Судзьдзяў 15 разьдзел

 

 

А па нейкім часе, калі настаў дзень жніва пшаніцы, Самсон прыйшоў, жадаючы наведаць жонку сваю, і прынёс ёй казляня з казінага статка. Калі хацеў увайсці, як звычайна, у пакой яе, бацька яе забараніў яму,

 

По некоих же часехъ, егда настала естъ жатва пшеници, навратися опять Самсон к жене своей, абывиделъ ее, неся козля от стада. И егда хотелъ вниити до ложници ея, якоже обычай имеаше первей, не далъ ему отець ея,

кажучы: «Думаў я, што ты ненавідзіш яе, і таму аддаў яе сябру твайму; але яна мае малодшую сястру, прыгажэйшую за яе: хай яна будзе табе жонкаю».

 

глаголя: «Реклъ есми, иже ненавидиши ея и прото ж дахъ ю иному, другу твоему. Но имамъ сестру ее, младъшую и краснейшую, сию возми собе в нея место».

Адказаў яму Самсон: «З гэтага дня не буду вінаваты адносна філістынцаў, бо буду вам рабіць шкоду».

 

Тогда рече к нему Самсонъ: «Так ли же естъ, от сего дня не будуть винити мене Филистымляне, отдам убо вамъ сее всимъ злымъ».

І пайшоў Самсон, і налавіў трыста лісаў, і звязаў іх хвост да хваста, а пасярэдзіне, між двума хвастамі, прычапіў па адной паходні.

 

И шедъ оттоле, иззымалъ триста лисиць, и связалъ всихъ едину съ другою хвосты уместо, и ко средине хвостовъ привязал лучнице,

Запаліўшы паходні, ён пусціў лісаў, каб яны разбегліся ў розныя бакі. Лісы адразу ж пабеглі на палі філістынцаў. Запаліўшы іх, яны спалілі і ўжо сабраны ўраджай, і тое, што ў той час было ў сцябле, так што полымя ахапіла нават і вінаграднікі з маслінавымі гаямі.

 

и зажегъши е, розогналъ лисицъ, да бы бежали тамо и семо розно. Тии же бежаша до нив Филистымских и попалиша вся жита их нежатая и у копнах пожатая такъ, иже и винограды, и древа маслинная огонь попалил.

І пыталіся філістынцы: «Хто гэта зрабіў?» Ім адказалі: «Гэта Самсон, зяць аднаго чалавека з Тамны, бо ён адабраў у яго жонку і аддаў яе іншаму — вось што ён зрабіў». Дык пайшлі тады філістынцы і спалілі жанчыну і бацьку яе.

 

И пыташеся Филистымляне, глаголюще: «Кто сее уделалъ?»a А поведено естъ имъ, иже Самсонъ, зять Фамнатовъ, понеже взялъ жену его и далъ ю иному, той учинилъ естъ сее. Тогда идоша Филистымляне и спалиша жену Самсонову и отца ея.

А Самсон сказаў ім: «Калі вы так робіце, то не супакоюся, пакуль вам не адпомшчу».

 

Имъ же рече Самсонъ: «Ачкольве[к] есте сее уделали, прото еще буду ся мстити над вами, и по томъ почию».

І прынёс ім вялікае знішчэнне, перабіваючы сцёгны і лыткі. А ён пайшоў і абжыўся ў пячоры скалы ў Этаме.

 

И поразилъ естъ ихъ по сем Самсонъ раною великою вельми такъ, иже, боячися его, корчилися и лытки свое ко стегномъ пригибали. И иде оттоле Самсонъ, и живяше в пещере каменне, именемъ Ефанъ.

І пайшлі філістынцы ў зямлю Юды і сталі лагерам, і да Лехіaдаходзілі іх войскі.

 

В ты часы Филистымляне, собравшися, вниидоша до земли Іюдины и положишеся с войском своим на месте, еже слыло естъ Лехи, зовемое «щека», и гдеже потомъ поражено было войско ихъ.

І сказалі ім тады людзі з пакалення Юды: «Чаму вы выступілі супраць нас?» Яны адказалі: «Прыйшлі мы, каб злавіць Самсона і аддаць яму за тое, што ён нам зрабіў».

