Судзьдзяў 20 разьдзел

 

 

І выйшлі ўсе сыны Ізраіля, і як адзін чалавек сабралася грамада ад Дану аж да Бээр-Шэвы разам з зямлёй Гілеад да ГОСПАДА ў Міцпу.

 

Тогда вси сынове Ізраилевы вышли суть и учинили снемъ, и собралися, яко мужъ единъ, от Дана даже до Версавии, и земля Галаадъ. И сошлися к Господу Богу, на место Масфа,

І сабраліся правадыры ўсяго народу і ўсе калены Ізраіля на супольны сход народу Божага, а [было] іх чатырыста тысячаў пешых ваяроў, узброеных мячом.

 

вси князи и вся племена Ізраилева, и было ихъ четыреста тысещей бойцевъ пешихъ.

І пачулі сыны Бэн’яміна, што сабраліся сыны Ізраіля ў Міцпе. І пыталіся сыны Ізраіля [ў лявіта], як гэтае злачынства адбылося.

 

И не было естъ то тайно сыновъ Венияминовыхъ, иже вси людие снидошеся до Масфы. Тогда пытали суть сынове Ізраилевы левгитина того, онже былъ жену свою розсекалъ на дванадесеть кусовъ, яко ся стал превеликий грехъ той.

І лявіт, муж замучанай жанчыны, адказаў: «Прыйшоў я з наложніцай маёй у Гіву, што [належыць] да Бэн’яміна, каб пераночць.

 

Той же отвеща имъ и рече: «Пришолъ есми во градъ Гаваонъ с женою своею и тамъ есмъ хотелъ отпочинути чересъ нощъ.

І гаспадары Гівы паўсталі супраць мяне, і ўначы атачылі дом, хочучы мяне забіць, а наложніцу маю гвалтавалі, і яна памерла.

 

И се людие града того обступили суть домъ той вночи, в немъже быхъ гостемъ, хотяще мя загубити. И вземши жену мою, срамотили ю, даже и уморили ю.

І я ўзяў наложніцу маю, і пасек яе на часткі, і паслаў у-ва ўсе межы спадчыны Ізраіля, бо яны ўчынілі ганебнае і агіднае ў Ізраілі.

 

Ея же тело взяхъ и на кусы розсекахъ, и розослахъ по всехъ поколенияхъ вашихъ, понеже николи такъ великий грех и тако тяжкое безаконие не сталося естъ в людехъ Ізраилевыхъ.

І цяпер вы ўсе, сыны Ізраіля, дайце слова і раду [ў гэтай справе]?»

 

Се, ныне собралися есте вси, сынове Ізраилевы, помысльте жъ о томъ, что имате учинити».

І паўстаў увесь народ як адзін чалавек, кажучы: «Ніхто з нас ня пойдзе ў намёт свой, і ніхто ня пойдзе ў дом свой!

 

Тогда, стояще, вси людие якобы единого человека усты отвещали суть: «Не навратимся в домы своя,

Але супольна выступім супраць Гівы паводле жэрабя.

 

но первей пойдемъ вси вкупе на Гаваонитянъ.

І з кожнага калена Ізраіля выбярэм дзесяць чалавек са ста, і сто — з тысячы, і тысячу — з дзесяці тысячаў. Яны будуць рупіцца пра харчы для войска, якое выправіцца зрабіць з Гівай Бэн’ямінавай адпаведна ганьбы, якую яны ўчынілі ў Ізраілі».

 

Да выберем ныне десеть мужев от ста, и сто от тысещи, и тысеща от десяти тысещей со всихъ людей Ізраилевых, иже собралися ту, и тии да идуть и привезут стравы и иныхъ потреб къ войску, да возможемъ добыти Гаваона-града сыновъ Вениаминовыхъ и помстити над ними грехъ сей превеликий, якоже заслужили суть».

І зыйшоўся ўвесь Ізраіль супраць гораду таго, усе разам, як адзін чалавек.

 

И пришли пакъ вси людие сыновъ Ізраилевыхъ ко граду Гаваону, яко мужъ единъ, единостайное мысли и рады.

І паслалі калены Ізраіля людзей да ўсяго калена Бэн’яміна, кажучы: «Што за ліхота адбываецца сярод вас!

 

И послаша послы ко всему поколению Вениаминову, глаголюще: «Прочто такъ превеликий грехъ у васъ учиненъ естъ?

Выдайце цяпер тых людзей, сыноў Бэліяла, з Гівы, і мы заб’ем іх і вынішчым зло з Ізраіля». Але сыны Бэн’яміна не хацелі слухаць голас братоў сваіх, сыноў Ізраіля.

