Судзьдзяў 18 разьдзел

 

 

У той час не было валадара ў Ізраілі, а калена Дана шукала сабе зямлі ў спадчыну, бо аж да гэтага дня не была выдзелена ім спадчына сярод каленаў Ізраіля.

 

За тых же дней не было естъ царя въ людей Ізраилевыхъ,a и поколение Даново гледали собе места ко пребыванию, понеже даж до тыхъ часовъ не имеаху причастия межи иными поколениами.

І выправілі сыны Дана з межаў пакаленьня свайго пяць чалавек, людзей мужных, з Цоры і Эштаолу, каб выведалі зямлю і пільна разгледзелі яе. І сказалі ім: «Ідзіце і выведайце зямлю гэтую». І прыйшлі яны аж на гару Эфраіма, аж да дому Міхі, і там заначавалі.

 

Тогда послали суть сынове Дановы от племеня своего пять мужей пресилныхъ из градовъ Сарая и Ешкаля, абы согледали землю, и рекоша к ним: «Идите и пилне согледайте землю». Они же, шедше, приидоша на гору Ефраимлю, и вниидоша в домъ Миховъ, и отпочинули ту.

Калі яны былі блізка дому Міхі, пазналі яны голас юнака лявіта і, зыйшоўшы там з дарогі, спыталіся ў яго: «Хто цябе сюды прывёў? Што ты тут робіш? Што тут у цябе?»

 

И познавши гласъ юноши с поколения Левгиева, и суще с нимъ въ единой храмине, реша ему: «Кто тебе семо привелъ? И что зде чиниши? И почто пришолъ еси сюда?»

Ён сказаў ім: «Гэта і гэта зрабіў для мяне Міха, і за плату наняў мяне, каб я быў яму сьвятаром».

 

Он же отвеща имъ: «Сие и сее учинилъ ми естъ Миха и на мзде нанял мя, абыхъ былъ у него жерцем».

І прасілі яны яго: «Спытайся ў Бога, каб мы маглі ведаць, ці дарога, якую мы выбралі, будзе мець посьпех».

 

И просили суть его мужи тіи, да бы воспросил Господа Бога: «Абыхом ведели, добръ ли ся угодить путь нашъ, в оньже идемы».

І ён сказаў ім: «Ідзіце ў супакоі. ГОСПАДУ даспадобы дарога вашая, і падарожжа, у якое вы выбраліся».

 

Той же возвести имъ: «Идите с миромъ, Господь Богъb согледаеть путь вашъ, на ньже идете».

І пайшлі тыя пяць чалавек, і прыбылі ў Ляіш, і ўбачылі народ, які жыве без аніякага страху па звычаю Сідонцаў, у бясьпецы і ў супакоі, бо не было нікога, хто нападаў бы на зямлю іхнюю. І Сідонцы былі ад іх далёка, і ня мелі яны ніякіх справаў з Асурам.

 

И отшедъши оттоле, тая пять мужей приидоша во градъ Ляисъ. И видеша ту людей, живушихъ без всякое боязни, по обычаю Сидонянъ, в покои добромъ и не страшащеся никогоже, и имеюще богатества многа, и поодаль живуще от града Сидона, и от иныхъ людей отделены.

І прыйшлі яны да братоў сваіх у Цору і Эштаол, а тыя спыталіся ў іх: «Што вы [скажаце]?»

 

И оттоле навратилися суть мужи тии ко братии своей въ Сорай и въ Ешкаль, и поведиша имъ вся, еже чиниша.

Яны сказалі: «Устаньце і пойдзем супраць іх. Бо мы бачылі зямлю вельмі багатую і ўраджайную. Чаго вы сядзіце? Не марудзьце, пойдзем і здабудзем зямлю гэтую.

 

И рекоша: «Востаньте и пойдимо к нимъ, видехом бо землю богату и плодовиту велми. Протожъ не мешкайте ити и не страшитеся, пойдите и приимите ю,c не будете имети ни жадиное праци,

Пойдзем да людзей, [якія жывуць] у бясьпецы, і ў зямлю прасторную. І дасьць Бог у рукі нашыя месца, дзе няма ніякай нястачы ўсяго, што ёсьць на зямлі».

