Судзьдзяў 20 разьдзел

 

 

І вышлі ўсі сынове Ізраелявы, і зьберся збор, як адзін чалавек, ад Дану да Веер-Шэвы, і зямля Ґілеадзкая — да СПАДАРА ў Міцпе.

 

Тогда вси сынове Ізраилевы вышли суть и учинили снемъ, и собралися, яко мужъ единъ, от Дана даже до Версавии, и земля Галаадъ. И сошлися к Господу Богу, на место Масфа,

І сталі начэльнікі ўсяго люду, усі плямёны Ізраелявы, у грамадзе люду Божага, чатырыста тысячаў пяхотных мужоў, меч агаляючых.

 

вси князи и вся племена Ізраилева, и было ихъ четыреста тысещей бойцевъ пешихъ.

І пачулі сынове Веняміновы, што ўзышлі сынове Ізраелявы да Міцпы. І сказалі сынове Ізраелявы: «Скажыце, як сталася нягоднасьць гэта?»

 

И не было естъ то тайно сыновъ Венияминовыхъ, иже вси людие снидошеся до Масфы. Тогда пытали суть сынове Ізраилевы левгитина того, онже былъ жену свою розсекалъ на дванадесеть кусовъ, яко ся стал превеликий грехъ той.

І адказаў гэты чалавек Левіт, муж гэнае забітае жонкі, і сказаў: «Да Ґівеы Веняміновае прышоў я а мамошка мая начаваць.

 

Той же отвеща имъ и рече: «Пришолъ есми во градъ Гаваонъ с женою своею и тамъ есмъ хотелъ отпочинути чересъ нощъ.

І паўсталі на мяне спадары Ґівеы, і абступілі дзеля мяне дом ночы. Мяне маніліся забіць, а мамошку Маю замучылі, і яна памерла.

 

И се людие града того обступили суть домъ той вночи, в немъже быхъ гостемъ, хотяще мя загубити. И вземши жену мою, срамотили ю, даже и уморили ю.

Я ўхапіў мамошку сваю, парэзаў яе і паслаў яе да ўсіх палёў дзяржавы Ізраелявае, бо яны зрабілі бязулства а шал у Ізраелю.

 

Ея же тело взяхъ и на кусы розсекахъ, и розослахъ по всехъ поколенияхъ вашихъ, понеже николи такъ великий грех и тако тяжкое безаконие не сталося естъ в людехъ Ізраилевыхъ.

Вось, вы ўсі, сынове Ізраелявы, разгледзьце гэтую справу й радзьцеся праз гэта».

 

Се, ныне собралися есте вси, сынове Ізраилевы, помысльте жъ о томъ, что имате учинити».

І паўстаў увесь люд, як адзін чалавек, кажучы: «Ня пойдзем ні водзін да будану свайго і ня зьвернем ні водзін да дому свайго.

 

Тогда, стояще, вси людие якобы единого человека усты отвещали суть: «Не навратимся в домы своя,

І во што мы зробім із Ґівеаю: кінем на жэрабя ўзглядам яе.

 

но первей пойдемъ вси вкупе на Гаваонитянъ.

І возьмем дзесяцёх чалавекаў із сту з усіх плямёнаў Ізраелявых, сту з тысяча і тысяча зь дзесяцёх тысячаў, каб яны прынесьлі еміны люду, каторы, прышоўшы, мог зрабіць Ґівее Веняміновай подле ўсёга шалу, што яна зрабіла ў Ізраелю».

 

Да выберем ныне десеть мужев от ста, и сто от тысещи, и тысеща от десяти тысещей со всихъ людей Ізраилевых, иже собралися ту, и тии да идуть и привезут стравы и иныхъ потреб къ войску, да возможемъ добыти Гаваона-града сыновъ Вениаминовыхъ и помстити над ними грехъ сей превеликий, якоже заслужили суть».

І зьберліся кажны Ізраелец да места, як адзін чалавек сьсябраваўшыся.

 

И пришли пакъ вси людие сыновъ Ізраилевыхъ ко граду Гаваону, яко мужъ единъ, единостайное мысли и рады.

І паслалі плямёны Ізраелявы людзёў да ўсіх родаў Веняміновых, кажучы: «Што за нягоднасьць сталася меж вас!

 

И послаша послы ко всему поколению Вениаминову, глаголюще: «Прочто такъ превеликий грехъ у васъ учиненъ естъ?

А цяпер дайце гэных сыноў Веляла, што ў Ґівеы, мы зробім ім сьмерць, і выкаранім ліха з Ізраеля». Але не хацеў Венямін паслухаць голасу братоў сваіх, сыноў Ізраелявых.

