1 царстваў 4 разьдзел

 

 

І вышла слова Самуйлава да ўсёга Ізраеля. І выступілі Ізраелцы супроці Пілішчан на вайну, і разьлягліся табарам ля Евен-Езэру, а Пілішчане разьлягліся ля Афеку.

 

По словеси Господьню бысть слово Самуилово всему Ізраилю.a И бысть во днехъ тыхъ, собрашеся Филистымляне на брань, и сынове Ізраилевы вышли суть противу Филистымляномъ къ бою и ополъчишеся на месте, игдеже бе Камень Помощи. Филистымляне же приидоша на место Афетъ

І зладзіліся Пілішчане супроці Ізраелцаў, і пашырылася бітва, і зражаны быў Ізраель перад Пілішчанамі, і былі пабіты на полю бітвы каля чатырох тысячаў чалавекаў.

 

и устрояху ту полки на сыны Ізраилевы, и внегда почали ся бити, побежа Ізраиль предъ Филистымляны. И збито естъ мужовъ в той битве на розно, ту и вонде по полю, яко четыри тысещи.

І прышоў люд да табару; і сказалі старцы Ізраелявы: «Чаму зразіў нас СПАДАР сядні перад Пілішчанамі? Возьмем сабе із Шыла скрыню змовы СПАДАРОВАЕ, і яна прыйдзе ўпрымеж нас, і выбаве нас ад рукі варагоў нашых».

 

И навратишеся людие до становъ своих, и рекоша старци Ізраилевы: «Прочто поразилъ насъ днесь Господь предъ Филистымляны? Принесмо к собе Кивот Завета Господьня от Силома, да приидет посреди насъ и спасеть насъ от руку враговъ наших».

І паслаў люд да Шыла, і панесьлі стуль скрыню змовы СПАДАРА войскаў, Каторы сядзіць на херувах; і там два сыны Ілевы із скрыняю змовы Божае, Гофні а Фінегас.

 

Тогда послаша людие в Силомъ и взяша оттуду Кивотъ Завета Господа силамъ, седящего на херувиме. И беста оба сына Гелиина съ Кивотомъ Завета Господьня, Ефни и Финиисъ.

І як прыбыла скрыня змовы СПАДАРОВАЕ да табару, то падняў увесь Ізраель вялікі крык, і загудзела зямля.

 

Внегда же принесенъ ест Кивотъ Завета Господьня до войска, возопиша вси сынове Ізраилеви гласом велиимъ, и возшуме земля.

І пачулі Пілішчане гук гэнага крыку, і сказалі: «Што за гук вялікага крыку ў табару гэбрэйскім?» І яны сьцямілі, што скрыня СПАДАРОВА прыбыла та дабару.

 

И услышаша Филистымляне крикъ той, и реша: «Что се крикъ великий стался естъ въ полцехъ Еврейскыхъ?» И познаша, яко Кивотъ Господень принесоша до войска.

І спалохаліся Пілішчане, бо сказалі: «Бог прышоў да табару». І сказалі: «Бяда нам! бо ня было падобнага ані ўчорах, ані заўчора.

 

И убояшеся Филистымляне, глаголюще: «Богъ пришолъ ест въ полки их». И ламали собе руце, вопиюще: «Горе намъ! понеже не было таково веселие въ полцехъ вчера, ани предъ вчерашнимъ.

Бяда нам! хто выбаве нас ад рукі гэтых дужых Багоў? Гэта тыя Багове, Каторыя зразілі Ягіпцян усялякімі карамі на пустыні.

 

Горе нам! кто насъ избавить з руку богъ превышнихъ техъ? Сии суть бози, иже погубиша Египетъ язвами многыми въ пустыни.

Пасіліцеся а будзьце мужныя, Пілішчане, каб вам ня быць у няволі ў Гэбрэяў, як яны ў вас у няволі, і будзьце мужныя, і ваюйце».

 

Укрепитеся и будьте мужни, Филистымляне, да не поработаем Евреомъ, яко они поработали суть намъ; мужайтеся и воюйте».

І ваявалі Пілішчане, і разьбіты былі Ізраелцы, і ўцяклі кажны да будану свайго, і была параза вельмі вялікая, і пала Ізраелцаў трыццаць тысячаў пяхотных.

 

И бишеся Филистымляне, и поразиша людей Ізраилевыхъ, и бежа кождый на село свое. И бысть побитие велие зело, тако, иже паде от людей Ізраилевыхъ тридесеть тысещей пеших,

І скрыня Божая была ўзята, і два сыны Ілевы памерлі — Гофні а Фінегас.