 

внидемъ бо в люди неопатреныеd, ониже ни на кого не мыслять, и в землю широкую. И дасть намъ Господь Богъ место то, в немже несть недостатку тыхъ речей, иже ся родять от земли».

І вырушылі адтуль з пакаленьня Дана з Цоры і Эштаолу шэсьцьсот чалавек, узброеных да бою.

 

Тогда иде поколение Даново от места Сарая и Ешъкаля, шестьсотъ мужевъ во зброи.

Яны пайшлі і разлажыліся табарам у Кірыят-Ярыме ў Юдэі. І тое месца з таго дня называюць Табар Дана, і знаходзіцца яно на захад ад Кірыят-Ярыму.

 

Тии же, идущи, отпочинули суть въ Кариат-Арима Іюдина. То пакъ место от того взяло ест имя, иже словеть Станове Дановы, а естъ за градомъ Кариат-Аримомъ.

Адтуль пайшлі яны на гару Эфраіма і прыйшлі ў дом Міхі.

 

И оттоле идоша на гору Ефраимлю. И егда пришли суть к дому Михову,

І пяць чалавек, якія раней пасланыя былі для выведкі зямлі Ляіш, сказалі братам сваім: «Ці ведаеце, што ў дамах гэтых ёсьць эфод і тэрафімы, рэзьблены [ідал] і [ідал], выліты з мэталю? І цяпер ведаеце, што рабіць».

 

рекоша пять мужей тыхъ, иже были первей на согледание Ляиса посланы, братии своей, глаголюще: «Весте ли тое, иже в доме семъ естъ риза жреческая и ідолы, и образъ дутый и ритый? И ныне что хощете учинити с тымъ?»

І зьвярнулі туды, і ўвайшлі ў дом юнака лявіта, у дом Міхі, і прывіталі яго [словамі] мірнымі.

 

И мало оттоле уклонившеся, вниидоша в храмъ юноши з роду Левъгиева, онже живяше в доме Михове, и поздоровили его словы мирными.

А шэсьцьсот чалавек, якія былі ўзброеныя, стаялі перад брамай; былі гэта сыны Дана.

 

Шестьсотъ же мужей во зброи стояли суть пред дверъми.

І тыя пяцёра, што былі раней пасланыя выведаць зямлю, узялі рэзьбленую [выяву], эфод, тэрафіма і літога [ідала]. А сьвятар стаяў перад брамай, і побач сталі шэсьцьсот чалавек узброеных.

 

Тыи пакъ пять мужей, иже были вошли во храмину юноши, хотеху взяти образъ и ризы жреческие. Жрець же стоаше у дверей, а шестьсотъ мужей збройныхъ ждаху не велми далеко от храмины.

І яны ўвайшлі ў дом Міхі, і ўзялі рэзьбленую [выяву], эфод, тэрафіма і літога [ідала]. І сказаў ім сьвятар: «Што вы робіце?»

 

Тогда побрали суть тии, иже были увошли у храмину, ідолы и рызы жреческии, к нимже рече жрець: «И что сее делаете?»

А яны яму сказалі: «Маўчы! Палажы палец на вусны свае і хадзі з намі, каб мелі мы ў табе і бацьку, і сьвятара. Як табе лепей, быць сьвятаром у доме аднаго чалавека, ці быць сьвятаром калена і роду Ізраіля?»

 

Отвещали суть ему: «Помолчи и положи перстъ свой на уста своя, и пойди с нами, и будешъ намъ во отца место и в жерца место. И что естъ лепей тобе: быти ли жерцемъ у единаго человека, чи ли у целого поколения сыновъ Ізраилевыхъ?»

І ўзрадаваўся сьвятар, і ўзяў эфод, тэрафімаў, а таксама рэзьбленага [ідала], і пайшоў з народам гэтым.