 

Выдайте намъ людей тыхъ ізъ Гаваона, ониже безаконие сее мерзкое уделали суть, да погубимъ ихъ и отдалим злое от людей Ізраилевыхъ». Гаваонитяне же не хотеша послухати братии своей посолства,

І сабраліся сыны Бэн’яміна з усіх гарадоў у Гіву, каб ваяваць супраць сыноў Ізраіля.

 

но собрали к собе мужевъ на помощъ со всехъ местъ околичныхъ, иже прилежали к нимъ, до Гаваона-града, абы воевалися со всеми сынми Ізраилевыми.

У той дзень налічана было сыноў Бэн’яміна, што прыйшлі з іншых гарадоў і ўзброеных мячом, дваццаць шэсьць тысячаў, апрача жыхароў Гівы, з якіх было налічана семсот выбранцоў.

 

И было естъ всехъ людей от всего поколения Вениаминова двадцеть и пят тысещей мужевъ, ониже могли суть оружиемъ воевати, кроме мужевъ, живущихъ во граде Гаваоне,

У-ва ўсім гэтым войску было семсот выбранцоў, якія не карысталіся правай рукой і якія кідалі з пушчалкі камянём так, што воласа не міналі.

 

ихже было естъ седмъсот воиновъ пресилныхъ, тако левою рукою, яко и правою умеющихъ битися; и такъ метне умели каменемъ с праще метати, иже влас улучеваху.

А ваяроў Ізраіля без [сыноў] Бэн’яміна, налічвалася чатырыста тысячаў узброеных мячом і здольных да бою.

 

Всих же людей Ізраилевыхъ, кроме сыновъ Венияминовыхъ, было естъ четыреста тысещей бойцевъ, уготованныхъ на брань.

І паўсталі яны, і пайшлі ў Бэтэль, і пыталіся ў Бога. І казалі сыны Ізраіля: «Хто першым з нас пойдзе ў бой супраць сыноў Бэн’яміна?» І ГОСПАД ім сказаў: «Юда [пойдзе] першы».

 

Тии же вси шли суть ко храму Божиему, на место, игдеже стоаше Кивотъ Завета Господьня, рекомое Силомъ, и воспрошаху ту Господа Бога, глаголюще: «Кто пойдеть воеводою пред нами, егда будемы ся воевати со сынми Венияминовыми?» И рече к нимъ Господь Бог: «Іюда будеть воеводою вашимъ».

На сьвітаньні вырушылі сыны Ізраіля і разлажыліся табарам насупраць Гівы.

 

Тогда назаутрей воставши, вси сынове Ізраилевы облягоша градъ Гаваонъ

І сталі ў шыхт сыны Ізраіля супраць Бэн’яміна, і пачалі ваяваць сыны Ізраіля супраць Гівы.

 

и гарцевали суть пред нимъ.

Але ў той дзень сыны Бэн’яміна выйшлі з Гівы і забілі спасярод сыноў Ізраіля дваццаць дзьве тысячы чалавек.

 

И вышедши из града, сынове Вениаминовы стекоша на нихъ, и убили от сынов Ізраилевых в той день двадцеть и две тысещи мужевъ.

І сыны Ізраіля набраліся мужнасьці, і ў тым самым месцы, дзе раней ваявалі, падрыхтаваліся да бою.

 

Потомъ опять сынове Ізраилевы, надеющеся на множество силы своея, собралися на то жъ место, игде поражены быша, и справоваша на немъ полки своя.

І пайшлі сыны Ізраіля [ў Бэтэль], і плакалі перад ГОСПАДАМ аж да вечара, і пыталіся ў ГОСПАДА, кажучы: «Ці маем мы далей ваяваць з сынамі Бэн’яміна, братамі нашымі?» І ГОСПАД сказаў: «Ваюйце супраць іх».

 

Первей же ходиша к Господу и плакаша пред Нимъ целый день даже до вечера. И воспросяше Господа, глаголюще: «Имаемы ли еще ити на сыны Вениаминовы, чи ли ни?» К ним же отвеща Господь: «Идите и бийтеся».

І на другі дзень сыны Ізраіля пайшлі на сыноў Бэн’яміна.

 

И егда сынове Ізраилевы на другый день шли к бою противъ людей Вениаминовых,

І сыны Бэн’яміна выйшлі з Гівы, і ў другі дзень забілі васямнаццаць тысячаў спасярод сыноў Ізраіля, узброеных мячом.

 

выскочили суть из вратъ града Гаваона людие Венияминовы, и стретившися с ними, тако ся силне били, иже опять осмънадесять тысещей убили суть от сыновъ Ізраилевыхъ, мужевъ военныхъ.