 

Выдайте намъ людей тыхъ ізъ Гаваона, ониже безаконие сее мерзкое уделали суть, да погубимъ ихъ и отдалим злое от людей Ізраилевыхъ». Гаваонитяне же не хотеша послухати братии своей посолства,

Але зьберліся сынове Веняміновы зь местаў да Ґівеы, каб пайсьці вайною із сынамі Ізраелявымі.

 

но собрали к собе мужевъ на помощъ со всехъ местъ околичныхъ, иже прилежали к нимъ, до Гаваона-града, абы воевалися со всеми сынми Ізраилевыми.

І налічылі сыноў Веняміновых таго дня зь местаў дваццаць шэсьць тысячаў чалавекаў, што агалялі меч; апрача тога, із жыхараў Ґіўскіх налічылі сямсот выборных.

 

И было естъ всехъ людей от всего поколения Вениаминова двадцеть и пят тысещей мужевъ, ониже могли суть оружиемъ воевати, кроме мужевъ, живущихъ во граде Гаваоне,

З памеж усіх гэтых было сямсот чалавекаў выборных, каторыя не валодалі праваю рукою, і кажны зь іх, пушчаючы з пушчалаў каменьне ў волас, не абмахнуўся.

 

ихже было естъ седмъсот воиновъ пресилныхъ, тако левою рукою, яко и правою умеющихъ битися; и такъ метне умели каменемъ с праще метати, иже влас улучеваху.

І мужоў Ізраелцаў налічылі, апрача сыноў Веняміновых, чатырыста тысячаў чалавекаў, што агалялі меч; кажны зь іх чалавек вайны.

 

Всих же людей Ізраилевыхъ, кроме сыновъ Венияминовыхъ, было естъ четыреста тысещей бойцевъ, уготованныхъ на брань.

І ўсталі, і ўзышлі да дому Божага, і пыталіся ў Бога, і сказалі сынове Ізраелявы: «Хто ўзыйдзе дзеля нас спачатку на бітву із сынамі Веняміновымі?» І сказаў СПАДАР: «Юда спачатку».

 

Тии же вси шли суть ко храму Божиему, на место, игдеже стоаше Кивотъ Завета Господьня, рекомое Силомъ, и воспрошаху ту Господа Бога, глаголюще: «Кто пойдеть воеводою пред нами, егда будемы ся воевати со сынми Венияминовыми?» И рече к нимъ Господь Бог: «Іюда будеть воеводою вашимъ».

І ўсталі сынове Ізраелявы нараніцы, і разьлягліся табарам ля Ґівеы.

 

Тогда назаутрей воставши, вси сынове Ізраилевы облягоша градъ Гаваонъ

І выступілі Ізраелцы на бітву супроці Веняміну, і зладзіліся сынове Ізраелявы на бітву супроці іх ля Ґівеы.

 

и гарцевали суть пред нимъ.

І вышлі сынове Веняміновы з Ґівеы, і зразілі ў Ізраелю таго дня дваццаць дзьве тысячы чалавекаў на зямлю.

 

И вышедши из града, сынове Вениаминовы стекоша на нихъ, и убили от сынов Ізраилевых в той день двадцеть и две тысещи мужевъ.

І ўюшыўся люд, кажны Ізраелянін, і ўзноў зладзіўся да бітвы на тым месцу, ідзе зладзіліся першы дзень.

 

Потомъ опять сынове Ізраилевы, надеющеся на множество силы своея, собралися на то жъ место, игде поражены быша, и справоваша на немъ полки своя.

І ўзышлі сынове Ізраелявы, і плакалі перад СПАДАРОМ аж да вечара, і пыталіся ў СПАДАРА, кажучы: «Ці яшчэ імне дабліжыцца на бітву із сынамі Веняміна, брата майго?» І сказаў СПАДАР: «Узыйдзіце супроці яго».

 

Первей же ходиша к Господу и плакаша пред Нимъ целый день даже до вечера. И воспросяше Господа, глаголюще: «Имаемы ли еще ити на сыны Вениаминовы, чи ли ни?» К ним же отвеща Господь: «Идите и бийтеся».

І падступілі сынове Ізраелявы да сыноў Веняміновых другі дзень.

 

И егда сынове Ізраилевы на другый день шли к бою противъ людей Вениаминовых,

І Венямін вышаў супроці іх ізь Ґівеы на другі дзень і яшчэ зразіў із сыноў Ізраелявых асьмінанцаць тысячаў чалавекаў на зямлю, усі яны агаляючыя меч.

 

выскочили суть из вратъ града Гаваона людие Венияминовы, и стретившися с ними, тако ся силне били, иже опять осмънадесять тысещей убили суть от сыновъ Ізраилевыхъ, мужевъ военныхъ.

