чарнявая я, але зграбная, дочкі Ерузаліма, як палаткі Кедара, як заслоны Саламона.

Не глядзіце на мяне, што я чарнявая, што загарэла ад сонца: сынове маці мае ўгневаліся на мяне, пастанавілі сьцерагчы вінішчы, свайго ж вінішча я не ўсьцерагла.
 
Не глядзіце, што я смуглявая, бо апаліла мяне сонца. Сыны маці маёй разгневаліся на мяне, даручылі мне пільнаваць вінаграднік, а я свайго вінаградніку не ўпільнавала.

Скажы імне, любовы душою маёй: ідзе ты пасьвішся? ідзе супачываеш паўднём? чаму імне быці як аднэй, што круціцца памеж стадаў таварышаў тваіх?
 
О ты, якога любіць душа мая, пакажы, дзе ты пасеш, дзе адпачываеш апоўдні, каб не блукаць мне між статкаў таварышаў тваіх».

Калі ня ведама тэ, найпазарнейшая із жанок, то йдзі сабе па сьлядох авец і пасьві казяняты свае ля сялібаў пастускіх.
 
«Калі не ведаеш, о найпрыгажэйшая сярод жанчын, то выйдзі і ідзі па слядах статка, ды пасві казлянят сваіх каля палатак пастухоў.

Да жаробанькі свае ў цялежках фараонавых я прыраўнаў цябе, о прыяцелка мая!
 
Я ўпадобніў цябе, сяброўка мая, да жарабіцы ў калясніцы фараона.

Якія харошыя шчокі твае ў прыборах, шыя твая ў кралях.
 
Гожыя шчокі твае пад завушніцамі, шыя твая — у каралях.

Прыборы залатыя мы зробім табе із срэбнымі бодкамі.
 
Мы зробім табе залатыя завушніцы са срэбранымі ўкрапінамі».

Пакуль кароль узьлягае, нард мой выдаець пах свой.
 
«Пакуль валадар быў за сталом сваім, нард мой разліваў водар свой.

Пучок міровы любовы мой у мяне, меж пелькаў маіх супачывае.
 
Улюбёны мой для мяне — пучок кіпера, што ляжыць на грудзях маіх.

Гранка кіпра любовы мой у мяне, у вінішчах Енґедзкіх.
 
Улюбёны мой для мяне — быццам гронка кіпровая у вінаградніках Эн-Гадзі».

О, ты пазорная, прыяцелка мая, о, ты пазорная! вочы твае галубіныя.
 
«О, якая прыгожая ты, сяброўка мая, о, якая ты прыгожая: вочы твае галубіныя».

О, ты пазорны, любовы мой, і прыемны! і пасьцеля наша — зяленіва;
 
«О, які прыгожы ты, улюбёны мой, о, які прывабны! Ложак наш у кветках,

Балькі дамоў нашых — кедры, шалёўкі нашы — кіпрысы.
 
бэлькі дамоў нашых кедравыя, столь наша — з кіпарысу».