 

Сие услышавъ, юноша призволилъ словамъ их, и взявъ ризы жреческия, и образъ сребреный, и идолы, и иде с ними.

І яны вярнуліся, і пайшлі далей, а перад сабой пусьцілі ісьці дзяцей, жывёлу і ўсю маёмасьць сваю.

 

Они же егда рушишеся, казали напредъ ити детемъ и скоту, и всему, еже драгое было.

Калі яны былі ўжо далёка ад дому Міхі, мужчыны, якія жылі ў ваколіцах каля Міхі, сабраліся і дагналі сыноў Дана,

 

И внегда поотдалилися от дому Михова, тогда мужи, еже были в доме Михове, созвавшися, шли суть за ними, вопиюще.

і ззаду за імі паднялі крык. Тыя павярнуліся і сказалі да Міхі: «Што табе? Чаго крычыш?»

 

Тии пак, огледъшися, рекоша Михови: «Чего хощеши и почто вопиши за нами?»

Ён сказаў: «Бога майго, якога я зрабіў сабе, вы забралі, і сьвятара, і ўсё, што маю, і яшчэ кажаце: “Што табе?”»

 

Он же отвеща имъ: «Богы мое, еже собе наделахъ, побрали есте».

І сказалі яму сыны Дана: «Каб больш ня чулі мы голасу твайго за сабою, каб людзі нашыя са злосьці ня кінуліся на цябе. Забірай душу тваю і душы дому твайго».

 

К нему же рекли суть сынове Дановы: «Не молви того более к намъ, да бы не пришли на тя мужи гневливии и убили бы тебе и всю челедь твою».

І сыны Дана пайшлі дарогаю сваёй, а Міха, бачачы, што яны мацнейшыя за яго, вярнуўся ў дом свой.

 

И тако путем тымъ, имже почаша ити, шли суть. Видя же сее Миха, иже силнейшие беша, нежели онъ, навратися в домъ свой.

А тыя шэсьцьсот чалавек узялі тое, што зрабіў Міха, і сьвятара ягонага, і прыйшлі ў Ляіш, да народу, [які жыве] ў супакоі і бясьпецы, і забілі яго вострывам мяча, а горад спалілі агнём.

 

Шестьсотъ же мужей взяли суть с собою жерца и вси речи, первей менованые, и приидоша до Ляиса, в люди, ониже живяху в покои, без всякое боязни, и побили их оружием, и градъ запалиша огнемъ.

І ніхто ня мог ім дапамагчы, бо яны далёка жылі ад Сідону і ня мелі ніякіх справаў з Асурам. Гэты горад быў у лагчыне ў Бэт-Рэхове, і [сыны Дана] адбудавалі яго нанова, і жылі ў ім.

 

И никтоже не поможе имъ, яко поодаль жиша от града Сидона и с иными людьми не дружишеся ни пребываша. И лежал естъ град их во стране Роове. И знову опять поставили е сынове Дановы и живяху в немъ,

І назвалі горад гэты Дан, ад імя Дана, бацькі свайго, народжанага Ізраілем. Раней гэты горад называўся Ляіш.

 

прозвавши градъ Данъ — именемъ Дана, отца их, егоже роди Ізраиль. Бысть же первей имя граду тому Ляисъ.

Сыны Дана паставілі сабе рэзьбленага ідала, а Ёнатан, сын Гершома, сына Майсея, і сыны ягоныя былі сьвятарамі ў пакаленьні Дана аж да дня выгнаньня [ў няволю] зямлі гэтай.

 

И поставиша во граде томъ сынове Дановы образъ той. И имели суть Іонафу, сына Ерсонова, сына Моисеова, и сыны его жерци в поколении Данове даже до дня пленениа их.

І рэзьблены [ідал], якога зрабіў Міха, заставаўся ў іх увесь час, калі Дом Божы быў у Шыло.

 

И были суть в них идолы Миховы по вся часы, дондеже стоаше храм Божий в Силоме. Во днехъ тых не имеаху царя людие Ізраилевы.t