І ўсе сыны Ізраіля, і ўвесь народ пайшлі ў Бэтэль, і прыйшлі, і плакалі, і сядзелі перад абліччам ГОСПАДА, і посьцілі ў той дзень аж да вечара, і складалі ахвяры цэласпаленьня і ахвяры мірныя перад абліччам ГОСПАДА.

 

Тогда вси сынове Ізраилевы пришли суть ко храму Божию, и седше ту, плакаша предъ Господемъ. И постишеся той день даже до вечера, и приносили Ему жертвы мирныя и всясозжения,

І пыталіся сыны Ізраіля ў ГОСПАДА. А ў тыя дні быў там Каўчэг Запавету Божага.

 

и пытахуся, что будеть с ними на конець. В то время былъ ест Кивотъ Божий в Силоме.

І стаў тады Пінхас, сын Элеазара, сына Аарона, кажучы: «Ці павінны мы яшчэ ісьці ваяваць супраць сыноў Бэн’яміна, братоў нашых, ці не?» І ГОСПАД сказаў: «Ідзіце ваяваць, бо Я заўтра аддам іх у рукі вашыя».

 

Финеисъ же, сынъ Елиазаровъ, сына Ааронова, былъ естъ рядителемъ храму Божия. И воспрошали Господа, глаголюще: «Еще ли пойдемы битися с братиею нашею, сынми Вениаминовыми, или престанем?» Отвеща имъ Господь: «Идите. Се за утра предамъ ихъ в руце ваше».

І сыны Ізраіля паставілі кругом Гівы засады.

 

Тогда сынове Ізраилевы поделали суть залоги около града Гаваона.

На трэці дзень пайшлі сыны Ізраіля супраць сыноў Бэн’яміна і, падобна як першы раз, сталі ў шыхт насупраць Гівы.

 

И утретее, по тому же, яко упервое и удругое, справовали суть войско на томъ месте противъ сыномъ Вениаминовымъ.

І сыны Бэн’яміна выступілі супраць народу, і адыйшліся ад гораду, і пачалі як раней забіваць ваяроў на дарогах, з якіх адна ідзе ў Бэтэль, а другая — у Гіву, і на палях, і [загінула] каля трыццаці ваяроў.

 

Узревши же тое, сынове Вениаминовы смеле выскочили із града и ударили на нихъ, и гонили ихъ, утекающихъ, поодаль от града, абы могли побити ихъ такъ много, яко перваго и другаго дня. И гонили суть их двема пути, утекающихъ: единымъ, иже идеть до Вефиля, а другимъ, иже хилится до Гавая. И убили суть якобы-ка тридцеть мужевъ; надеялися, иже такъ много ихъ убиють, яко и первей.

І казалі сыны Бэн’яміна: «Як і ў першы раз, будуць яны пераможаныя», а сыны Ізраіля казалі: «Уцякайма, каб адвесьці іх ад гораду на тыя дарогі».

 

Сынове пакъ Ізраилевы прото учинилися, якобы утекали, абы ихъ тымъ далей за собою от града отвели и на залоги привели.

І ўсе ваяры Ізраіля, устаўшы з месца свайго, сталі ў шыхт у Баал-Тамар. І засады выйшлі са сховаў на раўніне Гівы.

 

Тогда людие Ізраилевы, иже были в залогахъ, воставши з местъ своихъ, идоша на место, рекомое Баал-Тамаръ. Залога теже, иже подле града была, почала ся указывати от западнее страны.

І выйшлі супраць Гівы дзесяць тысячаў выбранцоў з усяго Ізраіля, і пачалася цяжкая бітва. А [сыны Бэн’яміна] не разумелі, што чакае іх параза.

 

Иныи также людие, десеть тысещей от сыновъ Ізраилевыхъ, к самому граду с ыное страны гарцовали, абы останокъ людей из града вывабили. И обтяжился естъ бой на сыны Венияминовы, и не поразумеша того, еже со всихъ сторон устроено было имъ загинутие.

І пабіў ГОСПАД Бэн’яміна перад абліччам Ізраіля, і выбілі ў той дзень сыны Ізраіля ў Бэн’яміна дваццаць пяць тысячаў сто чалавек, узброеных мячом.

 

И поразилъ естъ ихъ Господь Богъ пред лицем сыновъ Ізраилевых, и поразили суть их в той день двадцеть и пять тысещей и сто мужевъ всехъ воевниковъ.

І сыны Бэн’яміна ўбачылі, што яны пераможаныя. А сыны Ізраіля далі ім прастору ўцякаць, бо давяралі засадзе, якая хавалася каля Гівы.

 

Узревши же сее сынове Вениаминовы, иже суть поражены, начаша утекати; людие пакъ Ізраилевы, видяще тое, яко утекають пред ними, даша имъ путь ко утеканию, абы тымъ борздее впали на залоги, еже были поставлены подле града.

