1 царстваў 18 разьдзел

 

 

Калі закончыў Давід гутарку з Саўлам, душа Ёнатана прыляпілася да душы ягонай, і палюбіў яго Ёнатан, як сваю душу.

 

Егда же престалъ естъ Давыдъ молвити съ Сауломъ, душа Енафова споилася естъ съ душею Давыдовою, и возлюбил его, яко душу свою.

І ўзяў яго Саўл таго самага дня і не дазволіў яму вяртацца ў дом бацькі ягонага.

 

И взялъ естъ собе Саулъ Давыда в той день, и не далъ ему навратитися въ домъ отца своего.

А Ёнатан заключыў з Давідам спрымірэнства, бо палюбіў яго, як сваю душу.

 

И учинили суть с собою смолву и приятельство вкупе Енафа съ Давыдомъ, миловалъ убо его, яко душу свою.

І зьняў Ёнатан вопратку сваю, якая была на ім, і аддаў яе Давіду, таксама і астатнюю вопратку сваю, і меч свой, і лук свой, і свой пояс.

 

И звлече Енафа ризу с себе, юже имеаше, и облече в ню Давыда, и иные ризы свое далъ ему, и мечь свой, и лукъ свой, даже до пояса.

І Давід дзеяў разумна ўсюды, куды ні пасылаў яго Саўл, і зрабіў яго Саўл начальнікам над ваеннымі людзьмі; і гэта спадабалася ўсяму народу і слугам Саўлавым.

 

Схожаше же Давыдъ на вся дела, гдежъ посылаше его Саулъ, и мудре справоваше. И поставилъ его Саулъ старейшимъ над воями, и былъ естъ любъ пред всеми людми, а наболей предъ рабы Сауловыми.

Калі яны ішлі, пры вяртаньні Давіда зь перамогі над Філістымлянінам, дык жанчыны з усіх гарадоў Ізраільскіх выходзілі насустрач Саўлу цару са сьпевамі і танцамі, з урачыстымі тымпанамі і зь кімваламі.

 

И внегда навращевашеся Давыдъ з битвы, неся главу Голиафову вруце до Ерусалима,

І крычалі жанчыны, якія ігралі, кажучы: Саўл перамог тысячы, а Давід дзясяткі тысяч!

 

изыдоша девици со всехъ градъ Ізраилевых, ликъствующе и поюще въ стретение царю Саулу, веселящеся съ гудбами и съ бубны, припевающе и глаголюще: «Победи Саулъ тысещу, а Давыдъ десеть тысещей».a

І Саўл моцна засмуціўся, і няпрыемнае яму было гэтае слова, і ён сказаў: Давіду далі дзясяткі тысяч, а мне тысячы; яму нехапае толькі царства.

 

И разгневался Саулъ велми, не полюбися убо ему речь сия, глаголя: «Давыдови дали десеть тысещей, мне же единъ тысещь. И чего жъ ему не доставает, кроме единаго царства?»

І з таго дня і потым падазрона глядзеў Саўл на Давіда.

 

И прото неласкавым окомъ възиралъ естъ Саулъ на Давыда от того дня и потом.

І было на другі дзень: напаў ліхі дух ад Бога на Саўла, і ён шалеў у доме сваім, а Давід граў рукою сваёю на струнах, як і ў іншыя дні; у руцэ ў Саўла была дзіда.

 

По другом же дни мучаше злый духъ Саула, и пророковал ест посреде дому своего. Тогда Давыдъ гудяше у гусли, якоже и первей обычай имелъ естъ, пред нимъ.

І кінуў Саўл дзіду, падумаўшы: прыб’ю Давіда да сьцяны; але Давід два разы ўхіліўся ад яго.

 

Саулъ же копие имел в руце и вдарилъ имъ на Давыда, хотя пробости его къ стене. И уклонися Давыдъ отлица Саулова вторицею.

І пачаў баяцца Саўл Давіда, бо Гасподзь быў зь ім, а ад Саўла адступіўся.

 

И боялся естъ Саулъ Давыда, понеже Господь бе с ним, и отшолъ от него.

І выдаліў яго Саўл ад сябе і паставіў яго ў сябе тысячнікам, і ён уваходзіў і выходзіў перад народам.

 

Отлучилъ же ест Саулъ Давыда от себе и поставилъ его старейшимъ над тысещемъ воинъ, и выходил ест и входилъ предъ людми,

І Давід ва ўсіх дзеях сваіх рабіў разумна, і Гасподзь быў зь ім.

 

и во всех путехъ своих Давыдъ добре чиняше, и Господь бе с нимъ.

І Саўл бачыў, што ён вельмі разумны, і баяўся яго.

 

Видя же Саулъ, яко велми смыслен былъ Давыдъ, выстерегался от него.

А ўвесь Ізраіль і Юда любілі Давіда, бо ён уваходзіў і выходзіў перад ім.

 

Вси пакъ люди Ізраилевы и Іюдины любили суть Давыда, онъ убо въходилъ и исходил естъ пред ними.

І сказаў Саўл Давіду: вось старэйшая дачка мая, Мэрова: я дам яе табе за жонку, толькі будзь у мяне адважны і вядзі войны Гасподнія. Бо Саўл думаў: няхай не мая рука будзе на ім, а рука Філістымлянаў будзе на ім.

