Судзьдзяў 5 разьдзел

 

 

І ў той дзень спявалі Дэбора і Барак, сын Абінаама, кажучы:

 

Въ той же день воспели суть Господу песнь Делвора-пророчица и Варахъ, сынъ Овеноевъ, глаголюще:

«Ізраэль адпомшчаны, народ паказаў руплівасць, дабраславіце Госпада!

 

«Вы, иже есте от людей Ізраилевыхъ добровольне выдали животы своя на битву сию, благославите Господа!

Слухайце, цары, адкрыйце вушы, кіраўнікі; я тая, хто Госпаду будзе спяваць, хто будзе граць хвалу Госпаду, Богу Ізраэля!

 

Слышьте, цари, и пилне послухайте, князи: азъ есмъ, иже Господу воспою и восхвалю Бога Ізраилева!

Госпадзе, калі Ты выходзіў з Сэіра, калі Ты выходзіў з ваколіц Эдома, тады трэслася зямля, і неба плакала, і хмары лілі кроплі вады;

 

Господи! егда вышолъ еси з горы Сеиръ и шолъ по странахъ Едомлих, земля потрясеся и небеса, и облаци спустиша дождь.

горы таялі перад абліччам Госпада з Сіная, перад абліччам Госпада, Бога Ізраэля.

 

Горы розплынулися пред лицем Господьним и гора Синай предъ тварию Бога Ізраилева!

У дні Самгара, сына Аната, у дні Ягэлі апусцелі дарогі; а тыя, што хадзілі па іх, абыходзілі іх сцежкамі кружнымі.

 

Во днехъ Сангара, сына Анафова, и во днехъ Ягеловыхъ отпочинули стежки, и еже по них ходиша, поблудиша.

Зніклі мужныя ў Ізраэлі, іх не стала, пакуль не паўстала я, Дэбора, і паднялася як маці ў Ізраэлі.

 

Престали суть силънии во Израили и згинули, дондеже воста Делвора, мати людей Ізраилевыхъ.

Выбралі яны сабе багоў новых; тады прыйшла вайна ў брамы. Не з’явіліся ані шчыт, ані дзіда ў сарака тысяч Ізраэля.

 

Новые боеa выбралъ естъ собе Господь Богъ, и Той врата вражия съкрушилъ. Копие и щитъ не указалися суть въ четырдесяти тысещехъ людей Ізраилевых.

Сэрца маё любіць князёў Ізраэля. Тыя, хто добраахвотна ахвяраваў сябе за народ, дабраслаўляйце Госпада!

 

Серце мое любить князей Ізраилевыхъ. Вы, иже з доброе воли вашее вышли есте на брань сию, похвалите Господа Бога!

Вы, хто едзе на асліцах белых, і сядзіць на кілімах, і хто ідзе па дарозе, спявайце!

 

Вы пакъ, иже въсседаете на хорошие ослы и седаете на суде, и ходите путемъ, ирците, игде сокрушены суть колеснице и побито войско вражие?

Галасы тых, хто размяркоўвае ваду на каналах, хай расказваюць пра справядлівасць Госпада, пра справядлівасць магутнасці Яго ў Ізраэлі; тады збярэцца народ Госпадаў ля брамаў.

 

На томъ месте исповедайте правды Божия и доброты силнаго Бога Ізраилева». (А в то время приидоша людие Божии ко вратом градовым и обдержали суть господствие.)

Устань, устань, Дэбора! Устань, устань і заспявай песню! Устань, Барак, і вазьмі палонных сваіх, сын Абінаама!

 

«Въстани, востани, Дельвора, въстани, востани и пой песню! Въстани и Вараху, сыне Овеноев, и поимай плен, соблюдены бо суть останци людей!

Тады апошнія далучыліся да слаўных, народ Госпада далучыўся да магутных.

 

Господь в силных воевал з людей Ефраимлих и поразилъ людей Амалехитских.

Ад Эфраіма прыбылі князі ў даліну, за ім Бэньямін з народам сваім. Ад Махіра князі прыйшлі, і ад Забулона тыя, хто трымае скіпетр.

 

И по Ефраиме воевал Бог мужми силными о Вениамина противу людемъ твоимъ, Амалеху. Приидоша князи з Махира и с поколенья Зевулоня, ониже вели войско к битве.

Князі Ісахара былі з Дэбораю; так Барак пасланы быў у даліну з пешымі сваімі. А ў ваколіцах Рубэна разважаюць доўга.

 

Воеводы от племеня Ізахарова быша съ Дельворою и шли суть за Варахом, онже, яко с порока, бежа до пропасти, выдалъ ся ест в небеспеченство. И сего для повста Рувим противу ему и межи силными стался ест сваръ.

