1 царстваў 18 разьдзел

 

 

І скончыў Давід размову з Саўлам, і душа Ёнатана прыхілілася да душы Давіда, і палюбіў яго Ёнатан, як душу сваю.

 

Егда же престалъ естъ Давыдъ молвити съ Сауломъ, душа Енафова споилася естъ съ душею Давыдовою, и возлюбил его, яко душу свою.

І з таго дня ўзяў яго Саўл да сябе, і ня даў яму вярнуцца ў дом бацькі свайго.

 

И взялъ естъ собе Саулъ Давыда в той день, и не далъ ему навратитися въ домъ отца своего.

І заключыў Ёнатан запавет з Давідам, бо палюбіў ён яго як душу сваю.

 

И учинили суть с собою смолву и приятельство вкупе Енафа съ Давыдомъ, миловалъ убо его, яко душу свою.

І зьняў з сябе Ёнатан шату, якая [была] на ім, і даў яе Давіду, і астатняе адзеньне сваё, і нават меч, лук і пояс свой.

 

И звлече Енафа ризу с себе, юже имеаше, и облече в ню Давыда, и иные ризы свое далъ ему, и мечь свой, и лукъ свой, даже до пояса.

І хадзіў Давід усюды, куды пасылаў яго Саўл, і ўсюды меў посьпех. І паставіў яго Саўл начальнікам над ваярамі, і ён быў добрым у вачах усяго народу, а таксама ў вачах слугаў Саўла.

 

Схожаше же Давыдъ на вся дела, гдежъ посылаше его Саулъ, и мудре справоваше. И поставилъ его Саулъ старейшимъ над воями, и былъ естъ любъ пред всеми людми, а наболей предъ рабы Сауловыми.

І, калі ішлі [ваяры], калі вяртаўся Давід, перамогшы Філістынцаў, выходзілі жанчыны з песьнямі і танцамі, з бубнамі і гусьлямі насустрач валадару Саўлу.

 

И внегда навращевашеся Давыдъ з битвы, неся главу Голиафову вруце до Ерусалима,

І танчылі жанчыны, і сьпявалі, паўтараючы: «Пабіў Саўл тысячы, а Давід — дзясяткі тысячаў».

 

изыдоша девици со всехъ градъ Ізраилевых, ликъствующе и поюще въ стретение царю Саулу, веселящеся съ гудбами и съ бубны, припевающе и глаголюще: «Победи Саулъ тысещу, а Давыдъ десеть тысещей».a

І вельмі ўзлаваўся Саўл, і кепскімі былі ў вачах ягоных словы гэтыя, і ён сказаў: «Давіду даюць дзясяткі тысячаў, а мне даюць толькі тысячы; яму толькі валадараньня не хапае».

 

И разгневался Саулъ велми, не полюбися убо ему речь сия, глаголя: «Давыдови дали десеть тысещей, мне же единъ тысещь. И чего жъ ему не доставает, кроме единаго царства?»

Ад таго дня глядзеў Саўл на Давіда крывым вокам.

 

И прото неласкавым окомъ възиралъ естъ Саулъ на Давыда от того дня и потом.

А на другі дзень апанаваў Саўла ліхі дух, [спасланы] Богам, і ён шалеў у доме сваім. І Давід як штодзень граў на гусьлях, а Саўл трымаў дзіду ў руцэ.

 

По другом же дни мучаше злый духъ Саула, и пророковал ест посреде дому своего. Тогда Давыдъ гудяше у гусли, якоже и первей обычай имелъ естъ, пред нимъ.

І кінуў Саўл дзіду рукою сваёй, і сказаў: «Прыб’ю Давіда да сьцяны». Але Давід ухіліўся, і было так два разы.

 

Саулъ же копие имел в руце и вдарилъ имъ на Давыда, хотя пробости его къ стене. И уклонися Давыдъ отлица Саулова вторицею.

І баяўся Саўл Давіда, бо ГОСПАД быў з ім, а ад Саўла адвярнуўся.

 

И боялся естъ Саулъ Давыда, понеже Господь бе с ним, и отшолъ от него.

І адсунуў Саўл яго ад сябе, і прызначыў яго тысячнікам, і ён выходзіў [на вайну] і хадзіў перад абліччам народу.

 

Отлучилъ же ест Саулъ Давыда от себе и поставилъ его старейшимъ над тысещемъ воинъ, и выходил ест и входилъ предъ людми,

І на ўсіх шляхах сваіх меў Давід посьпех, і ГОСПАД [быў] з ім.

 

и во всех путехъ своих Давыдъ добре чиняше, и Господь бе с нимъ.

І ўбачыў Саўл, што [Давіду] ўсё ідзе пасьпяхова, і меў страх перад ім.

 

Видя же Саулъ, яко велми смыслен былъ Давыдъ, выстерегался от него.

А ўвесь Ізраіль і Юда любілі Давіда, бо ён выходзіў [на вайну] і хадзіў перад абліччам іхнім.

 

Вси пакъ люди Ізраилевы и Іюдины любили суть Давыда, онъ убо въходилъ и исходил естъ пред ними.

І сказаў Саўл Давіду: «Вось старэйшая дачка мая Мэраб. Я дам яе табе за жонку, але будзь у мяне мужным [чалавекам] і вядзі войны ГОСПАДА». А Саўл казаў [сабе]: «Не мая рука будзе супраць яго, але будзе супраць яго рука Філістынцаў».