 

Рече же Саулъ къ Давыду: «Се дщера моя старейшая, Мерова, сию тобе дамъ за жену, токмо буди муж силный, а води войско Господьне». Саулъ же мысляше сия в собе, глаголя: «Да не будеть рука моя на немъ, но да будет рука Филистымская на немъ».

Але Давід сказаў Саўлу: хто я і што жыцьцё маё і род бацькі майго ў Ізраілі, каб мне быць зяцем царовым?

 

И отвеща Давыдъ къ Саулу, и рече: «И кто есмъ азъ или який ест животъ мой или родъ отца моего во Израили, абыхъ былъ я зять царевъ?»

А калі настаў час аддаць Мэрову, дачку Саўлавую, Давіду, дык яна выдадзена была замуж за Адрыэла з Мэхолы.

 

И приде часъ, внегда имеяше ся дати Мерова, дщера Саулова, Давыду, и дана ест иному за жену, Адриелови маляхитскому.

Але Давіда пакахала другая дачка Саўлавая, Мэлхола; і калі паведамілі пра гэта Саўлу, дык гэта было прыемна яму.

 

Давыдъ же возлюбилъ другую дщеру Саулову, именем Михолю. И возвестиша то Саулови, и был тому радъ,

Саўл думаў: аддам яе за яго, і яна будзе яму сеткаю, і рука Філістымлянаў будзе на ім. І сказаў Саўл Давіду: праз другую ты пароднішся са мною.

 

и рече Саулъ: «Дамъ ему ю, и будеть ему на погоршение, будеть бо на немъ рука Филистымская». Тогда рече Саулъ къ Давыду: «Во дву зять мой будеши днесь».

І загадаў Саўл слугам сваім: скажэце Давіду патаемна: вось, цар дабраволіць табе, і ўсе слугі ягоныя любяць цябе; дык вось, будзь зяцем царовым.

 

И повелел естъ Саулъ слугамъ своимъ: «Рцете вътай Давыдови, глаголюще: “Се, любишся царю, и вси отроци его милують тебе, протож ныне буди зять царевъ”».

І перадалі слугі Саўлавыя ў вушы Давіду ўсе словы гэтыя. І сказаў Давід: хіба лёгка здаецца вам быць зяцем цара? я — чалавек бедны і нязначны.

 

И молвили суть отроци царевы вся слова сия въ уши Давыдови. И рече Давыдъ: «Еда ли мало ся то вамъ мнит быти зятемъ царевымъ? Азъ же есмъ мужъ убогъ и неславенъ».

І данесьлі Саўлу слугі ягоныя і сказалі: вось, што кажа Давід.

 

И возвестиша отроци Саулови, глаголюще: «Таковые слова молвилъ естъ Давыдъ».

І сказаў Саўл: так скажэце Давіду, цар ня хоча вена, апрача ста краеабразаньняў Філістымскіх, у помсту ворагам царовым. Бо Саўл меў на думцы загубіць Давіда рукамі Філістымлянаў.

 

И рече паки Саулъ къ отрокомъ своимъ: «Рците тако Давыдови: “Не требуеть царь вена великого, едно толико ста обрезковъ Филистымских, да будеть помста на вразех царевыхъ”». Саулъ убо тако мыслил ест предати Давыда в руце Филистымляном.

І пераказалі слугі ягоныя Давіду гэтыя словы, і спадабалася Давіду стацца зяцем царовым.

 

И внегда поведели отроци Давыдови слова, еже глаголал Саулъ, полюбися речь ему, абы былъ зятемъ царю.

Яшчэ не прайшлі вызначаныя дні, як Давід устаў і пайшоў сам і людзі ягоныя зь ім, і забіў дзьвесьце чалавек Філістымлянаў, і прынёс Давід краеабразаньні іхнія, і падаў іх у поўным ліку цару, каб зрабіцца зяцем царовым. І выдаў Саўл за яго Мэлхолу, дачку сваю, замуж.

 

И по немногыхъ днех въста Давыдъ и мужи, иже были с ним, и иде во градъ Аккаронъ, и убилъ двесте мужъ Филистымлянъ, и принесе обрезки их и вычте е цареви, абы былъ зятемъ его. Тогды далъ ему Саулъ Михолю, дщеру свою, за жену.

І ўбачыў Саўл і зразумеў, што Гасподзь з Давідам, і што Мэлхола, дачка Саўлавая, любіла Давіда.

 

И виделъ естъ Саулъ и поразумел, яко Господь бе съ Давыдомъ. Михоля же, дщера Саулова, возлюби Давыда.

І пачаў Саўл яшчэ больш баяцца Давіда і зрабіўся ворагам ягоным на ўсё жыцьцё.

 

Саулъ пакъ более боялся естъ его, и бысть Саулъ врагъ Давыдовъ по вся дни.

І калі правадыры Філістымскія выйшлі на вайну, Давід, з самага выхаду іхняга, дзеяў разумней за ўсіх слуг Саўлавых, і вельмі праславілася імя ягонае.

 

Изыйдоша воеводы Филистымскии к бою, и из начала выштия их мудрее собе починалъ Давыдъ, нежели вси слузи Саулови; и прославися имя его вельми.