Судзьдзяў 17 разьдзел

 

 

У гарах Эфраіма быў нейкі чалавек на імя Міха.

 

Былъ же естъ того часу мужъ единъ, именемъ Миха, з горы Ефраимли.

І ён сказаў маці сваёй: «Тысяча і сто срэбнікаў, якія ў цябе ўкрадзеныя і дзеля якіх ты праклінала і казала, каб я чуў, яны ў мяне, гэта я іх узяў». Яна яму сказала: «Няхай ГОСПАД дабраславіць сына майго!»

 

Той рече матери своей, глаголя: «Тысещу и сто сребрениковъ, еже была еси отделила собе и о нихъ предо мною присягу учинила есь слышащему мне, се, азъ имамъ и у мене суть». И рече к нему мати его: «Благославен да будеть сынъ мой от Господа Бога!»

І вярнуў ён іх маці сваёй, якая сказала яму: «Гэтае срэбра я прысьвяціла ГОСПАДУ, з рукі маёй прызначана яно для сына майго, каб з яго зрабілі [ідала] рэзьбленага і літага з мэталю. А цяпер я аддаю яго табе».

 

И узалъa естъ Миха сребреники ты матери своей, онаже глагола к нему: «Посвятила есми сребро то и слюбила дати Господу Богу. Сего ради да возметь е от руку моих сынъ мой и да уделает с него образъ дутый и ритый. И се ныне предаю е».

Але ён зьвярнуў тыя срэбнікі маці сваёй. І маці ягоная ўзяла дзьвесьце срэбнікаў, і дала іх залатару, каб зрабіў з іх ідала рэзьбленага і літага з мэталю, які быў пасьля ў доме Міхі.

 

И навратилъ естъ Миха матери своей. Та же вземши от нихъ двесте сребреникъ и дала их златарю, абы уделалъ с нихъ образъ дутый и ритый, и постави и в доме Михове.

І ён меў у сябе бажніцу, і зрабіў эфод і тэрафімаў, і пасьвяціў аднаго з сыноў сваіх, каб быў ён у яго сьвятаром.

 

Той же учинилъ в доме своемъ образу тому храмъ молбища и наделалъ ризъ жреческихъ и идоловъ, и наполнилъ руце кадила единому от сыновъ своихъ и учинилъ его собе жерцемъ.b

У тыя дні не было валадара ў Ізраілі, і кожны рабіў тое, што было слушным у вачах ягоных.

 

В тыхъ днехъ не было царя в людей Ізраилевыхъ, но единый каждый, еже ся ему видело добро, то чиняше.c

Быў адзін юнак у Бэтлееме Юдэйскім у пакаленьні Юды, а быў ён лявіт і жыў там як прыхадзень.

 

И былъ естъ в то жъ время юноша единый от Вефлиома Іюдина и от племеня его, сей былъ роду Левгиева и живяше во Вефлиоме.

І чалавек той пакінуў горад Бэтлеем Юдэйскі, і пайшоў вандраваць дзе прыдзецца. І вандруючы, дайшоў ён аж да гары Эфраіма ў дом Міхі.

 

Потомъ вышолъ із Вифлеома и иде, где бы собе место добро к житию знашолъ; и егда прииде на гору Ефраимлю, идя путем, мало уклонися до дому Михова.

І Міха сказаў яму: «Адкуль ты паходзіш?» Ён сказаў яму: «Я — лявіт з Бэтлеему Юдэйскага, і шукаю месца, дзе абжыцца».

 

И спыталъ его Миха, глаголя: «Откуду еси и камо идеши?» Он же отвеща и рече: «Леввитянинъ есми от Вифлеома Іюдина и иду жити, игдеже бы ми ся нагодило место добро и пожиточно».

І сказаў яму Міха: «Застанься ў мяне, і будзь мне бацькам і сьвятаром, а я дам табе штогод дзесяць срэбнікаў, патрэбнае адзеньне і ежу».

 

Тогда рече к нему Миха: «Пребуди у мене вместо отца моего и вместо жерца, и дамъ тобе на кождый годъ десеть сребреник и двое ризы и страву».

І спадабалася таму лявіту жыць у чалавека таго, і ён стаўся яму як адзін з сыноў ягоных.

 

Той же призволилъ к тому, и былъ у него за сына место.

І Міха пасьвяціў таго лявіта, і меў таго юнака як сьвятара, і ён жыў у доме Міхі.

 

И наполнилъ естъ Миха руце его кадила, и бяше у него юноша той жерцемъ.

І сказаў Міха: «Цяпер я ведаю, што ГОСПАД будзе рабіць мне добрае, бо я маю лявіта сьвятаром».

 

И рече Миха: «Нынечи учинилъ мне Господь Богъ добро, яко имамъ у себе жерца Левгиева роду».