 

Рече же Саулъ къ Давыду: «Се дщера моя старейшая, Мерова, сию тобе дамъ за жену, токмо буди муж силный, а води войско Господьне». Саулъ же мысляше сия в собе, глаголя: «Да не будеть рука моя на немъ, но да будет рука Филистымская на немъ».

І сказаў Давід Саўлу: «Хто я і якое жыцьцё маё, або якая сям’я бацькі майго ў Ізраілі, каб быць мне зяцем валадара?»

 

И отвеща Давыдъ къ Саулу, и рече: «И кто есмъ азъ или який ест животъ мой или родъ отца моего во Израили, абыхъ былъ я зять царевъ?»

Але калі наблізіўся час аддаць за Давіда Мэраб, дачку Саўла, яна была аддадзена за жонку Адрыэлю з Мэхолы.

 

И приде часъ, внегда имеяше ся дати Мерова, дщера Саулова, Давыду, и дана ест иному за жену, Адриелови маляхитскому.

І [другая] дачка Саўла, Міхаль, пакахала Давіда. І паведамілі пра гэта Саўлу, і была гэтая справа слушная ў вачах ягоных.

 

Давыдъ же возлюбилъ другую дщеру Саулову, именем Михолю. И возвестиша то Саулови, и был тому радъ,

І сказаў Саўл: «Аддам яму яе, і будзе яна для яго пасткаю, і будзе супраць яго рука Філістынцаў». І другі раз сказаў Саўл Давіду: «Сёньня будзеш зяцем маім».

 

и рече Саулъ: «Дамъ ему ю, и будеть ему на погоршение, будеть бо на немъ рука Филистымская». Тогда рече Саулъ къ Давыду: «Во дву зять мой будеши днесь».

І загадаў Саўл слугам сваім: «Пагаварыце з Давідам паціху, кажучы: “Вось, ты падабаешся валадару, і ўсе слугі ягоныя любяць цябе, дык будзь зяцем валадара”».

 

И повелел естъ Саулъ слугамъ своимъ: «Рцете вътай Давыдови, глаголюще: “Се, любишся царю, и вси отроци его милують тебе, протож ныне буди зять царевъ”».

І гаварылі гэтыя словы слугі Саўла ў вушы Давіду, і Давід сказаў: «Ці ж не малая гэта рэч у вачах вашых, каб я стаў зяцем валадару? Я ж чалавек бедны і нязначны».

 

И молвили суть отроци царевы вся слова сия въ уши Давыдови. И рече Давыдъ: «Еда ли мало ся то вамъ мнит быти зятемъ царевымъ? Азъ же есмъ мужъ убогъ и неславенъ».

І паведамілі гэта слугі Саўлу, кажучы, якія словы казаў Давід.

 

И возвестиша отроци Саулови, глаголюще: «Таковые слова молвилъ естъ Давыдъ».

І сказаў Саўл: «Так скажыце Давіду: “Валадар не патрабуе ніякай платы за нявесту, але толькі сто скуравінак Філістынскіх, каб адпомсьціць ворагам валадара”». Бо думаў Саўл гэтак выдаць Давіда ў рукі Філістынцаў.

 

И рече паки Саулъ къ отрокомъ своимъ: «Рците тако Давыдови: “Не требуеть царь вена великого, едно толико ста обрезковъ Филистымских, да будеть помста на вразех царевыхъ”». Саулъ убо тако мыслил ест предати Давыда в руце Филистымляном.

І паведамілі слугі валадара Давіду словы гэтыя, і была слушная справа гэтая ў вачах Давіда, каб стаць зяцем валадара.

 

И внегда поведели отроци Давыдови слова, еже глаголал Саулъ, полюбися речь ему, абы былъ зятемъ царю.

Яшчэ ня скончыліся прызначаныя дні, а Давід устаў і пайшоў з ваярамі сваімі, і забіў дзьвесьце Філістынцаў, і прынёс Давід скуравінкі іхнія, і адлічыў іх валадару, каб быць зяцем валадара. І аддаў Саўл дачку сваю Міхаль за жонку яму.

 

И по немногыхъ днех въста Давыдъ и мужи, иже были с ним, и иде во градъ Аккаронъ, и убилъ двесте мужъ Филистымлянъ, и принесе обрезки их и вычте е цареви, абы былъ зятемъ его. Тогды далъ ему Саулъ Михолю, дщеру свою, за жену.

І ўбачыў Саўл, і зразумеў, што ГОСПАД з Давідам, а Міхаль, дачка Саўла, кахае яго.

 

И виделъ естъ Саулъ и поразумел, яко Господь бе съ Давыдомъ. Михоля же, дщера Саулова, возлюби Давыда.

І тым больш пачаў Саўл баяцца Давіда, і стаўся Саўл ворагам Давіду ў-ва ўсе дні.

 

Саулъ пакъ более боялся естъ его, и бысть Саулъ врагъ Давыдовъ по вся дни.

А валадары Філістынцаў выходзілі [ваяваць], але колькі разоў нападалі яны, Давід меў посьпех большы, чым слугі Саўла, і вельмі слаўным сталася імя ягонае.

 

Изыйдоша воеводы Филистымскии к бою, и из начала выштия их мудрее собе починалъ Давыдъ, нежели вси слузи Саулови; и прославися имя его вельми.