1 царстваў 4 разьдзел

 

 

І было слова Самуэля да ўсяго Ізраіля. Ізраільцяне вырушылі на вайну супраць Філістынцаў і разлажыліся табарам каля Эбэн-Гаэзэру, а Філістынцы разлажылі табар свой у Афэку.

 

По словеси Господьню бысть слово Самуилово всему Ізраилю.a И бысть во днехъ тыхъ, собрашеся Филистымляне на брань, и сынове Ізраилевы вышли суть противу Филистымляномъ къ бою и ополъчишеся на месте, игдеже бе Камень Помощи. Филистымляне же приидоша на место Афетъ

І выставілі Філістынцы шыхты супраць Ізраіля, і пачаўся бой. Ізраільцяне сталі адступаць перад Філістынцамі, і загінула ў тым баі на полі каля чатырох тысячаў ваяроў.

 

и устрояху ту полки на сыны Ізраилевы, и внегда почали ся бити, побежа Ізраиль предъ Филистымляны. И збито естъ мужовъ в той битве на розно, ту и вонде по полю, яко четыри тысещи.

І вярнуўся народ у табар, і старшыні Ізраіля сказалі: «Чаму ўдарыў сёньня нас ГОСПАД у баі з Філістынцамі? Давайце прынясем з Шыло Каўчэг Запавету ГОСПАДА, і няхай ён будзе сярод нас, каб ратаваць нас ад рук ворагаў нашых».

 

И навратишеся людие до становъ своих, и рекоша старци Ізраилевы: «Прочто поразилъ насъ днесь Господь предъ Филистымляны? Принесмо к собе Кивот Завета Господьня от Силома, да приидет посреди насъ и спасеть насъ от руку враговъ наших».

І паслалі народ у Шыло, каб прынесьлі адтуль Каўчэг Запавету ГОСПАДА Магуцьцяў, Які сядзіць на херувімах. Пры Каўчэгу Запавету Божага былі два сыны Гэлія, Хофні і Пінхас.

 

Тогда послаша людие в Силомъ и взяша оттуду Кивотъ Завета Господа силамъ, седящего на херувиме. И беста оба сына Гелиина съ Кивотомъ Завета Господьня, Ефни и Финиисъ.

Калі прынесьлі Каўчэг Запавету ГОСПАДА ў табар, загаманіў увесь Ізраіль голасам вялікім, аж задрыжэла зямля.

 

Внегда же принесенъ ест Кивотъ Завета Господьня до войска, возопиша вси сынове Ізраилеви гласом велиимъ, и возшуме земля.

Гэты крык пачулі Філістынцы і пыталіся: «Што гэта за крык вялікі ў табары Гебраяў?» І даведаліся, што Каўчэг ГОСПАДА прыйшоў у табар.

 

И услышаша Филистымляне крикъ той, и реша: «Что се крикъ великий стался естъ въ полцехъ Еврейскыхъ?» И познаша, яко Кивотъ Господень принесоша до войска.

І спалохаліся Філістынцы, і казалі: «Прыйшоў Бог у табар!» І сказалі яны: «Гора нам! Бо не было такога ані ўчора, ані пазаўчора.

 

И убояшеся Филистымляне, глаголюще: «Богъ пришолъ ест въ полки их». И ламали собе руце, вопиюще: «Горе намъ! понеже не было таково веселие въ полцехъ вчера, ани предъ вчерашнимъ.

Гора нам! Хто нас захавае ад рукі гэтага Бога магутнага? Гэта той самы Бог, які ўдарыў Эгіпет усякімі карамі ў пустыні.

 

Горе нам! кто насъ избавить з руку богъ превышнихъ техъ? Сии суть бози, иже погубиша Египетъ язвами многыми въ пустыни.

Умацуйцеся і будзьце мужнымі, Філістынцы, каб не служылі вы Гебраям, як яны служылі вам. Будзьце мужнымі і ваюйце!»

 

Укрепитеся и будьте мужни, Филистымляне, да не поработаем Евреомъ, яко они поработали суть намъ; мужайтеся и воюйте».

І ваявалі Філістынцы, і перамаглі Ізраіля, так што кожны ўцёк у намёт свой. І параза гэтая была страшная, бо ў Ізраіля палегла трыццаць тысячаў пяхотнікаў.

 

И бишеся Филистымляне, и поразиша людей Ізраилевыхъ, и бежа кождый на село свое. И бысть побитие велие зело, тако, иже паде от людей Ізраилевыхъ тридесеть тысещей пеших,

І Каўчэг Божы быў узяты, і два сыны Гэлія, Хофні і Пінхас, былі забітыя.