Чаму ты сядзеў паміж хлявамі, каб слухаць свіст дудкі пры статку? У ваколіцах Рубэна разважаюць доўга.

 

Почто живеши межи двема пределома, абы слышалъ громотъ стадъ? Протожъ воста Рувимъ противу ему и межи мужными бысть брань.

Галаад адпачываў за Ярданам; а Дан чаму, як вандроўнік, не меў караблёў? Асэр пражываў на беразе мора і заставаўся ў портах.

 

Гадъ за Іорданомъ отпочивал и Данъ празновалъ при лодьяхъ. Асеръ беше на брегу морском и ту, где былъ складъ, пребывал.

Забулон жа ахвяраваў душу сваю смерці, а Нэфталі — на ўзвышшах краіны.

 

Зевулон же и Нефталим выдали животы своя на смерть во стране Мороме,

Прыйшлі цары і ваявалі, ваявалі цары Ханаана ў Танаху ля водаў Магеды, але здабычы срэбра не дасталі!

 

пришли убо цареве и воевашася с ними. Воеваше цари Хананейстии на месте Фамна, у водъ Маедом, но не взяли ту ни единое користи.

У небе змагаліся зоркі, шляхам сваім супраць Сісары ваявалі.

 

С небеси воевано ест против имъ, звезды ряды своими и двизаниемъ воевалися со Зизарою.

Ручай Кісон панёс трупы іх, ручай баёў, ручай Кісон; трымайся моцна, душа мая.

 

Потокъ Кисонъ захватилъ тела мертвая их, потокъ Кадуминъ, потокъ Кисонъ. Потопчи жъ, душе моя, силныхъ!

Тады гучаў тупат капытоў іх моцных коней, калі імчаліся яны ў бездань.

 

Копыта отпадаху с ногъ конем их, егда утекаху квапне, и падаху с них мужи силнии врази.

“Праклінайце Мэроз, — сказаў Анёл Госпадаў, — праклінайце жыхароў яго, бо не прыйшлі яны на дапамогу Госпаду, на дапамогу Госпаду з ваярамі сваімі”.

 

“Злоречите земли Мероенъ! — рече ангелъ Божий. — Злоречите и живущих на ней, яко не придоша на помощ Божию и на помощъ силнымъ Его”.

Хай будзе дабраславёна між жанчынамі Ягэль, жонка Хабэра кінэя, хай будзе яна дабраславёна між жанчынамі ў палатках!

 

Благославена в женахъ Яхиль, жена Яверова Цинейскаго, и благославена в дому своемъ,

Таму, хто просіць вады, яна дала малака, і ў чашы князёў прынесла яму масла.

 

та бо Зизарови, просящему воды, подала млека, и в чаши княземъ подала масла.

Левай рукой узяла калок, а правай — кавальскі молат; ударыла Сісару, прабіўшы ранаю галаву яго і моцна праламаўшы скронь.

 

Левою рукою взяла колъ, а правою млатъ ковалский, и узревше место за ухомъ, моцне проразила главу его.

Ля ног яе ён зваліўся, упаў, ляжаў; ля ног яе зваліўся, упаў, дзе зваліўся, там і ляжаў нежывы.

 

Межи ноги ея палъ ест, погибе и умре, и валялся пред ногами ее безъ души и бедне.

Праз акно глядзіць маці Сісары і галосіць праз аконныя краты: “Чаму марудзіць калясніца яго вярнуцца? Чаму не спяшаюцца колы квадрыгі яго?”

 

Мати его, с окна выгледаючи, вопиала и с плачем молвила: “И чему такъ долго не едеть? И прочто мешкают возатае его?

Жанчына, разумнейшая за іншых, адказвае ёй, і сама сабе паўтарае яна яе словы:

 

Отповедела едина мудрейшая от женъ его и рекла ко свекре своей:

“Зараз, канешне ж, дзеляць захопленую здабычу, па адной, па дзве жанчыны кожнаму ваяру; а два пакрывалы розных колераў — здабыча для Сісары, а на шыю маю са здабычы — два палатны рознакаляровыя”.

 

“Еда ныне делить пленъ и користьb, жены найкраснейшие выбирають ему, ризы разноличные давають Зизаре с користей или самъ собе выбираеть ретези драгие, иже носять на горле”.

Так няхай, Госпадзе, знікнуць усе ворагі Твае! А хто Цябе любіць, хай ззяе так, як ззяе ўзыходзячае сонца!» І зямля жыла ў супакоі сорак гадоў.

 

Тако да погибнуть вси врази Твои, Господи! Любящие же Тебе да просветятся, яко восходящее солнце!»