І ўзышлі ўсі сынове Ізраелявы а ўвесь люд, і прышлі да дому Божага, і плакалі, і сядзелі там перад відам СПАДАРОВЫМ, і поставалі таго дня аж да вечара, і абраклі ўсепаленьне а супакойныя аброкі перад СПАДАРОМ.

 

Тогда вси сынове Ізраилевы пришли суть ко храму Божию, и седше ту, плакаша предъ Господемъ. И постишеся той день даже до вечера, и приносили Ему жертвы мирныя и всясозжения,

І пыталіся сынове Ізраелявы ў СПАДАРА, — і там тых дзён скрыня змовы Божае,

 

и пытахуся, что будеть с ними на конець. В то время былъ ест Кивотъ Божий в Силоме.

І Фінегас, сын Елеазара Ааронка, стаяў перад ёю тых дзён, — кажучы: «Ці выходзіць імне яшчэ на бітву із сынамі Веняміна, брата майго, ці перастаць?» СПАДАР сказаў: «Узыходзьце, бо заўтра Я аддам яго ў руку тваю».

 

Финеисъ же, сынъ Елиазаровъ, сына Ааронова, былъ естъ рядителемъ храму Божия. И воспрошали Господа, глаголюще: «Еще ли пойдемы битися с братиею нашею, сынми Вениаминовыми, или престанем?» Отвеща имъ Господь: «Идите. Се за утра предамъ ихъ в руце ваше».

І пастанавіў Ізраель засаду супроці Ґівеы.

 

Тогда сынове Ізраилевы поделали суть залоги около града Гаваона.

І ўзышлі сынове Ізраелявы на сыноў Веняміновых на трэйці дзень, і зладзіліся супроці Ґівеы, як кажны раз.

 

И утретее, по тому же, яко упервое и удругое, справовали суть войско на томъ месте противъ сыномъ Вениаминовымъ.

І вышлі сынове Веняміновы наўпярэймы люду, і адвалакліся ад места, і пачалі разіць ізь люду; і было забітых, як уперад, на гасьцінцах, з каторых адзін вядзець да Бэт-Элю, а адзін да Ґівеы полям, і забілі якіх трыццацёх чалавекаў із Ізраелцаў.

 

Узревши же тое, сынове Вениаминовы смеле выскочили із града и ударили на нихъ, и гонили ихъ, утекающихъ, поодаль от града, абы могли побити ихъ такъ много, яко перваго и другаго дня. И гонили суть их двема пути, утекающихъ: единымъ, иже идеть до Вефиля, а другимъ, иже хилится до Гавая. И убили суть якобы-ка тридцеть мужевъ; надеялися, иже такъ много ихъ убиють, яко и первей.

І сказалі сынове Веняміновы: «Яны зражаны перад намі, як і ўперад». А сынове Ізраелявы сказалі: «Уцякайма ад іх, і адцягнем іх ад места на дарогі».

 

Сынове пакъ Ізраилевы прото учинилися, якобы утекали, абы ихъ тымъ далей за собою от града отвели и на залоги привели.

І кажны муж Ізраелянін усталі зь месца свайго, і зладзіліся ў Ваал-Тамары. І засада Ізраелява прарвалася із свайго месца, ізь сенажаці Ґівеы.

 

Тогда людие Ізраилевы, иже были в залогахъ, воставши з местъ своихъ, идоша на место, рекомое Баал-Тамаръ. Залога теже, иже подле града была, почала ся указывати от западнее страны.

І прышлі насупраці Ґівеы дзесяць тысячаў чалавекаў, выборных мужоў із усёга Ізраеля, і бітва была цяжкая; але сынове Веняміновы ня ведалі, што ліха датыкаецца да іх.

 

Иныи также людие, десеть тысещей от сыновъ Ізраилевыхъ, к самому граду с ыное страны гарцовали, абы останокъ людей из града вывабили. И обтяжился естъ бой на сыны Венияминовы, и не поразумеша того, еже со всихъ сторон устроено было имъ загинутие.

І зразіў СПАДАР Веняміна перад Ізраелям, і выгубілі сынове Ізраелявы ў Веняміну таго дня дваццаць пяць тысячаў сту чалавекаў, кажны з гэтых агаляў меч.

 

И поразилъ естъ ихъ Господь Богъ пред лицем сыновъ Ізраилевых, и поразили суть их в той день двадцеть и пять тысещей и сто мужевъ всехъ воевниковъ.

І абачылі сынове Веняміновы, што яны зражаны. І ўступілі сынове Ізраелявы месца сыном Веняміновым, бо спадзяваліся на засаду, каторую яны пастанавілі ля Ґівеы.

 

Узревши же сее сынове Вениаминовы, иже суть поражены, начаша утекати; людие пакъ Ізраилевы, видяще тое, яко утекають пред ними, даша имъ путь ко утеканию, абы тымъ борздее впали на залоги, еже были поставлены подле града.