У той час выступілі тыя, што хаваліся ў засадзе, і напалі на Гіву, і ўварваліся ў горад, і пазабівалі вострывам мяча ўсіх у горадзе.

 

Тыи же, из залогъ, скоро выскочили на сыны Вениаминовы, и бившися с ними, поразиша ихъ и гнашеся за ними во градъ. И тако взяли суть сынове Ізраилевы градъ и побиша всехъ живущихъ в немъ оружиемъ.

А сыны Ізраіля былі дамовіўшыся з тымі, якія былі ў засадзе, што мелі з гораду выпусьціць дым як знак.

 

Знамя пакъ дали суть сынове Ізраилевы тымъ, иже быша предъ градомъ: егда въ градъ ускочиша, запалиша и огнемъ. И внегда дым возносящийся узреша, то разумеша, иже взятъ естъ градъ.

І сыны Ізраіля пачалі ўцякаць у часе бою, а [сыны] Бэн’яміна забілі з сыноў Ізраіля каля трыццаці чалавек, і казалі: «Перамагаючы, пераможам іх, як у папярэднім баі».

 

Сее егда деашеся, сынове теже Ізраилевы в битве, иже ся были учинили прежде якобы утекающие, а людие Вениаминовы смеле гоняще е, убивши от нихъ тридцеть и единаго мужа, узреша,

А з гораду стаў падымацца слуп дыму. І сыны Бэн’яміна павярнуліся, і вось, полымя з гораду падымаецца ў неба.

 

яко столпъ, дымъ из града воступовати. И озревшися теже, сынове Вениаминовы видеша град зазженый огнем и дымъ, возносящийся к небеси.

І сыны Ізраіля павярнуліся, а ваяры Бэн’яміна стрывожыліся, бо бачылі, што прыйшла да іх бяда.

 

Тогда тии людие, ониже первее пред ними якобы утекали, обратилися на нихъ и силне ихъ побияху.

І пачалі яны ўцякаць перад сынамі Ізраіля дарогай у бок пустыні, але войска дагнала іх. І тыя, што выйшлі з гораду, забівалі іх пасярод сябе.

 

Сее видячи, сынове Вениаминовы начаша утекати путем, иже ведеть въ пустыню. И егда гониша ихъ людие Ізраилевы, тогда тые, иже были градъ запалили, споткалися с ними.

І атачылі яны з усіх бакоў Бэн’яміна, і гналі іх без адпачынку, і забівалі іх ад Гівы на захад.

 

И тако нападоша на нихъ съ обу сторонъ неприатели и не дали имъ отпочинения. И поражены быша, и побиты сынове Вениаминовы на выходъ солнца от града Гаваона.

І палегла ў Бэн’яміна васямнаццаць тысячаў чалавек, усе ваяры мужныя.

 

И было ихъ, иже на том месте побитыхъ, осмънадесеть тысещей мужей велми силныхъ.

З тых, якія ўцякалі ў бок пустыні да скалы Рымон, забілі на дарогах пяць тысячаў чалавек, і гналі іх да Гідому, дзе забілі каля дзьвюх тысячаў.

 

Сие пакъ видечи, остальци от сыновъ Вениаминовыхъ бежаху в пустыню и вниидоша до скалы, рекомое Ремонъ. Иныхъ же утекающих побили суть сынове Ізраилевы ту и онде, внегда розбеглися были, пять тысещей мужевъ; и егда далей утекали, побили опять ихъ две тысещи.

І ўсіх Бэн’ямінцаў палегла ў той дзень дваццаць пяць тысячаў мужчынаў, узброеных мячом, усе ваяры мужныя.

 

И тако сталося естъ, иже всехъ сыновъ Вениаминовыхъ, еже побиты были на войне той, двадцеть и пять тысещей, мужей велми силныхъ и в бои умелыхъ.

А тыя шэсьцьсот чалавек, што засталіся, уцяклі да скалы Рымон, і заставаліся на скале Рымон чатыры месяцы.

 

Толико же остало естъ от сыновъ Вениаминовых, ониже утекоша в пустыню и сокришеся во скале Ремонъ, шестьсотъ мужевъ, и пребыша в ней четыри месеци.

А сыны Ізраіля вярнуліся да сыноў Бэн’яміна, і выбілі вострывам мяча, ад мужчынаў аж да быдла і да ўсяго, што знайшлі. Таксама ўсе гарады і мясцовасьці іхнія спалілі агнём.

 

Тогда навративъшися сынове Ізраилевы по гонении, погубили суть все, еже знайдоша въ Гаваоне — от человека и до скота; и вси иные грады и села, еже беша поколения Вениаминова, попалиша огнемъ.