 

и Кивотъ Божий взятъ естъ, два сына Гелиины убиты суть, Ефний і Финиисъ.

І пабег адзін Венямінянін ізь месца бітвы, і прышоў да Шыла таго ж дня; і даўгія ўборы ягоныя разьдзертыя, і пыл на галаве ў яго.

 

Тогда мужъ единъ от племеня Вениаминова, онже убежаше з бою, прибегъ въ Силомъ въ той день, растерзавъ на собе ризы, и прахомъ посыпалъ главу свою.b

І прышоў ён, і вось, Іль сядзеў на седаве ля дарогі й назіраў, бо сэрца ягонае дрыжэла за скрыню Божую. І чалавек тый прышоў наказаць у месьце, і загаласіла ўсе места.

 

И внегда онъ прииде, се, Гелий седяше на кресле прямо пути, ожидая, бе бо сердце его во ужасе велиемъ о Кивоте Божиемъ. Той же мужъ внегда вшолъ во градъ, возвести вся бывшая, и возпи весь градъ.

І пачуў Іль гук галашэньня, і сказаў: «Што гэта за гук гому?» І чалавек пабарзьдзіў, і прышоў, і сказаў Ілю.

 

Услышавъ же Гелий крикъ и рече: «Який сее естъ гласъ крику сего?» Тогда посолъ той прибегъ и возвести Гелии;

Ілю было дзевяцьдзясят восьмі год, і вочы ягоныя зацьмелі, і ён ня мог бачыць.

 

а был Гелий деветьдесятъ и осмъ летъ, и очи его были пошли, и не можаше зрети.c

І сказаў тый чалавек Ілю: «Я тый, што прышоў з поля бітвы, і я з поля бітвы ўцёк сядні». І ён сказаў: «Што сталася, сыну мой?»

 

И рече къ Гелии: «Азъ есмъ днесь убежавый з бою и азъ есмъ пришедый днесь от полка». Ему же рече Гелий: «Яко ся стало, сыну мой?»

І адказаў ганец, і сказаў: «Уцёк Ізраель перад Пілішчанамі, і таксама параза вялікая сталася ў людзе, і таксама абодвы сыны твае памерлі, Гофні а Фінегас, і скрыня Божая ўзята».

 

Отвеща ему посолъ и рече: «Бежаша мужи Ізраилевы предъ Филистымляны, и людей много избито, и сынове твои оба убиты сутьd, Ефний и Финеисъ, и Кивотъ Божий взятъ естъ».

І было, як менаваў ён скрыню Божую, то ўпаў Іль ізь седава плячыма на зямлю ля вугла брамы, зламіў сабе хрыбет і памер, бо ён быў стары й цяжкі. І ён судзіў Ізраеля сорак год.

 

И бысть, яко помянулъ онъ о Кивоте Божием, спаде Гелий съ кресла възнакъ ко дверемъ, и зломивъ шию, умре, старъ убо бе мужъ и долговеченъ. І той судилъ людей Ізраилевыхъ четыредесятъ летъ.

І нявестка ягоная, жонка Фінегасава, была цяжарная ўжо блізка раджэньня. І як учула яна ведамку праз узяцьця скрыні Божае і празь сьмерць сьвёкра свайго а мужа свайго, то ўклякла й нарадзіла, бо схапілі яе болі ейныя.

 

Невестка же его, жена Финеисова, бременна была и близу породу; услышавши, яко взятъ бысть Кивотъ Божий и умре свекоръ ея и мужъ ея, склонилася и породила, понеже нападоша на ню нагле болезни ея.

І як памірала яна, то казалі стаячыя ля яе жанкі: «Ня бойся! бо сына ты нарадзіла». Але яна не адказала й ня брала да сэрца свайго.

 

И во время то, внегда умирала, рекоша к ней предъстоящие жены:e «Не бойся, яко сына родила еси». И не отвеща им, и не поразуме тому,

І назвала дзецянё: Іхавод, кажучы: «Палонена слава ад Ізраеля» — з узяцьцям скрыні Божае і сьвёкра ейнага й мужа ейнага.

 

и прозва отроча Іхавоф, глаголюще: «Пренесена ест слава Господьня от Ізраиля», понеже взят ест Кивот Божий.

Яна сказала: «Палонена слава ад Ізраеля, бо ўзята скрыня Божая».

 

И о свекру и о мужи своем рече: «Пренесеся слава Господьня от Ізраиля, яко взят ест Кивот Божій».