Засада ж пабарзьдзіла й пусьцілася да Ґівеы, і ўступіла засада, і зразіла ўсе места лязом мяча.

 

Тыи же, из залогъ, скоро выскочили на сыны Вениаминовы, и бившися с ними, поразиша ихъ и гнашеся за ними во градъ. И тако взяли суть сынове Ізраилевы градъ и побиша всехъ живущихъ в немъ оружиемъ.

Умоўны знак быў у Ізраеля із засадаю, павялічыць падымак булаку дыму зь места.

 

Знамя пакъ дали суть сынове Ізраилевы тымъ, иже быша предъ градомъ: егда въ градъ ускочиша, запалиша и огнемъ. И внегда дым возносящийся узреша, то разумеша, иже взятъ естъ градъ.

І адвярнуліся мужове Ізраелявы зь бітвы, і Венямін пачаў цяць іх. Забітых мужоў Ізраелявых было якіх трыццацёх мужоў, бо казалі: «Во валіцца, валіцца ён перад намі, як і ў ранейшыя бітвы»;

 

Сее егда деашеся, сынове теже Ізраилевы в битве, иже ся были учинили прежде якобы утекающие, а людие Вениаминовы смеле гоняще е, убивши от нихъ тридцеть и единаго мужа, узреша,

І булак пачаў падыймацца зь места — стоўп дыму, і азірнуўся Венямін назад, і во, падыймаецца дым з усёга места пад неба.

 

яко столпъ, дымъ из града воступовати. И озревшися теже, сынове Вениаминовы видеша град зазженый огнем и дымъ, возносящийся к небеси.

І мужы Ізраелявы азірнуліся, а Венямін спалохаўся, бо абачыў, што дакрануліся да ліха.

 

Тогда тии людие, ониже первее пред ними якобы утекали, обратилися на нихъ и силне ихъ побияху.

І адвярнуліся яны ад Ізраелцаў па дарозе да пустыні; але бітва дагнала яго, і тыя, што выходзілі зь местаў, губілі яго сярод яго;

 

Сее видячи, сынове Вениаминовы начаша утекати путем, иже ведеть въ пустыню. И егда гониша ихъ людие Ізраилевы, тогда тые, иже были градъ запалили, споткалися с ними.

Абступілі Веняміна, гналіся за ім аж да Менугі, і тапталі аж да супраці Ґівеы з усходу сонца.

 

И тако нападоша на нихъ съ обу сторонъ неприатели и не дали имъ отпочинения. И поражены быша, и побиты сынове Вениаминовы на выходъ солнца от града Гаваона.

І палі із сыноў Веняміновых асьмінанцацёх тысячаў чалавекаў, усі яны дужасілы.

 

И было ихъ, иже на том месте побитыхъ, осмънадесеть тысещей мужей велми силныхъ.

І абярнуліся, і ўцяклі на пустыню, да скалы Рымон, і дабілі яшчэ іх на дарогах пяць тысячаў чалавекаў; і гналіся за імі аж да Ґідому, і зразілі зь яго дзьве тысячы чалавекаў.

 

Сие пакъ видечи, остальци от сыновъ Вениаминовыхъ бежаху в пустыню и вниидоша до скалы, рекомое Ремонъ. Иныхъ же утекающих побили суть сынове Ізраилевы ту и онде, внегда розбеглися были, пять тысещей мужевъ; и егда далей утекали, побили опять ихъ две тысещи.

І было ўсіх палых Веняміну гэтага дня дваццаць пяць тысячаў, кажны агаляючы меч, і ўсі яны дужасілы.

 

И тако сталося естъ, иже всехъ сыновъ Вениаминовыхъ, еже побиты были на войне той, двадцеть и пять тысещей, мужей велми силныхъ и в бои умелыхъ.

І абярнуліся, і ўцяклі на пустыню, да скалы Рымон шасьцьсот чалавекаў, і заставаліся там у скале Рымоне чатыры месяцы.

 

Толико же остало естъ от сыновъ Вениаминовых, ониже утекоша в пустыню и сокришеся во скале Ремонъ, шестьсотъ мужевъ, и пребыша в ней четыри месеци.

І мужы Ізраелявы зьвярнуліся да сыноў Веняміновых, і зразілі іх лязом мяча, ад места й ад людзіны аж да статку і да ўсёга, што сустракалася; таксама ўсі месты, каторыя яны знайшлі, яны аканавалі цяплу.

 

Тогда навративъшися сынове Ізраилевы по гонении, погубили суть все, еже знайдоша въ Гаваоне — от человека и до скота; и вси иные грады и села, еже беша поколения Вениаминова, попалиша огнемъ.