 

и Кивотъ Божий взятъ естъ, два сына Гелиины убиты суть, Ефний і Финиисъ.

Адзін Бэн’ямінец уцёк з бою і прыйшоў у Шыло ў падзёртым адзеньні і з абсыпанай пылам галавою.

 

Тогда мужъ единъ от племеня Вениаминова, онже убежаше з бою, прибегъ въ Силомъ въ той день, растерзавъ на собе ризы, и прахомъ посыпалъ главу свою.b

Калі ён прыбег, Гэлій сядзеў на крэсьле каля брамы, гледзячы на дарогу, бо ён трывожыўся дзеля Каўчэга Божага. А чалавек той прыйшоў і паведаміў гораду, і ўвесь горад загаласіў.

 

И внегда онъ прииде, се, Гелий седяше на кресле прямо пути, ожидая, бе бо сердце его во ужасе велиемъ о Кивоте Божиемъ. Той же мужъ внегда вшолъ во градъ, возвести вся бывшая, и возпи весь градъ.

І пачуў Гэлій голас крыку, і спытаўся: «Што азначае гармідар гэты?» А той чалавек пасьпяшаўся, і прыйшоў, і паведаміў Гэлію.

 

Услышавъ же Гелий крикъ и рече: «Який сее естъ гласъ крику сего?» Тогда посолъ той прибегъ и возвести Гелии;

Гэлій меў дзевяноста восем гадоў, і вочы ягоныя саслабелі, і ён ня мог бачыць.

 

а был Гелий деветьдесятъ и осмъ летъ, и очи его были пошли, и не можаше зрети.c

Уцякач сказаў Гэлію: «Я прыйшоў з месца бою, я — той, хто вырваўся сёньня з шыхтоў». Гэлій спытаўся: «Што сталася, сын мой?»

 

И рече къ Гелии: «Азъ есмъ днесь убежавый з бою и азъ есмъ пришедый днесь от полка». Ему же рече Гелий: «Яко ся стало, сыну мой?»

І адказаў вясьнік: «Ізраільцяне ўцяклі перад Філістынцамі, народ атрымаў страшную паразу, і абодва сыны твае, Хофні і Пінхас, загінулі, і Каўчэг Божы ўзяты».

 

Отвеща ему посолъ и рече: «Бежаша мужи Ізраилевы предъ Филистымляны, и людей много избито, и сынове твои оба убиты сутьd, Ефний и Финеисъ, и Кивотъ Божий взятъ естъ».

Калі той сказаў пра Каўчэг Божы, Гэлій зваліўся з крэсла на кант брамы, і зламаў сабе карак, і памёр, бо ён быў стары і цяжкі. Ён судзіў Ізраіль сорак гадоў.

 

И бысть, яко помянулъ онъ о Кивоте Божием, спаде Гелий съ кресла възнакъ ко дверемъ, и зломивъ шию, умре, старъ убо бе мужъ и долговеченъ. І той судилъ людей Ізраилевыхъ четыредесятъ летъ.

А нявестка ягоная, жонка Пінхаса, якая была цяжарная і мела хутка нарадзіць, калі даведалася, што Каўчэг Божы ўзяты і што сьвёкар ейны і муж загінулі, упала і нарадзіла, бо прыйшлі на яе болі радзінаў.

 

Невестка же его, жена Финеисова, бременна была и близу породу; услышавши, яко взятъ бысть Кивотъ Божий и умре свекоръ ея и мужъ ея, склонилася и породила, понеже нападоша на ню нагле болезни ея.

І калі канала, казалі ёй жанчыны, якія стаялі кругом яе: «Ня бойся! Ты нарадзіла сына». Але яна не адказала ім і не зьвярнула на іх увагі.

 

И во время то, внегда умирала, рекоша к ней предъстоящие жены:e «Не бойся, яко сына родила еси». И не отвеща им, и не поразуме тому,

І назвала хлопчыка Іхавод, кажучы: «Адыйшла слава ад Ізраіля» з прычыны ўзяцьця Каўчэга Божага, а таксама сьмерці сьвёкра і мужа.

 

и прозва отроча Іхавоф, глаголюще: «Пренесена ест слава Господьня от Ізраиля», понеже взят ест Кивот Божий.

І паўтарыла: «Адыйшла слава ад Ізраіля, бо ўзяты Каўчэг Божы».

 

И о свекру и о мужи своем рече: «Пренесеся слава Господьня от Ізраиля, яко взят ест Кивот Божій».