 

И рекоша к нимъ мужи от племеня Іюдина: «Прочто пришли есте на насъ?» Отвещаша имъ Филистымляне: «Иняти и связати Самсона приидохомъ и хощемъ учинити ему, яко и онъ учинилъ естъ намъ».

Дык тры тысячы мужчын з пакалення Юды пайшлі да пячоры скалы ў Этаме і сказалі Самсону: «Ці ты не ведаеш, што філістынцы валадараць над намі? Чаму ты пажадаў зрабіць гэта?» Ён ім адказаў: «Як яны зрабілі мне, так і я ім зрабіў».

 

Тогда шли суть три тысещи мужей от сынов Іюдиных к пещере каменной Ефан, в нейже живяше Самсонъ, и рекоша ему: «Не веси ли того, иже владеють над нами Филистымляне? И прочто еси учинилъ сее?» К ним же отповеделъ Самсонъ: «Яко они учинили суть мне, тако и азъ учинихъ имъ».

«Прыйшлі мы, — кажуць яму, — звязаць цябе і выдаць у рукі філістынцаў». Сказаў ім Самсон: «Прысягніце і паабяцайце мне, што мяне не заб’яце».

 

Рекоша к нему паки: «Пришли есмо к тобе, да свяжемъ тя и предадимъ в руце Филистымляномъ». Отвеща имъ Самсонъ: «Слюбите ми и присягните, яко не убиете мя».

Яны сказалі: «Не заб’ём, але звязанага, выдадзім цябе». І звязалі яго дзвюма новымі вяроўкамі, і звялі яго са скалы ў Этаме.

 

Они же рекоша: «Не убиемъ тя, но связана предадимъ». И связали суть его двема вервями новыми и вывели с пещеры Ефамли.

Калі прыбыў ён у Леху і філістынцы з крыкам выйшлі яму насустрач, Дух Госпадаў сышоў на яго, і, як звычайна знішчаецца лён ад вогненнага дыму, так вяроўкі, якімі быў ён звязаны, рассыпаліся і развязаліся.

 

И егда привели его на место то, игде стояло естъ войско Филистымское, и выбегоша противу ему Филистымляне, кричаще. И ступилъ естъ Духъ Божий на Самсона, и быша верви на руках его, яко паздеро, егда захватить и огнь, и разторга е скоро.

Тады, знайшоўшы яшчэ свежую асліную сківіцу, ён, схапіўшы яе, знішчыў ёю тысячу чалавек.

 

И знайде щеку ослову, еже лежала ту, и похвативъ ю, забилъ ею тысещу мужев.

І сказаў ён: «Сківіцаю аслінаю я знішчыў іх, сківіцаю дзіцяняці аслінага тысячу чалавек я забіў!»

 

И рече: «Щекою ословою и челюстию осляти ослицьb поразилъ есми их и убихъ тысещу мужей».

І, калі пракрычаў ён гэтыя словы, кінуў з рукі сківіцу і назваў тое месца Рамат-Лехіb.

 

И егда сия слова домолвилъ, поверже щеку из руки на землю, и прозва место то Рамаф-Лехи, еже исказуется «възятие щеки».

І, чуючы вялікую смагу, паклікаў ён Госпада, і казаў: «Ты рукою слугі Свайго даў гэта найвялікшае збаўленне і перамогу, і вось, я паміраю ад смагі і траплю ў рукі неабрэзаных».

 

И хотяй пити велми, вопил к Господу Богу, глаголя: «Господи! Ты еси далъ рукою раба Твоего высвобожение сее и победу великую. И се безпитиемъ умру и впаду в руце необрезанныхъ».

Тады Бог адкрыў скалу ля Лехі і выцекла адтуль вада. Напіўшыся вады, ён ажыў духам і набраўся сілы. Таму тое месца называюць Эн-Гакарэcда сённяшняга дня.

 

И отворилъ естъ Господь Богъ зубъ кутний у щеки ословы, и выплынули суть с него воды. И пие, и навратися духъ его, и укрепися. Прото ж названо ест место то Источник призывающего от щеки даже до днешнего дня.

І быў ён суддзёю Ізраэля ў дні філістынцаў дваццаць гадоў.

 

И судилъ естъ Самсонъ во времена ты людей Ізраилевыхъ двадцеть летъ.